Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Голландиялық офицер және саясаткер (1780–1844)
голландиялық шахматшы
Dutch officer and politician (1780–1844)
the Dutch chess player
Иоганн, ван ден Бош графы (2 ақпан 1780 – 28 қаңтар 1844) – голландиялық офицер және саясаткер. Ол Голландия Шығыс Үндісінің генерал-губернаторы (1830–1833) қызметін атқарды, Голландия Шығыс Үндіс армиясының қолбасшысы, Колониялар министрі және Мемлекеттік министр болды. Ол Әскери Вильям орденінің офицері болған.
Johannes, Count van den Bosch (2 February 1780 – 28 January 1844) was a Dutch officer and politician. He was Governor General of the Dutch East Indies (1830–1833), commander of the Royal Netherlands East Indies Army, Minister of Colonies, and Minister of State. He was an officer in the Military William Order.
Өмірбаян
Йоханнес ван ден Бош 1780 жылдың 2 ақпанында Нидерланд Республикасында (қазіргі Нидерланды) Гервинен қаласында, дәрігер Йоханнес ван ден Бош аға мен оның әйелі Адриана Понингтің отбасында дүниеге келді. Ван ден Бош 1797 жылы Батавия Республикасының армиясына қабылданды және бір жылдан кейін өз тілегімен Голландиялық Шығыс Үндістанның Батавия қаласына лейтенант ретінде жіберілді. Ол кезде коммерциялық мүдделерді нығайтуға басымдық берілді, ал Индонезия архипелагына Голландияның бақылауы шектеулі болды. Ван ден Бош көмекші ретінде кезекті генерал-губернаторлармен жақын байланыста болып, саудалық колониализмнен аумақтық колониялық кеңейтуге өтуге қатысты. 1808 жылы ол жаңа генерал-губернатор Герман Виллем Дэнделспен келіспеушілікке ұшырады, содан кейін полковник шенімен құрметпен отставкаға жіберілді. 1810 жылы ол отбасымен бірге Еуропаға оралды. Голландияға қайтып келе жатқанда Ван ден Бош британдықтарға түсіп, 1812 жылға дейін тұтқын болып қалды. Ол полковник шенімен армияға қайта қабылданды және Оранж князінің атынан Утрехт пен Наарден қалаларын басып алды. 1818 жылы Ван ден Бош принц Фредериктың қолдауымен Гуманитарлық қоғамды құруға қатысты және қоғамға көңіл бөлгені үшін әскери қызметтен шеттетілді. Қоғам кедейлікті жеңудің жалғыз жолы – еңбек деп есептеді. Дрентеде ол Фредериксоорд, Виллемсоорд және Вильгельминасоорд атты «еркін колонияларды» құрды, онда ірі қалалардың кедейлері тәртіпті түрде өздерін асырауға үйренді. 1827 жылы Ван ден Бош генерал-комиссар ретінде Батыс Үндістанға голландиялық билікті қайта орнатуға тағайындалды. Ол қоғамнан шығып, сол жылдың желтоқсан айында Кюрасаоға келді және колонияда сегіз ай тұрды. Осы кезеңде ол сауда және банк ісіне қатысты бірнеше бастамаларды іске қосты, олар экономикалық белсенділікті ынталандыруға және колонияның мүмкіндіктерін кеңейтуге бағытталған. Басқалармен қатар, ол Нидерланд Конституциясын колонияға да қолдануға мүмкіндік беретін ереже енгізді және оны құлдардың тұрмыс жағдайын жақсартуға пайдаланды. 1828 жылы отанына оралғаннан кейін көп ұзамай Ван ден Бош генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, Голландиялық Шығыс Үндістанның генерал-губернаторы болып тағайындалды. Осы қызметінде ол 1830 жылы мәдени егіс жүйесін енгізгенімен ең танымал. Бұл жүйе явандық шаруаларды өнімді жерлерінің бестен бір бөлігін кофе, қант және индиго сияқты экспорттық тауарларға пайдалануға міндеттеді. Ван ден Бош 1834 жылдың 18 мамырында Нидерландыға оралды және 30 мамырда Отарлар министрі болып тағайындалды. Министр ретінде ол колониялардан үлкен қаржылық нәтижелерді талап етті, көбінесе жеке шаруалар мен құлдардың мүдделеріне зиян келтірді. 1839 жылы ол үкімет пен Нидерланд сауда қоғамы арасындағы қарыздар туралы саясатының ашық еместігі үшін Өкілдер палатасынан сынға ұшырады. Ван ден Бош 1840 жылдың 1 қаңтарында өз еркімен қызметінен кетті, содан кейін корольдік жарлықпен граф ван ден Бош атағын және Мемлекеттік министрдің құрметті атағын алды. Ол 1842 жылы Оңтүстік Голландиядан Өкілдер палатасына сайланды және өліміне дейін осы лауазымда қалды. Граф ван ден Бош 1844 жылдың 28 қаңтарында Гаагадағы үйінде қысқа аурудан кейін қайтыс болды.
Johannes van den Bosch was born on 2 February 1780 in Herwijnen in the Dutch Republic (the present day Netherlands), to the physician Johannes van den Bosch Sr. and his wife Adriana Poningh. Van den Bosch enrolled in the army of the Batavian Republic in 1797 and was, at his own request, sent to Batavia in the Dutch East Indies as a lieutenant a year later. At the time, the emphasis was put on asserting commercial interest, and Dutch control over the Indonesian archipelago was limited. As an adjutant, Van den Bosch remained close to the consecutive Governor Generals, and was involved in the transformation from trade colonialism to territorial colonial expansion. In 1808, he had a conflict with the new Governor General, Herman Willem Daendels, after which he was honourably discharged from service at the rank of colonel. He and his family were sent back to Europe in 1810. On his way back to the Netherlands, Van den Bosch was captured by the British and remained a captive until 1812. He was recommissioned in the army as a colonel and, in the name of the Prince of Orange, captured Utrecht and Naarden. In 1818, Van den Bosch was involved in the establishment of the Society of Humanitarianism, under the auspices of Prince Frederick, and was put on inactive in the military in order to focus on the society. The society considered labour to be the only means to combat poverty. In Drenthe, it founded the 'free colonies' of Frederiksoord, Willemsoord and Wilhelminaoord, where the poor from big cities would learn to care for themselves in a disciplined manner. In 1827, Van den Bosch was tasked with restoring Dutch control over the West Indies as commissioner general. He left the society and arrived on Curaçao in December that year, and would stay in the colony for eight months. During this period, he took several initiatives concerning trade and banking, focussed on stimulating economic activity and scope of the colony. Among other things, he introduced a regulation which would make the Constitution of the Netherlands apply to the colony as well, and used it to attempt to improve the living conditions of slaves. Only shortly after his return in 1828, Van den Bosch rose to the rank of lieutenant general and was appointed Governor General of the Dutch East Indies. In this capacity, he is most famous for the introduction of the cultivation system in 1830. This system forced Javanese farmers to use a fifth of their farmland for export goods such as coffee, sugar and indigo. Van den Bosch returned to the Netherlands on 18 May 1834 and was appointed Minister of Colonies on 30 May. As Minister, he demanded increasingly high financial results from the colonies, often to the detriment of the interest of individual farmers and slaves. In 1839, he received criticism from the House of Representatives for the opaqueness of his policy on loans between the government and the Netherlands Trading Society. Van den Bosch voluntarily stepped down from office on 1 January 1840, upon which he was granted the title Count van den Bosch by royal decree, as well as the honourable title of Minister of State. He entered the House of Representatives for South Holland in 1842 and would remain there until his death. Count van den Bosch died on 28 January 1844 at his estate in The Hague, as a result of a short disease.