Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алсфельд – Германияның Гессен аймағының орталығында орналасқан қала. Франкфурттың солтүстігінде шамамен 50 шақырым қашықтықта орналасқан Алсфельд, тығыз қоныстанған Франкфурт Рейн-Майн мегаполистік аймағының бір бөлігі болып табылады. Жақын орналасқан Лаутербах (шамамен шығысқа қарай) – Вогельсбергкрейс ауданының екі маңызды қаласының бірі. Алсфельд тарихи буржуазиялық еуропалық қала мен оны қоршаған ауыл шаруашылығы аймағының үйлесімді біріндісі ретінде сипатталады және лютерандық пиетизмге тән қасиеттермен, атап айтқанда, қарапайымдық пен протестанттық еңбек этикасымен қалыптасқан. Алсфельд жақсы сақталған, жүздеген әдемі ағаш үйлерден тұратын ескі қаласымен және Германияның ағаш үйлер жолының бір бөлігі екендігімен әйгілі.
Alsfeld is a town in the center of Hesse, in Germany. Located about north of Frankfurt, Alsfeld is part of the densely populated Frankfurt Rhine Main Metropolitan Region, with nearby Lauterbach (about east), one of the two centre cities of the Vogelsbergkreis district. Alsfeld is best described as a blend of a historic bourgeois European town and its rural agricultural environs and shaped by typical Lutheran Pietist characteristics, such as austerity and a Protestant work ethic. It is well known for its well preserved old town with hundreds of picturesque timber frame houses, and part of the German Timber Frame Road.
География
Жақын маңдағы ірі қалалар: шығысында Бад-Херсфельд, оңтүстік-шығысында Фулда, батысында Гисен және солтүстік-батысында Марбург-ан-дер-Лан қалалары орналасқан. Олсфельд Швалм өзенінің жоғарғы ағысында, Солтүстік Фогельсберг аймағында және Альсфельд ойпатының батыс жиегіндегі Кнуль тауларының оңтүстігінде жатыр.
Large towns nearby are Bad Hersfeld about to the east, Fulda to the southeast, Gießen to the west and Marburg an der Lahn about to the northwest. Alsfeld is located on the upper part of the Schwalm in the northern Vogelsberg and just to the south of the Knüll mountains at the western edge of the Alsfeld basin.
Көршілес қауымдастықтар
Alsfeld келесі қалалармен шектеседі, солтүстіктен бастап сағат тілі бойынша тізімделген: Willingshausen, Schrecksbach, Ottrau (барлығы Schwalm-Eder ауданы), Breitenbach (Hersfeld-Rotenburg ауданы) және Grebenau, Schwalmtal, Romrod, Kirtorf және Antrifttal (барлығы Vogelsbergkreis).
Alsfeld borders on the following towns, listed here clockwise starting in the north: Willingshausen, Schrecksbach, Ottrau (all Schwalm Eder district), Breitenbach (Hersfeld Rotenburg district) and Grebenau, Schwalmtal, Romrod, Kirtorf and Antrifttal (all Vogelsbergkreis).
Қалалық округтер
Алсфельд қаласының өзінен бөлек, қала құрамына келесі аудандар кіреді: Альтенбург, Ангенрод, Берфа, Бильертхаузен, Эйфа, Эльбенрод, Эудорф, Фишбах, Хаттендорф, Хайдельбах, Лейзель, Лидербах, Лингельбах, Мюнх Лейзель, Рейбертенрод және Швабенрод.
In addition to Alsfeld (proper) the town includes the following boroughs: Altenburg, Angenrod, Berfa, Billertshausen, Eifa, Elbenrod, Eudorf, Fischbach, Hattendorf, Heidelbach, Leusel, Liederbach, Lingelbach, Münch Leusel, Reibertenrod and Schwabenrod.
Тарих
Алсфельд алғаш рет 1069 жылы ресми құжатта айтылған. Вальпургискирхедегі қазба жұмыстары 9-10 ғасырларда роман стиліндегі шіркеудің болғанын көрсетті. Сондықтан қала Каролингтер дәуірінде негірленген деп есептеледі. 1180-1190 жылдар аралығында Тюрингия графтары Курц Гессеннің тарихи сауда жолы бойында қамал салды. Бұл орналасу Альсфельдтің дамуына көмектесті және ол 1222 жылы қала ретінде ресми түрде тіркелді. 1247 жылдан бері Альсфельд Гессеннің құрамында, ал 1254 жылы қала Рейн қалалары одағына (Rheinischer Städtebund) қосылды. Герман II 1395 жылы осы жерде өзіне сарай салдырып, қаланы уақытша ресми резиденциясына айналдырды. Қаланың тиімді географиялық орны мен Гессен ландграфының саясаты оның гүлденуіне әкелді. Сауда мен қолөнер дамыды, Альсфельд "Қысқа Гессен арқылы өтетін жол" бойындағы бай және еңбекқор қауымға айналды. Мұның куәсі – шіркеу, монастырь, мұнаралар, қалалық әкімшілік және сумен жабдықтау жүйесі. Гильдиялардың маңызы зор болды, олар "Коребриф" (конституция) арқылы жергілікті билікке ықпал етті. 1567 жылдан бастап Альсфельд Гессен-Марбургқа, ал 1604 жылдан бастап Гессен-Дармштадтқа қарасты.
Alsfeld was first mentioned in an official document in 1069. Excavations in the Walpurgiskirche have discovered that a Romanesque church existed here already in the 9th and 10th centuries. It is therefore estimated that the town was founded in Carolingian times. Between 1180 and 1190 the Counts of Thuringia built a castle along the historic trading route of the Kurze Hessen. That location favored the development of Alsfeld and it was subsequently documented as a town as early as 1222. Since 1247 Alsfeld has been part of Hesse and in 1254 the town joined the Rheinischer Städtebund. Hermann II built himself a castle here in 1395 and for a time turned the town into his official residence. The city enjoyed rising prosperity due its favourable geographical location and the policies of the Landgrave of Hesse. Trades and handcrafts flourished and Alsfeld developed into a wealthy, industrious community on the “Street through the short Hesse”. Evidence of this is the church, monastery, towers, town hall and water supply system. Of great importance were the guilds, which gained influence over local government through the so called “Korebrief” (constitution). From 1567 Alsfeld belonged to Hesse Marburg and from 1604 on to Hesse Darmstadt.
Алсфелдтің алтын дәуірі
XVI ғасырда азаматтардың шығармашылығы сәулет және дизайн саласында "алтын ғасыр" тудырды, нәтижесінде қалалық әкімшілік (1512–1516), шарапхана (1538) және тойхана (1564–1571) – барлығы бірегей ғимараттар салынды. Базар алаңының ерекше тартымдылығын әлі күнге дейін сақталған көптеген жартылай ағаштан жасалған үйлер құрайды. Ортағасырлық көшелер мен олардың ерекше есімдерімен бірге, қала Жоғарғы Гессен қалаларының ең бағалысі ретінде есептеледі. Алсфелдтің географиялық орны оған артықшылық бергенімен, оның құлдырауына да себеп болды. Қала маңызды сауда жолдарының торабында орналасқан және одан кейінгі 30 жылдық соғыс (1618–1648) тонау (1622), ашаршылық (1626), оба (1635), жаулап алу (1640 және 1643–1646) және 226 тұрғын үй мен 80 шағын үйдің (1646) қирауына әкелді. 1648 жылы қалада бар болғаны 1120 адам қалды (көбінесе әйелдер мен балалар). Қаланың экономикалық және әлеуметтік құлдырауы нәтижесінде қолөнер мен саудамен, сондай-ақ ауыл шаруашылығымен айналысатын күнкөрісін табуға тырысатын шағын шаруалардың қатары көбейді. Көптеген сәнді ғимараттар уақыт өте келе тозығы жетті.
In the 16th century, the citizen's creativity brought about a “golden age” in architecture and design, resulting in the erection of the town hall (1512–1516), the wine house (1538) and the wedding house (1564–1571) – all unique buildings. The many half timbered buildings, which are still in existence today, are what make the market place so singularly attractive. Together with the medieval streets and their typical character, the city is regarded as the jewel in the crown of the upper Hessian cities. Whereas the geographical position of Alsfeld had been to its advantage, it also led to its demise. The city was centred on important trade routes and the following 30 Years War (1618–1648) resulted in plunder (1622), starvation (1626), plague (1635), occupation (1640 and 1643–1646) and the destruction of 226 residential buildings and 80 cottages (1646). By 1648 only 1120 people were still living in the city (mainly women and children). The economic and social fall of the city created a population of struggling smallholders, active in crafts and trades and also agriculture. Many of the fine buildings fell into disrepair.
19 ғасыр
XIX ғасырда қалада белсенді еврей қауымы болды, олар 1908 жылы жаңа, ірі синагог салды. Қала шетінде христиан зиратымен қатар орналасқан, жақсы күтілген еврей зираты бар. 1908 жылға дейінгі синагог ғимарат ретінде сақталған. Алсфельд 19 ғасырда, 1832 жылы аудан орталығы ретінде қайта дамыды. Теміржол құрылысы (1870) және өнеркәсіптік революция шағын шаруашылық жүйесін түбірімен өзгертті.
During the 19th century the town had a vibrant Jewish community which built in 1908 a new large synagogue. A well maintained Jewish cemetery adjacent to a Christian cemetery lies on the outskirts of the town. The pre 1908 synagogue exists as a building. It wasn't until the 19th century, in 1832, that Alsfeld was to experience a renewed rise as the district capital. Railway construction (1870) and the industrial revolution resulted in the fundamental transformation of the smallholding system.
Нацизм және Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңі
Алсфельд нацистік идеологтар үшін ерекше маңызға ие болды. Олар үшін бұл – неміс «туған қаласының» символы, неміс мәдениетінің барлық ерекшеліктерін бейнелейтін қала еді. 1930 жылдары нацистік KDF (Kraft durch Freude) «Күш қуанышта» ұйымы Рейхтің түкпір-түкпірінен Алсфельдке үнемі бір күндік саяхаттар ұйымдастырды. 1938 жылы Алсфельд автобанға қосылған алғашқы қалалардың бірі болды. 1938 жылдың 9 қарашасында «Хрусталь түні» кезінде нацистер қаладағы үлкен синагогты өртеп жіберді. Қала тұрғындары Тораның кітабын, оны сақтаған ағаш сандықты және еврейлердің намаз уақыттарын тіркеген ерекше ағаш сағатты құтқарып, қалалық мұражайдың қоймасына жасырды. Келесі күні нацистер еврейлерді жүйелі түрде депортациялауды бастады. 1942 жылы Алсфельд Германиядағы нацистер мен олардың қолдаушыларының мақұлдауымен соңғы еврей азаматтарын қуды. 1945 жылдың 29 наурызында неміс әскері қаланы тастап кетті. 1945 жылдың 30 наурызында АҚШ әскері қалаға кірді. Азаматтық халық қарсылық көрсетпей, жанындағы қаруларын тастады. Алсфельд, көптеген неміс қалаларынан өзгеше, соғыс кезінде одақтастардың бомбалау шабуылдарынан аман қалды. Бірақ Алсфельд өнеркәсіптік немесе көліктік орталық болмағандықтан, тактикалық немесе стратегиялық мақсатқа ие болған жоқ. Одақтастардың әуе шабуылдары көбінесе теміржолға бағытталды.
Alsfeld held a special significance for Nazi ideologists. For them, it was the epitome of the German 'Home Town', representing all that was quintessentially German. Throughout the 1930s, the Nazi organization KDF (Kraft durch Freude) "Strength through Joy" organized regular day trips to Alsfeld from all across the Reich. In 1938 Alsfeld was one of the first towns that got a connection to the Autobahn. During the Kristallnacht on November 9, 1938, Nazis burned down the large synagogue in the city. Citizens rescued the Torah scroll, the wooden Ark in which it was stored, and a unique wooden clock recording times of Jewish prayer services, and hid them in the town museum's storage. The next day, the Nazis started the systematic deportation of Jews. In 1942, Alsfeld expelled its last Jewish citizens, much to the approval of Nazis and their supporters across Germany. On March 29, 1945, German troops left the city. The U. S. Army entered the town on March 30, 1945. The civilian population surrendered without resistance. Alsfeld, unlike most German cities and towns, was spared from Allied bombing raids during the war. But, as Alsfeld was neither an industrial center nor a transport hub, it did not present a tactical or strategic target. Allied air raids focused extensively on the railway tracks.
Негізгі көрікті жерлер
Қаласы өзінің Альтштадтымен – тарихи ғимараттармен толы тарихи орталығымен танымал. Альтштадт ортағасырлық қалаға тән қалыпты жоспармен салынған. Қала қабырғасы стратегиялық мақсатта нарық алаңының төңірегінде дерлік толық шеңбер түрінде салынған. Көшелер көбінесе қабырғадағы қақпалардан тікелей қала орталығына дейін созылады. Қала қабырғасының орны бастапқы күйінде сақталған әдемі, тар көшелердің өзінен көрініп тұрады: олардың қисықтары мен бұрылыстары ежелгі қала қабырғасының жолын қайталайды.
The town is known for its Altstadt, the historic town centre, with its uninterrupted blocks of historic buildings. The Altstadt has a typical layout for a medieval town. The town wall was built in an almost perfect circle centred on the market place (for strategic reasons). Roads lead mostly straight from the gates in the wall to the town centre. One can deduce where the town wall was from the picturesque narrow streets which remain in their original state: their bends and curves in those small streets follow the original town wall.
Базардағы ғимараттар (Markt)
Қалалық әкімдік 1512 және 1516 жылдар аралығында ортағасырлық, Rähmbau стилінде ағаш қаңқасымен салынған. Бұл – Германиядағы ең маңызды жартылай ағаштан жасалған қала әкімдігі ғимаратының бірі. Кейінгі готикалық тас негіздің үстіне орнатылған бұл ғимарат, әдемі ағаш өңдеуімен, иілген шевронды тіреулерімен және іргелес қалыпты арқалық ұштарымен "Rähmbau" (рамшалық құрылыс) стилінің көрнекті үлгісі болып табылады. Тастан салынған ең төменгі қабаты бір кезде базар залы болған. Сол жақ бұрышта "Алсфельд құйрығын" көруге болады. Бірінші қабатта қала әкімі мен магистрат кеңселері орналасқан. 1633 жылдан бері кеңес мүшелері өздерінің гербтерін көрсетеді. Екінші қабатта мәжіліс залы мен тіркеу кеңсесіне (бұрынғы сот залы) апаратын ескі әдемі есіктер бар. Жергілікті суретші және ағаш шебері Майкл Финк 1604 жылы тамаша Ренессанс есігін жобалап, жасады. Курт Оберман әшекейлі ілгектерді жасады. Ол Альтштадт қаласының орталығындағы базар алаңының жанында орналасқан. Қалалық әкімдіктің жанында Вайнхаус ("Шарап үйі") орналасқан. Бұл әсерлі тас ғимаратты Ханс фон Франкфурт салған, ол шарап сақтау және сату үшін пайдаланылған. Бизнес келісімдері, тойлар мен арнайы шаралар шараппен тойлану және бекітілу кезінде өткізілген. Шарап сатудан қала табысының 40%-ға дейін түскен. Готикалық және Ренессанс сәулеті арасындағы ауысуды тік қабырғалы қақпалардан және желдеткіш розеткалардан көруге болады. Өкінішке орай, бастапқы, дөңгелек емес, тас терезелер 1840/43 жылдары қазіргі дөңгелек терезелермен ауыстырылды. Ескі терезелердің іздері әлі де көрініп тұр. Вайнхаус бұрышында – Прангер, ортағасырлық заң бұзушыларды құлыптап қоятын темір мойындық. Олар қорғану мүмкіндігі болмай, өз азаматтарының сөздік және физикалық зорлық-зомбылығына ұшырауға мәжбүр болған. Туристтер Прангердің суретін көп түсіреді. Вайнхаусқа жапсарлас орналасқан Markt 2 – Альсфельдтегі ең көне ағаш қаңқалы үй, готикалық стильдегі, жартылай ағаштан жасалған үй. Оның екі цилиндр тәрізді жертөлесі қаланың негізі қаланған кезден сақталған. 1394 жылы Вальпургис шіркеуінің мұнарасының үлкен бөлігі құлағанда үйдің оң жағы қирады. Ол 1403 және 1464–65 жылдары қайта салынды. Жоғарғы қабаттар төменгі қабаттан сәл ілгері шығып тұрады, бұл әрбір жоғарғы қабатқа қосымша тұрғын алаңын береді. Бірінші қабаттағы зал қазір кітап дүкені ретінде пайдаланылады. Жоғарғы қабаттарда қалалық кеңселер орналасқан. Хохцайтсхаус (Той үйі) – Ренессанс стиліндегі ғимарат, 1564 және 1571 жылдар аралығында бас шебер Ханс Мюрердің жобалары бойынша салынған. Тас спиральді баспалдақ арқылы қол жетімді жоғарғы қабаттар тойларға арналған, сондықтан ғимаратқа "Той үйі" деген ат берілді.
The Town Hall was constructed in medieval, Rähmbau style timber framing between 1512 and 1516. This is one of the most important German half timbered town hall buildings. Erected over a late Gothic stone substructure, this building with its attractive woodwork, bent chevron bracing and protruding moulded beam ends, is an outstanding example of a "Rähmbau" (frame construction). The ground storey, built of stone, was once a market hall. The "Alsfeld cubit" can still be seen on the left corner. On the first floor the offices of the Mayor and Magistrate are situated. Since 1633 the councilmen have had their coats of arms on display. On the second floor, interesting old doors lead into the meeting room and the Registry Office (formerly the Court Room). Michael Finck, the local artist and carpenter, designed and crafted the magnificent Renaissance door in 1604. Curt Oberman forged the decorative hinges. It is next to the market place in the center of the Altstadt. Next to the Town Hall is the Weinhaus ("Wine House"). This impressive municipal stone building was constructed by Hans von Frankfurt and used to store and sell wine. Business deals, celebrations and special events were toasted and validated with wine. Wine sales generated up to 40% of the town's income. The transition between the Gothic and Renaissance architecture can be seen in the steep stepped gables and the fan rosettes facing. The original irregular, stone curtained windows were unfortunately replaced in 1840 /43 by the present rounded windows. Remains of the earlier windows are still visible. At the corner of the Weinhaus is the Pranger, a lockable iron collar into which mediaeval law breakers were locked. They then had to suffer the verbal and physical abuse of their fellow citizens without any means of defending themselves. The Pranger is much photographed by tourists. Leaning up against the Weinhaus is Markt 2 the oldest timber framed house in Alsfeld, a Gothic, half timbered house in pillar construction. It has two barrel shaped cellars dating back to the time when the city was founded. In 1394 when a large section of the Walpurgis Church Tower collapsed, the right hand side of the house was severely damaged. It was rebuilt in 1403 and 1464–65. The uppers storeys jetty (project) above the storey below giving additional living space to each upper storey. The hall on the ground floor is now used as a bookshop. The upper floors house municipal offices. The Hochzeitshaus (wedding house) is a renaissance building was built between 1564 and 1571, according to the plans of master builder Hans Meurer. The upper floors, which were accessible via a stone spiral staircase, were used for festivities, which is why the name of the wedding house prevailed for the building.
Вальпургискирше (Вальпургис шіркеуі)
Вальпургискирхе – Альсфельд қаласының басты азаматтық шіркеуі, Әйя Вальпургаға арналған, күрделі құрылыс тарихына ие. Бұл шіркеудің ішкі және сыртқы құрылысында көрініс тапқан. 1971–1972 жылдары жүргізілген қазба жұмыстары 8-9 ғасырларға жататын үш апсидалы Рим шіркеуінің ең көне бөлігінің қалдықтарын ашты. 13 ғасырдың соңында төменгі, созылған хоры және батыс мұнарасы бар ерте готикалық базилика салынды. 1393 жылы хор қайта жаңартылып, ұзартылып, биіктігі айтарлықтай артты. Шіркеу мұнарасы 1394 жылы құлағандықтан, қалпына келтіру үшін қаражат қажет болды, сондықтан ғимараттың негізгі бөлігін қайта құру жоспарлары тоқтатылды. 1492 жылы аталған базилика одан әрі дамытылды. Кейіннен науқандар кеңейтіліп, биік аркадалар жасалып, шіркеу сияқты зал құрылды. Шіркеудің ерекшеліктері: римдік крещение тағы, кеш готикалық фрескалар, оюлы алтарь, картиналар, хор орындықтары, барокколық эпитафиялар және кеш готикалық айқышқа шегеленген Иса тобы. Құлаған мұнараның құрылысы оқиғадан кейін көп ұзамай басталды және 1542 жылы ғана аяқталды, нығайтылған сегізбұрышты қабатқа және Ренессанс стиліндегі күмбезбен жабдықталды. 1836 жылы бір қабат алынып тасталды. Мұнарада 7 қоңырау бар, биіктігі шамамен 50 метр және 1921 жылға дейін мұнара күзетшісінің резиденциясы болды. Жыл сайын Рождество мезгілінде дәстүрлі "Мәсіхтің бесігі" әуені ойнатылады. Мамыр айының әр түні мұнара басында тромбон хоры дәстүрлі "Мамыр үрлеуі" әнін орындайды. Шіркеудегі кең көлемді витраж өнері 1963 жылы Чарльз Кродел жасаған.
The Walpurgiskirche is the main civic church in Alsfeld, dedicated to St. Walpurga, has a complicated building history. This is reflected both in the interior design and in the outer construction. Excavations carried out in 1971–1972, revealed the remains of the oldest section, a three apses Roman Church dating back to the 8th/9th century. In the late 13th century an early Gothic Basilica was built, with a low, elongated choir and west tower. In 1393, the choir was reconstructed, made longer and substantially higher. Plans to reconstruct the long house had to be cancelled as the church tower collapsed in 1394 and the funds were needed for reconstruction. In 1492, the existing basilica was further developed. Later the aisles were widened and heightened to form high arcades and create a hall like church. Features include: a Roman baptismal font, late Gothic frescoes, carved altar, paintings, choir seating, baroque epitaphs and a late Gothic crucifixion group. Work on the collapsed tower commenced soon after the event and was only completed in 1542, with a strengthened octagonal storey topped by a Renaissance canopy. In 1836 one storey was removed. The tower has 7 bells, is approximately 50 metres high and was the residence of the tower keeper until 1921. Every year the traditional "Cradle of Christ" music is played over the Christmas Period. A trombone choir performs the traditional "May Blowing" every night during the month of May from the top of the tower. The extensive stained glass art in the church was created in 1963 by Charles Crodel.
Дрейфальтигкирше (Үштік шіркеуі) және бұрынғы Августин монастыры
Дрейфальтигенскирхе (Үштік шіркеуі) – XIV ғасырдың екінші жартысында дін қызметкерлері үшін ұзақ хоры бар, Августиндік усақтардың бұрынғы монастырлық шіркеуі. Шамамен 1435 жылы асимметриялық зал, негізгі және бүйірлік бөлімдер қосылды. Монахтар қайыршылар орденіна жатқандықтан, шіркеуде мұнара жоқ. Шіркеутің ішінде жақсы сақталған крест тәрізді күмбез, 1660 жыл шамасындағы бағаналы әдемі тас ғибадатхана және 15 ғасырдың басындағы кеш готикалық фрескалар бар. 1960-62 жылдары қалпына келтірілді. Бұрынғы Августин монастыры шамамен 13 ғасырдың соңында негізделген және усақ монахтармен қоныстанған. Осы жерде Лютердің досы, Альсфельдті реформалаған Тилеман Шнабель өмір сүрген және жұмыс істеген. Реформация кезінде, 1527 жылы, монастырь мен шіркеу жабылды. Содан кейін ғимараттар аурухана ретінде пайдаланылып, соңында қирауға ұшырады. Қалған монастырь қабырғасы монахтардың ұялары қай жерде болғанын көрсетеді. Монастырь қала қабырғасы бойында орналасқан, онда төрт қақпасы болған және 19 ғасырда көбінесе бұзылған. Қала қабырғасының қысқа бөлігі оңтүстік жағында сақталған және көрініп тұр.
The Dreifaltigkeitskirche (Trinity Church) is a former monastery church of the Augustine hermits, with a long choir for the clergy built in the second half of the 14th century. Around 1435 an asymmetrical hall was added with naves and side aisles. There is no church tower as the monks belonged to a begging order. A closer view of the church on the inside reveals a well preserved cross ribbed dome, a beautiful stone chancel with a pulpit ceiling from around 1660, as well as late Gothic frescoes from the early part of the 15th century, It was restored in 1960–62. The former Augustine monastery was presumably founded towards the end of the 13th century, and occupied by Eremite Hermit Monks. This is where Luther's friend, Tilemann Schnabel, the reformer of Alsfeld lived and worked. At the time of the Reformation, in 1527, the monastery and church were closed down. Subsequently, the buildings were used as a hospital and finally left to ruin. One remaining monastery wall shows where the monks’ cells were located. The monastery was situated along the city wall, which had four gates and was largely demolished in the 19th century. A short section of the city wall remains and can be seen on the south side.
Кирхплац ( шіркеу алаңы) Бейнхауспен
Кейінгі готикалық Бейнхаус 1368 жылы салынды және 1510 жылы қайта жаңартылды, шіркеу қорымының солтүстік жағында. Кейіннен айналағы зираттан алынған қаңқаларды сақтау үшін пайдаланылды. (Зират 30 жылдық соғыс және түрлі обалар кезіндегі өлім-жұлымның көптігіне шыдамайтын шағын болды.) Кейіннен бұл шапель діни емес мақсаттар үшін қолданылды. 20 ғасырдың басында шатырдың конструкциясында өзгерістер енгізілді. 1982 жылы жаңартылғаннан бері ғимаратта қалалық мұрағат орналасқан.
The late Gothic Beinhaus was originally built in 1368 and reconstructed in 1510, on the north side of the churchyard. Later used for preserving the skeletons from the surrounding cemetery. (The cemetery was too small to cope with the number of deaths in the 30 Year War and the various plagues.) The chapel was later misused for profane purposes. At the beginning of the 20th century alterations were carried out to the attic roof. Since its restoration in 1982, the building has housed the city archives.
Грапбруннен
Grabbrunnen – Альсфельдтің ескі қаласындағы осы аттас фонтанның құрметіне аталған алаң. Аңыз бойынша, одан жаңа туған сәбилерді алып жүретін болған. Бұл көркем алаң 1970 жылдан бері жаяу жүргіншілерге ғана қолжетімді.
The Grabbrunnen is a square named after the fountain of the same name in Alsfeld's old town. According to legend, newborn children were taken from it. The idyllic square has only been accessible to pedestrians since the 1970s.
Леонард мұнарасы
Қала қабырғасының тек шағын бөлігі Леонард штурмымен (Леонард мұнарасы) бірге сақталған. 1386 жылы бұрынғы қала бекінісінде көптеген мұнаралар болған, және Леонард мұнарасы олардың арасындағы жалғыз қалған мұнара. Конус тәрізді шатыры және тісті қақпақтары бар дөңгелек мұнараның биіктігі 27 метрді құрайды. Мұнараға қала қабырғасы арқылы, жарты жолындағы есік арқылы кіруге болатын. Мұнараның іргесінде өлім жазасына кесілген тұтқындарды ұстаған түрме орналасқан. Жергілікті халық мұнараны "Лелектердің ұясы" деп атайды. Аңызға сенесіз бе, осы мұнарада ұя салған лелектерден бала сұраған дейді.
Only a small section of the town wall remains, together with the Leonhardsturm (Leonard's Tower). In 1386 the former city fortress had numerous towers of which the Leonhard's Tower is the last remaining. A rounded tower with cone and battlement crest, it is 27 metres high. Entrance was from the city wall, through a doorway halfway up the tower. At the base of the tower was the dungeon, which was used for holding prisoners sentenced to death. The tower is known locally as the "Storks’ Nest". Legend has it that babies were ordered from the storks nesting there.
Халық және мәдениет
Мәдени өмір бір жағынан Alsfeld базар алаңындағы көптеген тойлармен, екінші жағынан Hessenhalle арқасында, әсіресе концерттермен ерекшеленеді.
Cultural life is characterized on the one hand by numerous celebrations at Alsfeld market place and nationally because of the Hessenhalle, primarily because of the concerts.
Мәдени сілтемелер
Алсфельд қаласында ағайынды Гриммдер «Қызыл жақсылық» ертегісіне шабыдан алды. Бұл қала сондай-ақ бірнеше фильмде, әсіресе фантастикалық фильмдерде пайда болды.
In Alsfeld the Brothers Grimm found the inspiration for the Little Red Riding Hood. The town also has appeared in several films, notably fantasies.