Кіріспе

Ремексидо, Жозе Хоаким де Соуза Рейс (Эстомбар, 19 қазан 1796 – Фару, 2 тамыз 1838), мемлекеттік қызметкер, бай мұрагер және жерді жалға алған адам, Португалияның Альгарве аймағындағы белгілі партизандық көшбасшысы болды. Ол король Мигельдің Португалия тағына құқығын және Португалия Корольдігіндегі антилибералдық абсолюттік монархияны қорғады. Ол бірнеше қылмыс жасады деген айып тағылды, бұл оны сол кезде әйгілі және қорқынышты етті. Алайда, кейбір зерттеулер Ремехидо оларды мүлдем немесе ішінара жасаған жоқ деп жорамалдайды. Ол Жоаким Хосе дос Рейс пен оның әйелі Клара Мария до Кармо да Рошаның ұлы болды. Екеуі де Лагоа муниципалитетіндегі Эстомбарда туды және 1838 жылғы 2 тамызда Фарудағы Кампо да Триндадеде (қазіргі Томас Кабрейра орта мектебінің акт залы) ату жасағының алдында қайтыс болды. Либералдық соғыстар (1828–1834) кезінде Сан-Ана шайқасында генерал Томас Кабрейрамен бірге Португалияның Мигельді бейнелейтін абсолютистік статус-квоның жақтаушысы болды. 1834 жылы Португалияда абсолютистік күштердің жеңілісінен және либерализмнің жеңісінен кейін Ремехидо басылмады және қатыгез қудалауға ұшырады. Ол Сильвес муниципалитетіндегі Сан-Маркос-да-Серра және оның төңірегіндегі тау халқының қолдауымен Альгарве тауларына тығылды. Партизандық тактиканы қолдана отырып, ол үкімет әскерлерін жүйелі түрде талқандады. Оның қайда екенін анықтау үшін үкімет әскерлері оның әйелін көпшілік алдында сұраққа тартып, дене жазаларымен жазалады. Ол оны сатпағандықтан, оның 14 жасар ұлын өлтірді. Бұл екі оқиға оны ешқашан басылмауға және оған зұлымдық жасағандарды жазалауға бекітті. Алайда ол тұтқындалып, соғыс кеңесіне сотталды. Тіпті соңғы күндері де ол әділетсіздіктің құрбаны болды: Португалия королевасы Мария II оған кешірім бергенімен, саяси және жеке себептермен Соғыс кеңесі оны ату отрядының алдына жіберді.

Өмір

Хосе Хоаким де Соуза Рейс 1796 жылы Эстомбарда Хоаким Хосе дос Рейс пен Клара Мария до Кармоның ұлы ретінде дүниеге келді. Оған құдасы, дін қызметкері Хосе Хоаким де Соузаның есімінен "де Соуза" тегі берілді. Бірақ Сан-Бартоломеу де Мессинге қоныстану, үйлену және тағдырын анықтау осы жерде болды. Бала кезінде ол Фародағы католик семинариясында оқуға түсті. Онде ол кішігірім санға ие болды, бірақ шешендік өнерімен епископтың ризашылығына ие болып, уағыз айтуға рұқсат алды. Дегенмен, ол үміткер шіркеу қызметкері мансабынан бас тартып, бай отбасының қызы Мария Клара Мачадо де Бастосқа үйленді. Бірақ Сан-Бартоломеу-де-Мессин және Сан-Маркос-да-Серра аймағындағы бай жер иесі және қыздың ағасының қарсылығын жеңу үшін көп табандылық пен риторикалық шеберлігін қолдануға тура келді. Осы талапкерлігі үшін Мария Клара оған Ремексидо деген лақап ат берді, ол оның есіміне мәңгілікке жабысты. Сауатты, сөйлеуге шебер және сол кездегі абсолютистік режимге ұстанып, ол тез арада қоғамда беделді және танымал болды. Сан-Бартоломеу-де-Мессин ауылы үшін мемлекеттік бастауыш мектеп, қоғамдық пеш және бүгінгі күнге дейін жалғасып келе жатқан Носса-Сеньора-да-Сауде (Денсаулық Анасы) құрметіне арналған тегін жәрмеңке сияқты жақсартулар жасады. 1820 жылғы бірінші либералды революциядан кейін ол жүзімдіктің судьясы болып тағайындалды, бұл лауазым либералды революцияның идеалдарына байланысты 1 қаңтарда жойылды, сонымен қатар әйелінің бай ағасының мүлкін басқарды. Жүзімдіктің судьясы ретінде ол Сан-Бартоломеу-де-Мессин және Сан-Маркос-да-Серра жерлерінен алынатын оннан бір бөлікті жеке жинады. Бірнеше жылдан кейін, Серра-ду-Кальдейрао (Кальдера тауы) таулы аймағындағы партизан ретінде, ол жақсы білген аймақта Португалия королі Педро V-ке адал либералды әскерлерге қиындық тудырды. 1834 жылы 26 мамырда Эворамонте келісіміне қол қойылғаннан кейін, жағдайдың қалыпқа келуі күтілді. Алайда, оның әйелі мен ұлының түрмеге қамалуы, сондай-ақ бауырластық соғыстың жеңімпаздары либералдардың жазалаулары мен саяси қуғын-сүргіндері партизанды Алгарве және Баиксо Альентехо аймағында зорлық-зомбылық әрекеттерімен әскери науқанды жалғастыруға итермеледі. 1833 жылы 26 шілдеде Альбуфейраны басып алу, сол кезде либералды бекініс, Ремексидо басшылығымен антилибералды абсолютистік топтың жасаған қырғынын және тонауын көрсетеді, нәтижесінде азаматтық халықтың арасында жеті ондаған адам қаза тапты. Соғыстың шектен шығушылықтарын екі тараптан да көрсетуге болады, бірақ уақыт өте келе қалыптасқан түсінік бойынша либералдар Ремексидоны қанқұмар және "ірі партизан" етіп көрсетті. Олар "тұтқындарды пышақтап, тірідей өртеп, өз атының құйрығымен сүйреп әкеткен" адам деп айтты. Аңызды толықтыру үшін Ремексидо тарих пен қиялдың біріккен кордел әдебиеті жинағында да пайда болды. Бірақ барлық жағдайларда, оның романтикалық және идеалистік батыр ретіндегі бейнесін сақтайтындар бар, ол француз революциясынан келген либералды республикалық идеялардың қарсы бағытында болған, бірақ әділ деп ойлаған себеп үшін өзін құрбан етті. Ол туралы Камило Кастело Бранко былай деп жазды: "Ремексидо күшті романтикалық сезімдермен сусындаған, ақырында тыныш шаруа өмірін, оған және оның отбасына ең қатал қуғын-сүргінге ұшыраған күрестің қиындықтарымен ауыстырды." Ал Алгарве тарихшысы Альберто Ирия Ремексидоны "ақылды, жақсы және жомарт жан, өзінің идеалдарына адал және ұлылықпен қызмет ететін адам" деп мақтайды. 1838 жылы тұтқынға алынып, Фародағы Мисерикордия залында әскери трибуналда сотталып, өлім жазасына кесілді. Соңғы сөзінде, өзін қорғап, ол: "Мен жасаған жалғыз қылмыс - мен сенген идеалға және мақсатқа мойынсұнбаушылық болды" деді. Апелляция мүмкіндігі болмағандықтан, ол сол жылдың 2 тамызында, сағат 18:00-де, Фарудағы қазіргі Аламида Жоао де Деус көшесінде, Триндаде алаңында ату арқылы өлімге кесілді және Мисерикордия зиратына жерленді.