Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флорида штатындағы шамшырақ, АҚШ
Lighthouse in Florida, United States
Сент-Маркс шамшырағы – Флорида штатындағы (АҚШ) екінші ең көне шамшырақ станциясы. Ол Сент-Маркс өзенінің сағасының шығыс жағында, Апалачи шығанағында орналасқан.
The St. Marks Light is the second oldest light station in Florida, United States. It is located on the east side of the mouth of the St. Marks River, on Apalachee Bay.
Тарихи дерек
1820 жылдары Флорида штатының Сент-Маркс қаласы маңызды кедендік порт ретінде қарастырылды. Қала гүлденген Орта Флорида және Оңтүстік Джорджияның бірқатар округтері үшін порт қызметін атқарды. Фермерлер өздерінің ауыл шаруашылығы өнімдерін сол кездегі аумақтық астана Таллахассиді Сент-Маркс қаласына байланыстыратын алғашқы жол арқылы вагондармен портқа жеткізді. Кейіннен бұл жол Таллахасси темір жолымен кеңейтіліп, жақсартылды және штаттың алғашқы темір жолына айналды. Ауыл шаруашылығы өнімдері жаңа портқа жеткен соң, олар Нью-Орлеанға және/немесе Сент-Огюстинге тасымалдау үшін кемелерге тиеліп жіберілді. Дегенмен, Апалачи шығанағы мен Сент-Маркс өзенінде навигация жасау қиындықтар тудырды. Көптеген жерлерде шығанақ пен өзеннің де тереңдігі аз болды, сондықтан кемелердің қарап қалғандары немесе лайлы суға батып кетуі жиі кездесетін жағдай еді.
In the 1820s, the town of St. Marks, Florida was considered an important port of entry. The town served as a port for the prosperous planting region of Middle Florida and some counties of South Georgia. Growers hauled their agricultural products down to the port town in wagons by way of an early road which connected the then territorial capital of Tallahassee to the town of St. Marks. Later, this road would be widened and improved upon by the Tallahassee Railroad and would become the state's first railroad. Once the agricultural products reached the new port town, they were loaded aboard boats for shipment to New Orleans and/or St. Augustine. There were, however, problems in navigating both the Apalachee Bay and the St. Marks River. In many places both bay and river were shallow, and it was not too uncommon for boats to run aground and/or get mired in the muddy shallows.
Маяк комиссиясы
1828 жылы Флориданың аумақтық губернаторы Уильям Поуп Дюваль, аумақтық делегат Джозеф М. Уайтқа хат жазып, Сент-Маркс орналасқан жерде маяк салудың аса қажеттігін баса көрсетті. Уайт, өз кезегінде, Сенаттың Сауда комитетінің төрағасы, Нью-Гэмпшир сенаторы Леви Вудбериге хат жолдап, Сент-Маркске шам орнатудың маңыздылығын қайталады. Он бір күннен кейін комитет, Сент-Маркс қаласын ресми кедендік порт ретінде мойындаған және аймақта маяк салуды ұсынған есеп дайындады. 1828 жылдың 23 мамырында АҚШ Өкілдер палатасы Сент-Марксте маяк салуға рұқсат беретін және оның құрылысына 6000 доллар бөлетін заң қабылдады.
In 1828, Florida's territorial Governor William Pope Duval wrote a letter to Joseph M. White, a territorial delegate in which he stressed a great need for a lighthouse at the St. Marks location. White, in turn, wrote a letter to New Hampshire Senator Levi Woodbury, who chaired the Senate Committee on Commerce, reiterating the importance of establishing a light at St. Marks. Eleven days later, the committee issued a report which recognized the town of St. Marks as an official port of entry and recommended the building of a lighthouse in the area. On May 23, 1828, the U. S. House of Representatives passed an act which authorized the construction of a lighthouse at St. Marks and appropriated $6,000 for its construction.
Құрылыс
Сент-Маркс аймағын Пенсаколадағы кеден инспекторы Роберт Митчелл зерттеп, маяк орны таңдалғаннан кейін, бастапқы құрылыс сомасы 6000 доллар жеткіліксіз екені анықталды. Бюджет 14000 долларға дейін ұлғайтылып, 1829 жылдың ортасында Бостондық Уинслоу Льюиспен Сент-Маркс аймағында мұнара салуға 11 765 долларға келісім жасалды. Алайда, дайын болған мұнараны Сент-Маркс кеден инспекторы Джесси Х. Уильямс қабылдамады, себебі ол қуыс қабырғалармен салынған еді. Уильямс мұнараның қабырғалары толық болуын қалап, жұмысты қабылдаудан бас тартты. Кальвин Ноултон мұнараны қайта салу үшін шақырылды. Ол құрылысты бақылап, 1831 жылы Уильямс келісімшарт талаптарына сай салынғанына көз жеткізіп, жұмысты қабылдады. Осы жылы Сэмюэл Кросби, алдыңғы жылы Сент-Маркс маяғының алғашқы күзетшісі болып тағайындалған, мұнараның кит майымен жанып тұратын шамдарын алғаш рет жақты.
After a survey was completed of the St. Marks area by Robert Mitchell, the Collector of Customs at Pensacola, and a site chosen for the lighthouse, it was discovered that the initial construction sum of $6,000 would be insufficient. The appropriation was increased to $14,000, and by mid 1829 a contract was signed with Winslow Lewis of Boston for the construction of a tower in the St. Marks area for $11,765. The finished product was not accepted by the Collector of Customs for St. Marks, Mr. Jesse H. Williams, because it had been constructed with hollow walls. Williams felt that the tower should be constructed with solid walls and, therefore, refused to accept the work. Calvin Knowlton was brought in to rebuild the tower. He oversaw its completion, and in 1831, Williams, satisfied that the light was built according to the contract, accepted the work. That same year saw the tower's whale oil lamps lit for the first time by Samuel Crosby, who had been appointed the first Keeper of the St. Marks Lighthouse the previous year.
Екінші Семинолдық-индіан соғысы
1835 жылы Екінші Семинол соғысы басталғанда Сэмюэл Кросби әлі де Сент-Маркс маяғының күзетшісі болып жұмыс істеді және Флорида мүйісі мен Москито шығанағындағы маяқтарға үндістердің шабуыл жасағанын жақын арада білді. Отбасының қауіпсіздігі үшін алаңдаған Кросби билікке хат жазып, оның маяғы мен отбасын жау шабуылынан қорғау үшін әскердің кішкентай бөлігін маяғына жақын орналастыруды сұрады. Оның өтініші қабылданбады. Жағдайына қанағаттанбаған Кросби тағы да билікке хат жазып, осы жолы төтенше жағдай туғанда отбасын эвакуациялау үшін пайдалана алатын кішкентай қайық беруді сұрады. Бұл өтініш те қабылданбады. Әйгілі болғандай, Семинол үндістері Сент-Маркс маяғына шабуыл жасаудан бас тартты және Кросби тағы төрт жыл бас күзетші қызметін атқаруын жалғастырды.
Samuel Crosby was still Keeper of the St. Marks Lighthouse in 1835, when the Second Seminole War broke out, and soon learned of the Indian attacks on both the Cape Florida and Mosquito Inlet lighthouses. Fearing for the safety of his family, Crosby wrote authorities and requested that a small detachment of troops be quartered near his lighthouse in order to protect both it and his family against hostile attack. His request was refused. Crosby, still not satisfied with his situation, again wrote authorities and this time requested that a small boat be provided, which he could use to evacuate his family in the event of an emergency. This request was also refused. Fortunately, the Seminole Indians chose not to attack the St. Marks Lighthouse and Crosby continued in his duties as head keeper for another four years.
Табиғи апаттар
1842 жылы эрозия жарық үйге қауіп төндірді, сол себепті Винслоу Льюис тағы шақырылды. Оған мұнараны қауіпсіз жерге көшіру жөнінде келісімшарт берілді. Льюис мердігерлері фонарь мен жарық шығару аппаратын бөлшектеп, алып тастады, содан кейін 1829–1831 жылдарда салынған кірпіш мұнараны бұзды. Судан алыс, құрлыққа қарай жаңа орын таңдалып, жаңа мұнара салынды, сосын бастапқы фонарь мен жарық шығару аппараты қайта орнатылды. Жаңа мұнара 1840 және 1850 жылдардағы құлдила дауылдардан сақталып қалды, оның ішінде 1843 жылдың қыркүйегіндегі апатты дауыл Порт-Леон қаласының көп бөлігін қиратты және Сент-Маркс қаласына ауыр зиян келтірді.
In 1842, erosion threatened the lighthouse and Winslow Lewis was again called in. He was given a contract to move the tower to a safer location. Lewis's contractors dismantled and removed the lantern and illuminating apparatus, then tore down the original 1829–1831 brick tower. Another site was selected farther inland, away from the water, and a new tower was constructed, then the original lantern and illuminating apparatus were reinstalled. The new tower survived the destructive hurricanes of the 1840s and 1850s, including the disastrous hurricane of September 1843, which destroyed most of the town of Port Leon and caused major damage to the town of St. Marks.
Азаматтық соғыс
1860 жылдары, алайда, маякқа жаңа қауіп туды: Азамат соғысы. 1865 жылы Конфедерация әскерлері аймақты Одақ шабуылынан қорғау үшін маякқа жақын орналасты. Одақ блокадасының кемелеріне көмектесуіне бөгет жасау үшін, Апалачи шығанағында күзет жүргізіп жатқан кемелерге көмектесуге кедергі келтіру мақсатында, мұнараның жарықтандыру құрылғысы бұрын алынып тасталған еді. Сол жылдың наурыз айында 16 кемеден тұратын Федералды флот жағалауда пайда болып, күш түсіруге дайындық ретінде маяк маңына оқ жая бастады. Конфедерация әскерлері шегінетін кезде маяқты жарылтып, Одақ күштері үшін қарауылдық пункт ретінде пайдаланудан айыруға тырысты. Олар мұнараны қиратуға қол жеткізбесе де, келтірілген зиян зор болды, соғыс аяқталғаннан кейін мұнараны толық қайта жаңарту қажет болды. Одан кейінгі қайта жаңарту кезінде мұнара теңіз деңгейінен 82 фут (25 метр) биіктіктегі қазіргі фокустық жазықтығына дейін көтерілді және бастапқы жарықтандыру құрылғысы қалпына келтірілді.
By the 1860s, however, a new threat to the lighthouse arose: The Civil War. In 1865, Confederate troops were stationed near the lighthouse to defend the area against a Union attack. The tower's lighting apparatus had been removed earlier in order to prevent the lighthouse from aiding ships of the Union blockade, which were patrolling the Apalachee Bay. In March of that year, a Federal fleet of 16 ships appeared off the coast and began to shell the vicinity of the lighthouse in preparation for landing a force. The Confederates attempted to blow up the lighthouse during their retreat in order to deny it as a lookout for the Union forces. Though they were unsuccessful in destroying the tower, nevertheless, the damaged inflicted was substantial, necessitating a complete rebuild of the tower immediately following the war. During this subsequent rebuild, the tower was heightened to its present focal plane of 82 feet (25 m) above sea level, and the original lighting apparatus was restored.
Автоматтандыру және өшіру
1960 жылы Америка Құрама Штаттарының жағалау күзеті маяқты автоматтандырды, ал 2000 жылы жағалау күзеті маяқты тұрақтандыру үшін 150 000 доллар жұмсады. 2000 немесе 2001 жылы маяқтың төртінші реттік Френель линзасы қолданудан тоқтатылды және фонарь бөлмесінің сыртына күн энергиясымен жұмыс істейтін заманауи сигнал шам орнатылды. Тарихи Френель линзасы он жылдан астам уақыт бойы мұнарада қалды. Қазір бұл шам жеке навигациялық құрал ретінде күтіледі және маусымды түрде жарық береді.
The lighthouse was automated by the United States Coast Guard in 1960, and in 2000 the Coast Guard spent $150,000 in 2000 to stabilize the lighthouse. In 2000 or 2001 the lighthouse's fourth order Fresnel lens was deactivated and a modern solar powered beacon was placed outside the lantern room. The historic Fresnel lens remained in place in the tower for over a decade. The light is now maintained as a private aid to navigation and is lit seasonally.