1915 жылғы италиялық «Ассунта Спина» фильмі: Неапольдегі трагедия, махаббат үшбұрышы, зорлық-зомбылық. «Неаполь қаны» деп те аталады. Кино әуесқойларына!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Assunta Spina — 1915 жылы түсірілген итальяндық үнсіз фильм. Италиядан тыс жерлерде оны кейде «Сангуе Наполитано» («Неаполитан қаны») деп те атайды.
1915 film
Assunta Spina is a 1915 Italian silent film. Outside Italy, it is sometimes known as Sangue Napolitano ("Neapolitan Blood").
Сюжет
Ассунта Спина – Неапольде тұратын кір жуушы, Микеле Мангиафуко есімді зорба ет сатушымен никелесуге дайын. Рафаэль де оған қатты құмарлық танытады. Мишель өзін назарсыз қалдырғанын сезінгендіктен, Позилиподағы ашық аспан астындағы мерекеде Рафаэльдің биге шақыруын қабылдағанда, қасірет орын алады. Ашуға берілген Мишель оның бетін кесіп жаралайды және кейін тұтқындалады. Сот процесінде ол оны босату үшін куәлік етеді, оның өзіне ешқандай жарақат келтірмегенін айтады, бірақ қазылар оған сенбейді. Ол сот вице-канцлерінен келісім жасауға итермеленеді: Мишель Авеллинодағы түрмеге емес, Неапольге жақын жердегі түрмеде отырады, ал жазасы аяқталған соң Мишель вице-канцлерді Ассунтаның көз алдында өлтіруі керек. Ол өз адамын құтқару үшін полиция алдында осы әрекетке жауапкершілікті мойнына алуға тиіс.
Assunta Spina is a laundress living in Naples, engaged to a violent butcher named Michele Mangiafuoco. She is also courted intensely by Raffaele. When she accepts Raffaele's offer to dance during an open air feast in Posillipo, as she feels Michele is ignoring her, tragedy strikes. Michele, blinded by rage, slashes her face and is subsequently arrested. During the trial she bears witness in order to rescue him, saying he never wounded her, but the jury does not believe her. She is enticed by the court vice chancellor to strike a bargain—Michele will stay in the nearby prison of Naples instead of Avellino, and at the end of the punishment Michele will kill the vice chancellor before Assunta's eyes. She must take responsibility for the act before the eyes of the police in order to save her man.
Өндіріс
Бұл оқиғаның бастапқы көзі Сальваторе ди Джакомоның романы болды, және 1909 жылы ол сәтті театрлық драмаға бейімделді. Франческа Бертини танымал актриса болмас бұрын, осы драмада кір жуу сахналарында эпизодтық рөлдерде ойнайтын. Бес жыл өткен соң, киноактриса ретінде мансабын бастағаннан кейін, ол актер және режиссер Густаво Серенамен бірге драманы киноға бейімдеді. Бертини кейде фильмнің қосымша режиссері деп тізімделеді. Бертини фильмнің режиссері екенін айтты, және бұл пікірге қолдау көрсетілді. Фильмді 4 түспен бояп, Caesar Film компаниясы оны бүкіл әлемге таратты.
The original novel from which the story was taken was written by Salvatore di Giacomo, and had been adapted to a successful theatre drama in 1909. Before Francesca Bertini became a famous actress, she would perform in this drama as a walk on in the laundry scenes. Five years later, when she had started her career as a film actress, she and actor director Gustavo Serena adapted the drama for film. Bertini is sometimes listed as co director of the film. Bertini claimed with some support that she was the director of the film. The film stock was colorized with 4 colors and distributed worldwide by Caesar Film.
Мұра
Франческа Бертини алғаш рет өз талантын толыққанды көрсетіп, итальяндық күміс экранға жаңа актерлік стиль енгізді. Оның өнері көбінесе керемет деп бағаланады және сол кезде өте танымал болған жазушы және драматург Габриэле Д'Аннунционың жұмысына қарама-қарсы келеді. Мысалы, Джованни Пастроненің "Кабирия" (1914) фильмі – түсірілім кезінде камера сахналар арқылы жылжыған алғашқы белгілі фильмдердің бірі – бір кезде, кем дегенде ішінара, шедевр саналды, себебі Д'Аннунцио оған тізімдер жазған. Бірақ қазіргі кино көрермендеріне олар тым күшті және артық көрінеді. Бұл сол дәуірдегі көптеген актерлер мен актрисалардың асыра көрсетілген қимыл-қозғалыстары туралы да айтуға болады. Бертини осы еліктеуші мінез-құлқыны тоқтатуды қалап, реализмге ден қойды. Оның қойылымдары актерлік тәсілдерінің арқасында шындыққа жақын: камераға қарамайтын, күнделікті әдеттегі қимылдарды қолданатын және т.б. Бұл актерлік стиль сонымен қатар, оқиғаны түсіндіретін тізімдердің қажеттілігін де азайтты.
Francesca Bertini fully displayed her talent for the first time, introducing a new style of acting on the Italian silver screen. Her performance is generally rated as extraordinary, and in polar opposition to the work of writer and dramatist Gabriele D'Annunzio, who was very popular at the time. For example, the movie Cabiria by Giovanni Pastrone (1914)—one of the first known films where a camera moves through scenes while filming—was once considered a masterpiece at least in part because D'Annunzio had written the captions, but to modern moviegoers they seem excessively emphatic and redundant. The same can be said of the marked gestures of many actors and actresses of the silent era. Bertini wanted to end this affected behavior, so she focused on realism. Her performances bear a closer resemblance to reality because of some acting devices: never look into the camera, use everyday gestures, and so on. This acting style also reduced the need for captions explaining the action.
Басқа нұсқалар
1930 жылы Ассунта Спинаның сюжеті Роберто Робертидің жаңа фильміне әсер етті. 1948 жылы Марио Маттоли режиссерлік еткен, Анна Магнани мен Эдуардо Де Филиппо басты рөлдерде ойнаған тағы бір фильм түсірілді.
In 1930 the plot of Assunta Spina inspired a new film by Roberto Roberti. Another was produced in 1948, directed by Mario Mattoli, with Anna Magnani and Eduardo De Filippo as the protagonists.