Кіріспе

Жарыс ойыны. Қағаз қуу (немесе бор қуу, қоян мен иттің қууы деп те аталады) – кез келген сандағы ойыншылармен ойналатын ашық ауадағы жарыс ойыны.

Ойын әдісі

Ойынның басында бір немесе екі ойыншы "қоян" деп тағайындалады және оларға "иіс" деп аталатын кішкентай қағаз қиындылары салынған қап беріледі. Топтың қалған мүшелері оларды қуатын "иттер" болып табылады. "Қоянға" бес-он бес минуттік басымдық беріледі, ол алға қарай жүгіріп, уақыт-уақытымен қоянның иісін білдіретін қағаз қиындыларын шашыратып тастайды. Шекспир "Гамлет" пьесасында осы ойынға сілтеме жасайды, Эльсинордағы сақшылардан қашып бара жатып: "Жасыр, түлкі, және одан кейін келетіндер!" деп айқайлайды. 1800 жылдары Шрусбери мектебінде бұл ойын "Аң аулау" немесе "Иттер" деп аталатын сыртқы ойын түрінде ұйымдастырылды, бұл жас джентльмендерді болашақтағы түлкі аулау хоббиіне дайындау үшін жасалды. Басты үйлер арасындағы кросс-кантри жарыстары әлі де "Жас және ересек қағаз қуу" деп аталады, бірақ қағаз шашылмайды және қалалық даму тарихи маршрутты ұстануға мүмкіндік бермейді. 1938 жылы британдық иммигранттар осы ойынға негізделген Hash House Harriers ұйымын Куала-Лумпурда құрды.

Әдебиет және киноға сілтемелер

Томас Хьюздың 1857 жылғы «Том Браунның мектеп күндері» романында Үлкен Жартылай Қоян мен Иттердің кездесуі бейнеленеді. Оқушылар ескі газеттер, журналдар мен дәптерлерді ұсақ-ұсақ етіп бөліп, төрт үлкен қапқа қағаз «иісін» толтырады. Қырық-елу жігіт жиналады, екі жақсы жүгіруші қоян ретінде таңдалады, олар қаптарды көтеріп, далаға жол салып жүреді. Қағаз иісін тапқан топ мүшелері «Алға!» деп шақырады (қазіргі хешерлер «ON! ON!» дейді). Романның ішінде топ мүшелері бірлесіп жұмыс істеп, иіс іздейді және қоянмен бірге жүру үшін күш жинайды. Самуэль Батлердің 1903 жылғы жартылай автобиографиялық романы «Барлық жанның жолының» 39-тарауында Шрусберидегі өзінің альма-матеріне негізделген мектепті сипаттайды. Басты кейіпкердің сүйікті ойыны – «Иттермен» жүгіру, сондықтан «ел арасында алты-жеті шақырымдық жүгіру оған жаңалық емес еді». Эдит Несбиттың 1906 жылы жазған «Теміржол балалары» кітабында балалар қағаз қуу ойынын бақылайды. Кітап төрт рет телесериалға, екі рет фильмге бейімделді, соңғысы 2000 жылы шықты. Жан Вебстердің 1912 жылы жазған «Ұзын аяқты әке» романында қыздар қағаз қуу ойынын ойнайды, онда қоян алдап жүреді: олар жоғары терезе арқылы кірген құлыпталған амбардың ізінен қағаз қалдырады, бірақ шындығында ғимараттың айналысымен өтеді. Х.П. Лавкрафттың 1936 жылы жарияланған «Безумия тауында» повесінде баяндаушы зерттелмеген қала арқылы жол салу үшін қағазды пайдаланғанда ойынға сілтеме жасайды: «Құдайға шүкір, бізде қосымша қағаз жеткілікті болды, оны жыртып, қосалқы үлгілер қапшығына салып, ежелгі қағида бойынша – қоян мен иттер сияқты, өтетін жолымызды белгілеуге қолдандық». 1946 жылы Орсон Уэллс түсірген «Шетелдік» фильмінде Ранкиннің студенттері орман арқылы қағаз қууда, ол бұрынғы әріптесін өлтіреді. Ранкин «иттерді» денеге жете алмайтындай етіп, қағаздың сынықтарын жылжыту арқылы жаңылыстырады. Оскар Уайльдтың ұлы Вивьян Холландтың 1954 жылғы естеліктерінде ол 1896 жылы Германияның Гейдельберг қаласындағы Нойенхайм колледжінде қағаз қуу ойынын ойнағанын сипаттайды. «Өзен мұздап, қар қалың болғандықтан, қайыққа отыруға да, футбол ойнауға да болмады, ойынға жауапты мұғалімдер қағаз қуу ойындарын ұйымдастырды. Қағаз қуу ойынынан артық бессәбилік пен жалықтырушылық жоқ, сондықтан біз жасырынып, адасып, өздігімізбен үйге қайтуға тырысатынбыз; бірақ егер бізді тапса, ойын мұғалімімен жағымсыз әңгімеге түсуіміз мүмкін еді». 1975 жылы Диснейдің «Біздің динозаврларымыздың бірі жоғалып кетті» фильмінде бала күтушілер ағашқа динозаврдың қаңқасын жасыруға тырысқанда жердегі қағаз қалдықтарының ізін байқайды. Олар бұл қағаз қуу болуы керек деп ескертеді, сол кезде мектеп оқушыларының тобы жолды ілесе отырып, орманға құлап түседі. 1986 жылғы анимациялық телесериалдың «Жел сабанда» эпизоды «Paperchase» деп аталады, және назар сол ойынға аударылады.