Қалған багаж: Соғыс, қасірет және ізденіс туралы драма

Кіріспе

Left Luggage - 1998 жылы түсірілген голланд драмалық фильмі, режиссері - Жерон Краббе.

Сюжет

Екінші дүниежүзілік соғыста нацистерден қашып жүрген бір яһуди адамы жүрегіне жақын заттармен толтырылған екі чемоданды жерге көмеді. Соғыс оны отбасынан айырды, содан кейін ол Антверпен топырағын шарлап, чемодандарды табуға тырысты. Бұл - құлыққа айналған ой. Ол ескі карталарды қарап, қазба жұмыстарын жалғастырып, жоғалтқан нәрсесін табуға ұмтылды. Оның қызы Чайя – жарты күндік жұмыс іздеп жүрген әдемі, заманауи қыз. Ол көп балалы, қатаң сақталатын хасидтік отбасында бала күтуші болып жұмыс табады, бірақ оның секулярлық мінез-құлқы олардың сенімдеріне қайшы келеді. Оның қабылдану себебі – отбасының анасы үй шаруасымен тығырыққа тіреліп, шаршаған, сондықтан Чайя әкесінің қарсылығына қарамастан қалады, ол әдетте отбасыда сөзді шешетін билік иесі. Ол төрт жасар Симшамен ерекше байланыс орнатады, ол сөйлей алмайтын сияқты көрінеді. Паркте серуендегенде ол оны сөйлеуге ынталандырады, және Чайяның (өзі де жаттығуға мұқтаж) көмегімен, алдағы Пасха кешінде Симша Хаггададан әдетте ең кіші сөйлейтін қатысушыға арналған бөлімді – «Төрт сұрақ» деп жатқа айта алады. Басында Симшаның жүйкесі оны жатқа айтудан тоқтатады, ал оның ағалары айта бастайды. Соңында Симша дауысын көтереді. Бүкіл отбасы, Чайя да, оның күш-жігерін мақтайды, бірақ оның қатал әкесі бұл үлкен қадамды мойындамай, керісінше, баланың қатесі үшін кінәлайды. Чайя әкесімен сөйлесіп, оның Холокосттан аман қалған өмірінің ауыр сынықтарын біледі және ата-анасының қайғысын түсіне бастайды. Ғимараттың антисемиттік күзетшісі отбасының және енді Чайяның да үнемі тудыратын мәселесі болып табылады. Бірақ, діншіл яһудилерден айырмашылығы, ол құрбандыққа келіспейді және оның антисемиттік әрекеттеріне төзбейді. Ол оған қарсы тұрып, балалардың құрметіне бөленіп, әкесінің ашуын қоздырады. Айыққыш жағдай, Симшамен серуендеу трагедиямен аяқталады: ол паркке жасырын кіргеннен кейін, өзі сүйіп өскен үйректерді қуалай келе, көлде батып кетеді. Кейбір адамдар Чайяны оның өліміне кінәлі деп есептейді. Бірақ, Чайя отбасының аза тұту рәсіміне келгенде, анасы оған аянып, Чайяның Симшамен терең байланыста болғанын түсінеді. Оның қабылдауының белгісі ретінде анасы Чайяның көйлегін жыртып алады, яһуди дәстүрінде бұл қайтыс болған адамның туысы, ата-анасы немесе жұбайының аза күйін білдіреді. Баланың әкесі, ақыры, үнсіз болса да, Чайяның Симшамен байланысын мойындайды, ол зираттағы рәсімді бақылап тұрғанда. Чайяның тәжірибесі оған ата-анасының өткенін қабылдауға және өзінің еврейлігін бойына сіңіруге көмектеседі. Фильм сыртқы (бейдін) антисемитизмге ғана емес, сонымен қатар ассимиляцияланған яһудилердің байланыс пен өзін-өзі қабылдаудың жетіспеушілігіне де сын.

While escaping Nazis during World War II, a Jewish man buries in the ground two suitcases full of things dear to his heart. The war deprived him of his family and afterwards he endlessly turns over the soil of Antwerp to find the suitcases. It's an obsessive compulsion. He keeps checking old maps and keeps digging, trying to find what he lost. His daughter Chaya is a beautiful, modern girl looking for a part time job. She finds a place as a nanny in a strictly observant Hasidic family with many children, although her secular manners clearly fly in the face of their beliefs. One of the reasons she is accepted is that the mother of the family is absolutely overburdened by the household, so Chaya stays despite the resistance of the father, who is normally the indisputable authority in the family. She develops a special bond with the youngest of the boys, four year old Simcha, who seems incapable of speaking. While walking in the park she encourages him to speak and it appears that, after some coaching from Chaya (who needs coaching herself), during the upcoming Passover Seder Simcha will be able to chant the section of the Haggadah usually reserved for the youngest speaking participant the Four Questions. At first, Simcha's nerves prevent him from chanting, and his brothers begin to chant instead. Simcha finally lifts his voice. The entire family, including Chaya, applauds his efforts, but his judgmental father does not recognize this great step but, instead, criticizes the boy for a mistake. Chaya confronts the father and, in the process, discovers his own pain as a Holocaust survivor and begins to understand her own parents' grief. The anti Semitic superintendent of the building is a constant problem for the entire family and now for Chaya. However, as opposed to the observant Jews, she refuses to be a victim and does not put up with his anti Semitic tricks. She fights him, thus exciting the children's admiration and father's wrath. Unfortunately, walks with Simcha end in a tragedy: after sneaking to the park, he drowns in the pond while chasing the ducks he loved so much. Some in the community hold Chaya responsible for his death. However, in a scene where Chaya goes to the family's mourning service, the mother feels compassion for Chaya and realizes that Chaya felt a deep connection with Simcha. As an act of acceptance, his mother rips Chaya's shirt, which is a sign of a mourner (a sibling, parent, child or spouse of the deceased) in Jewish tradition. The boy's father finally, albeit silently, acknowledges Chaya's connection with Simcha when she observes the graveside service. Chaya's experience allows her to finally accept her parents' past and to embrace her own Jewishness. The film is a commentary not only on external (gentile) anti Semitism, but also on the lack of connection and self acceptance of assimilated Jews.

Марапаттар

Фильм 48-ші Берлин халықаралық кинофестиваліне ілікті, онда фильм "Көк періште" сыйлығын жеңіп алды, ал Изабелла Росселлиниге арнайы мақтау жарияланды.