Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орегонның оңтүстік-орталық бөлігінде орналасқан Фримонт-Винема ұлттық орманы – геологиялық, экологиялық, археологиялық және тарихи тұрғыдан бай таулы аймақ. Фримонт ұлттық орманы 1908 жылы құрылған, ал 1906 жылы Гуз-көлі орман қорығы ретінде қорғауға алынған. Атауы тез арада Фримонт ұлттық орманы деп өзгертілді, ол 1843 жылы АҚШ Армиялық инженерлер корпусы үшін бұл аймақты зерттеген Джон С. Фремонттың құрметіне аталды. 1915 жылғы 19 шілдеде Паулина ұлттық орманының бір бөлігін қосып алды. 2002 жылы әкімшілік тұрғысынан Винема ұлттық орманымен біріктіріліп, Фримонт-Винема ұлттық ормандары болып қайта құрылды.
The Fremont Winema National Forest of south central Oregon is a mountainous region with a rich geological, ecological, archaeological, and historical history. Founded in 1908, the Fremont National Forest was originally protected as the Goose Lake Forest Reserve in 1906. The name was soon changed to Fremont National Forest, named after John C. Frémont, who explored the area for the United States Army Corps of Engineers in 1843. It absorbed part of Paulina National Forest on July 19, 1915. In 2002, it was administratively combined with the Winema National Forest as the Fremont–Winema National Forests.
География
Фримонт ұлттық орманы – Фримонт Винема ұлттық орманының шығыс бөлігі, ол Оңтүстік-орталық Орегонның маңызды бөлігін құрайды. Ямсай тауы орман аймағының солтүстік-батыс бөлігінде орналасқан. Винема бөлігіне Кратер көлі және Каскад тауларының шығыс беткейлері кіреді. Фримонт бөлігі батыста Кламат батпағының жағалауынан басталып, солтүстікте Хаггер тауынан, шығыста Қысқы жиектен өтіп, Орегон штатының Лейквью қаласының жанындағы Калифорния шекарасына дейін созылатын аумақты қамтиды. Орегон аймағының бұл бөлігіне «пумице жазықтары» деген лақап ат қойылған, себебі бұл аймақ 7620 жыл бұрын Мазама тауының (Кратер көлі) жарылысы кезінде тефраның көп бөлігіне ұшыраған. Каскад тауларының шығыс жағында климат айтарлықтай құрғақ, нәтижесінде жаңбыр көлеңкесі әсері байқалады. Орманды аймақтардың төменгі және жоғары биіктіктеріндегі жауын-шашын мөлшерінің айырмашылығы екі Кёппен климаттық жіктелуіне сәйкес келеді. Фримонттың көп бөлігі Csb: жылы жазғы Жерорта теңізі климатына, ал 7000 футтан жоғары биіктіктер Dsc: құрғақ жазғы субарктикалық климатына жатады (Climate Data. org 2016). Жауын-шашын негізінен қысқы жаңбырлар мен қар түрінде болады, олар көпжылдық және біржылдық арналарды, шұңқырлы батпақтарды және кішкентай көлдерді сумен қамтамасыз етеді. Көпжылдық өзендерге Чевакан, Спраг, Уильямсон және Сикан кіреді. Жалпы, ландшафт салыстырмалы түрде тегіс және төбелі, бірақ Ямсай тауы (теңіз деңгейінен 8196 фут) және Геархарт тауы (8370 фут) сияқты биік шыңдар да бар. Екеуі де жанартаулық шығу тегіне ие, бірақ жақын маңдағы Каскад жотасын қалыптастырған оқиғалардан бөлек пайда болған.
The Fremont National Forest is the eastern portion of the Fremont Winema National Forest, which combined comprises a significant portion of south central Oregon. Yamsay Mountain is located in the extreme north northwest of the forest region. The Winema portion includes Crater Lake and the eastern slopes of the Cascade Mountains. The Fremont portion includes an area that begins on the shores of Klamath Marsh in the west, Hagger Mountain in the north, Winter Rim on the east, and down to the California border between near Lakeview, Oregon. This area of Oregon region is nicknamed the ‘pumice plains’, referring to the area having borne the brunt of tephra deposition during the eruption of Mount Mazama (Crater Lake) in 7,620 BP. The climate is significantly drier on the east side of the Cascades, resulting in a rainshadow effect. This difference in precipitation between the lower and higher elevations of forested areas spans two Köppen climate classifications. The majority of the Fremont is Csb: warm summer Mediterranean, whereas elevations of 7,000 feet and higher are designated as Dsc: dry summer subarctic, (Climate Data. org 2016). Precipitation primarily in the form of winter rains and snow pack feed watersheds that include perennial and annual creeks, fen marshes, and small lakes. Perennial rivers include the Chewaucan, Sprague, Williamson, and Sycan. Generally the landscape is relatively flat and rolling, although there are some high peaks that include Yamsay Mountain at 8,196 feet above sea level, and 8,370 foot Gearhart Mountain. Both are volcanic in origin but formed during events separate from what formed the nearby Cascade Range.
Геология
Фримонт орманындағы жанартаулар әдетте Каскадтарға қарағанда ескірек және тектоникалық серпілістің нәтижесінде жер қыртысы жұқарып, мантиалық магма жер бетіне шығуына мүмкіндік болды. Жер қыртысының созылуы кейінгі миоцен дәуірінде де жалғасты, нәтижесінде жазық базальтты ландшафттардың жоғары көтеріліп, жарылуына себеп болды, бұл бір жағынан көлбеу беткейлі, екінші жағынан тік жарлы тауларды құрады. Форт-Рок үңгірі (қазіргі танымал «дүниедегі ең көне аяқ киім» – жусаннан жасалған сандалдар табылған орын) және соңғы кезде Конли үңгірлері (мұнда бизонның қалдықтары мен нәзік мұз дәуірінің сүйек инелері табылып, 10 мың жылдан астам екені анықталды) де осы аймақта орналасқан. Бұл екі орын да Фримонт орманының шекарасынан 10-20 шақырым қашықтықта жатыр. Карлон ауылы мен Пикчер-Рок өткелінде, сондай-ақ аймақ бойынша көптеген кішкентай үйлердің қалдықтары мен артефакттардың шашыраңқы орналасқан жерлерінде кейінгі адам қызметінің археологиялық дәлелдерін табуға болады. Артефакттардағы айқын мәдени байланыстар, сондай-ақ осы орынмен байланыстырылатын жырлар мен ауызша хабарлар арқылы осы ертедегі адамдардың ұрпақтары – кламаттар екені анықталды. Пайют және модок тайпаларының да Фримонт орманымен тығыз және бай мәдени байланысы бар. 1800 жылдардың соңынан 1900 жылдардың ортасына дейін жергілікті халықтар аймаққа келген еуропалық-американдық қоныс салушылардың орман ресурстарына және мал шаруашылығына деген қызығушылығына байланысты, дәстүрлі жерлерінен жылжуға мәжбүр болды. Бірақ Ямсей тауы 1911 жылға дейін 1901 жылғы Кламат резервациясының бір бөлігі болып қала берді, содан кейін ол Паулина ұлттық орманының құрамына еніп, 1913 жылы Фримонт ұлттық орманына берілді. Кламаттар бұрынғы жерлерін қайтаруға тырысты, бірақ 1954 жылы қабылданған Кламаттарды тарату туралы заңға сәйкес, тайпаның қалған 525 700 акр бұрынғы үнді резервациясының жері (олардың көп бөлігі Фримонт орманы аймағында орналасқан) 1953 жылғы 108 нөміріндегі Конгресс резолюциясы бойынша Ұлттық Орман басқармасына берілді. Кламат тайпасының мәртебесі 1986 жылы қайта жаңартылды.
The volcanoes of the Fremont Forest are typically older than the Cascades and were a result of tectonic shearing stretching the crust thin which allowed mantle magma to emerge at the surface. Crustal stretching continued through the late Miocene resulting in uplifted fault blocking of what was flat basalt landscapes, creating into towering scarp mountains that are gently sloped on one side and terminate into a sharp scarp face on the other.) Fort Rock Cave (the location of the now famous ‘oldest shoes in the world’ sagebrush sandals), and more recently, Connley Caves (where bison remains and delicate Ice Age bone needles have been found and dated to well over 10k years old). These sites are within 10 to 20 miles from the Fremont Forest boundary. Further archaeological evidence of later human activity can be found at Carlon Village and Picture Rock Pass, and many more smaller house rings and artifact scatters throughout the area. Through clear cultural relationships seen in the artifact record, as well as legends and oral knowledge tying them to this place, the decedents of these early people are the Klamath. The Paiute and Modoc also have a long and rich cultural connection to the Fremont Forest. Native people were quickly moved out of their traditional territories through the late 1800s into the mid 1900s as a response to Euro American settlers in the region that were attracted to rich forest resources and ranching possibilities. The exception was Yamsay Mountain which remained part of the 1901 Klamath Reservation until 1911 when it became listed as part of the Paulina National Forest and was later ceded to the Fremont National Forest in 1913. The Klamath tried to recover their previous lands, but in 1954 the Klamath Termination Act meant that the tribe's remaining 525,700 acres of former Indian reservation lands, almost all within the Fremont Forest region, were placed under National Forest administration under the 1953 House Concurrent Resolution 108 (HCR 108). Klamath tribal designation was restored in 1986.
Еуро-американдықтар
Еуро-американдық саудагерлер 1825-1827 жылдар аралығында Кламат аймағына кіре бастады, онда олар Гудзон шығанағы компаниясы үшін аң аулаушылар ретінде жұмыс істеді. Фримонт ұлттық орманы 1908 жылы құрылды және 1843 жылы аймақты зерттеуге жіберілген капитан Джон С. Фримонттың құрметіне аталды. 1846 жылы ішкі аймақтарға және Тынық мұхитына сауда жолдары ашылғаннан кейін, 1863 жылы Форт-Кламат салынды және Кламат резервациясы құрылды. Алғашқыда кламаттар Ямсай тауын өз территорияларында сақтап қалды, бірақ аймақтағы зор экономикалық мүмкіндіктерге федералдық үкімет қарсы тұра алмады. Аң аулаушылар еуропалық-американдықтардың аймаққа алғашқы қозғалысын бастаған болуы мүмкін, бірақ XIX ғасырдың соңында ескі өсекен қарағайларды кесу шын мәнінде басты себеп болды. Қабылданылған шамадан тыс ағаш кесудің экологиялық зияны қой және мал шаруашылығының енгізілуімен, толыққанды өрт сөндіру және басқа да іс-шаралармен күшейді, олардың салдары бүгінгі күнге дейін ландшафтта көрініп тұр.
Euro American traders began entering the Klamath area at some point between 1825 and 1827, where they worked as trappers for the Hudson's Bay Company. The Fremont National Forest was established in 1908 and was named for Captain John C. Fremont, who was sent to explore the area in 1843. After trade routes inland and to the Pacific were opened up in 1846, Fort Klamath was built in 1863 and the Klamath reservation was established. In the beginning the Klamath were able to keep Yamsay Mountain in their territory, but vast economic opportunities present was too much for the federal government to resist. Trappers may have begun the early movements of Euro Americans into the area, but it was the harvesting of old growth ponderosa pine timber that was the real draw later in the 19th century. Ecological damage done by excessive logging was exacerbated by the introduction of sheep and cattle ranching, complete fire suppression, and other activities which remain visible on the landscape to this day.
Экология
Фримонт орман аймағы Мазама экорегионының бір бөлігі ретінде тіркелген, себебі 7620 жыл бұрын болған оның күшті жарылысы нәтижесінде пайда болған Кратер көлінен кейін, ландшафтты жабатын Мазама тефрасының көп мөлшері бар. Фримонт экологиясы бір жағынан нәзік, екінші жағынан берік, басым ағаштарға ие: ponderosa және lodgepole қарағайлары, жужуп, ылғалды жерлерде күрке, ал кейбір биік жерлерде сирек қайраңдар, сондай-ақ 925-тен астам қантамырлы өсімдік түрлері кездеседі. Шөптесін өсімдіктер мен бұталардың мысалдары: Нотка раушаны, бисквит тамыры, аққөкшөп, ипос (жабайы сәбіз), жусан, қызғылт жидек, жабайы жеміс, лалагүлдің түйнектері, ал ылғалды жерлерде камас, вокус (сары көл лилиясы) және қамыс. Алтын және ақбас бүркіттер тұрақты түрде кездеседі, сондай-ақ, бүркіттер, балықшылдар, аққулар және Тынық мұхитының бойымен көшіп жүретін көптеген көшпелі құстар да бар.
The Fremont Forest region is listed as part of the Mazama ecoregion due to high amounts of Mazama tephra covering the landscape as a result of its catastrophic eruption 7,620 years ago that resulted in the formation of Crater Lake. Fremont ecology is at once fragile and robust, with dominant trees including ponderosa and lodgepole pines, juniper, willow in wetter areas, and occasional firs in some higher elevations as well as over 925 vascular plant species. Examples of herbaceous plants and shrubs include Nootka rose, biscuit root, bitterroot, ipos (wild carrot), gooseberries, service berries, wild strawberries, lily bulbs, and, in wetter areas, camas, wokus (yellow pond lily), and cattails. Golden and bald eagles are permanent fixtures, as well as hawks, herons, sandhill cranes, and many migratory birds that move along the Pacific flyway.
Өрт экологиясы
Өрт – мезоксерлік ландшафт орман құрылымының саулығы мен тұрақтылығының қажетті компоненті. Мемлекеттік, федералдық және тайпалық жер басқарушылар мұны мойындайды және орманға, су ресурстарына, адам денсаулығына және мүліктеріне болашақтағы қауіптерді азайту мақсатында өрттік режимдерді зерттеу мен енгізуді жеделдетуде. Орманның тарихи құрамын бағалау, климаттың өзгеруі орман құрылымына қалай әсер ететінін түсінуге және осылайша, басқаруды жақсартуға көмектеседі. Төменде сипатталған туыстар Фримонт орманының негізгі құрамын құрайтын ағаштар тізімі бойынша негізгі орман құрылымдық ағаштар болып табылады. Бұл тізім академиялық зерттеулерді, сондай-ақ орман шаруашылығы есептерін және туыстарды зерттеуді қамтитын негізгі әдебиеттер жиынтығынан құрастырылған. Каскад тауларының шығысындағы орман аймақтары әдетте Роки тауларының орман типтері ретінде анықталады. Фримонт флористикалық Ұлы Аймақтың шекарасында орналасқан және бұл Үлкен Аймақ флорасының болуымен, оның ішінде шалфей (Artemisia sp.) және ащы жусан (Purshia sp.) арқылы көрініс береді. Басым конус ағаш түрі – ponderosa қарағайы (Pinus ponderosa). Қазіргі экологиялық құрылымдардың қалыптасуына 100 жылдық өрт сөндіру шаралары әсер еткен. Аймақ пен таулы аймақтың бұталы дала флорасы ponderosa қарағайларының қоғамдастықтарымен үйлеседі. Өрт – бұл аймақтағы табиғи және үнемі қайталанатын құбылыс, ол флора мен фаунаның циклдық өрттік режимдерді пайдалануға бейімделуінде және түрлердің таралуы өрт циклдарының болуына немесе болмауына байланысты тез өзгеретінінде көрінеді.
Fire is a necessary component to the health and structure of a meso xeric landscape forest structure. State, federal, and tribal land managers recognize this and are moving research and implementation of fire regimes along quickly in order to minimize possible future threats to forest, water resources, human health and properties. An assessment of prehistoric forest composition will be of benefit to understanding how climate change might affect future forest structure and thus, better informed management. The genera described below are primary forest structure trees as listed by which trees make up the primary composition of the Fremont forest. This list comes from a combination of primary literature that includes academic studies as well as forestry reports and genera surveys. Forest zones east of the Cascades are generally defined as being Rocky Mountain forest types. The Fremont is on the boundary of the floristic Great Basin and reflects this with the presence of typical Great Basin flora, including sagebrush (Artemisia sp.) and bitterbrush (Purshia sp.). The dominant conifer species is ponderosa pine (Pinus ponderosa). Current ecological structures are the result of 100 years of fire suppression. Shrub steppe flora of the Basin and Range mix with ponderosa pine communities. Fire is a natural and regular occurrence in this region, which is reflected in the flora and fauna evolved to make use of cyclical fire regimes and species distributions are rapidly affected depending on the presence or lack of fire cycles.
Фримонт ұлттық орманындағы ағаш түрлері
Түрлер аутекологиясы Пондероза қарағайы (Pinus ponderosa) Каскад тау жотасының шығысындағы басым қылқан жапырақты түр. Пондероза қарағайларының ересектерінің биіктігі 232 футқа дейін жетеді, діңінің диаметрі 30-дан 50 дюймға дейін, ал өмір сүру ұзақтығы 300-600 жылды құрайды. Өрт – ponderosa қарағайының тіршілік циклының маңызды бөлігі. Пондероза қарағайының қабығы қалың болып келеді, бұл төмен қарқынды өрттің ішкі камбиумға зақым келтірмей өтуіне мүмкіндік береді, діңінің бетінде лишайдың аз мөлшерде өсуі отынды азайтады, ересектегенде төменгі бұтақтары түсіп, оттың ашық қаптамаға жету мүмкіндігін төмендетеді, ал жапырақтарында ылғалдың жоғары құрамы бар. Пондероза қарағайының терең тамыр жүйесі өрттен зардап шегуден сақтайды. Өрттен кейін қалған минералға бай топырақта көшеттер жақсы өсіп, тез дамиды. Пондероза қарағайы көлеңкелі жерлерде жақсы өспейді, сондықтан тез өсетін, көлеңкеге төзімді түрлермен бәсекелесе алады. Оның конустары тұқымдарды тарату үшін ашылуға байланысты серотиндік емес. Өрт ponderosa қарағайлы орманның құрамын қалыптастырады. 1800 жылдарығы еуропалықтардың баяндамаларында ашық жазықтар және астыңғы қабатта аз отын (кішкентай ағаштар, бұталар) болғандығы көрсетілген. Алайда, 1800 жылдардан бастап өртке қарсы күрес шаралары күшейгеннен кейін, өртке қабілетті отынның мөлшері күрт өсті, нәтижесінде жоғары қарқынды, орманды толығымен жабатын өрттердің қаупі артты. Өрт, өртке қарсы қорғанысын дамытуға үлкермеген ponderosa қарағайының көшеттерін өлтіреді, дәстүрлі түрде жақсы арақашықтықта орналасқан ересектеріне әкеледі, олардың өртке бейімделуінен өмір сүру деңгейі жоғарылайды. Ересекті ponderosa қарағайы үшін өрттің басты қаупі – қаптаманың күйіп кетуі. Lodgepole pine (Pinus contorta) Бұл түр Фримонт орман аймағының әртүрлі бөліктерінде, әсіресе биіктеп орналасқан жерлерде және Мазама тефрасының қалың қабаттары бар аймақтарда кездеседі. P. contorta – бірінен соң бірі өсетін қылқан жапырақты түр, яғни бұзылған жерлерді тез мекендейді, бірақ көлеңкеге және отқа төзімді емес. Олардың биіктігі 40–150 фут, діңінің диаметрі 30 дюймнан аспайды және 150–200 жылға дейін өмір сүре алады. Эволюциялық тұрғыдан алғанда, олар ұзақ өмір сүру мен отқа төзімділіктен гөрі өсу және жаңару жылдамдығын қалайды. Lodgepole pine бұзылған жерлерге тез енуі мүмкін, бұл терең немесе беткей топырақтарды пайдалана алатын өзгермелі тамыр жүйесімен байланысты болуы мүмкін. Олардың тамыр жүйесі арқылы азотты бекіте алатынына дәлелдер бар. Lodgepole pine отқа сезімтал болғанымен, оның конустары көбінесе серотиндік болып келеді және өрттен кейін тұқым шығарады. Олар сонымен қатар жәндіктердің және аурулардың, әсіресе lodgepole pine dwarf mistletoe (Arceuthobium americanum) жұқтыруына бейім. Бұлардың барлығы lodgepole pine ормандық жағдайында отынның мөлшерін және кеңістіктік таралуын өзгертіп, орманды толығымен жабатын өрттерге әкелуі мүмкін. Джеффри қарағайы (Pinus jeffreyi) Бұл түр Фримонт бөлігі мен Винема бөлігін бөлетін аумақтың көп бөлігінде кездеседі. Бұл аймақтарда ол көбінесе басым түр болып табылады. Алайда, қоректік заттарға бай топырақтары бар жерлерде және аралас қылқан жапырақты ормандарда Джеффри қарағайының үстемдігі қайталанатын өртке байланысты. Өрт немесе басқа да бұзылулар болмаған жағдайда, Джеффри қарағайы көбінесе көлеңкеге төзімді қылқан жапырақты түрлермен, мысалы ақ шыршамен (Abies concolor) ауыстырылады. Шығыс Каскадтың төменгі биіктіктеріндегі көптеген ақ шыршалар өртке қарсы күрес шараларының нәтижесінде Джеффри қарағайының орнын басып алған болуы мүмкін. Батпақ қайыңы (Juniperus occidentalis) Батпақ қайыңы осы аймаққа тән, бірақ өртке төзімді емес. Өртке қарсы күрес шараларының нәтижесінде батпақ қайыңы Фримонт орманы мен Ұлы Аймақтың басқа аймақтарында көптеген жерлерде бәсекелесіп, үстемдікке ие болып келеді. Өрт батыс батпақ қайыңын өлтіреді және уақытша шөптесін немесе бұталы қоғамдастықтарды құрайды, бірақ олар әдетте қайтадан батпақ қайыңдарымен толықтырылады. Батпақ қайыңы да сирегірек орналасқан ағаш, ол жаңа өсімдіктердің өсуіне мүмкіндік бермейтін жапырақтарды түсіру арқылы басқа өсімдіктермен, тіпті басқа батпақ қайыңдарымен де бәсекелеседі. Агрессивті инвазивті алдаушы шөп (Bromus tectorum) әдетте батпақ қайыңдары жасаған жауыз ортамен күресе алады, сондықтан жергілікті шөптер мен шөптерден де асып түседі және өрт таралу қаупін арттырады.
Species Autecology Ponderosa pine (Pinus ponderosa) The dominant conifer species of the east of the Cascade Range. Ponderosas range in height of mature trees range up to 232 feet in height, diameter trunks range from 30 to 50 inches and can live from 300 to 600 years. Fire is a critical component to the ponderosa lifecycle. Ponderosas have thick bark that allows for low intensity fires to burn without damaging the inner cambium, have relatively light lichen cover to also reduce fire fuels on their trunks, drop their lower branches as they mature, reducing possibility of fuel for fire to reach the open canopy, and have high moisture content within their leaves. Ponderosa also have deep roots that can escape most fire damage. Seedlings thrive and grow quickly in mineral rich soils left behind by fires. Ponderosa do not thrive in shaded areas, and therefore can be out competed by fast growing, shade tolerant tree species. Their cones are not considered serotinous fire dependent for opening to drop seeds. Fire shapes the composition of ponderosa forests. Early Euro Americans reported open parklands in the 1800s with relatively little fuel (smaller trees, shrubs) in the understory. However, since fire suppression efforts began in the 1800s, potential fire fuels increased greatly and rapidly, resulting in an increased risk of high intensity, stand replacing fires. Fire kills ponderosa saplings that have not matured enough to develop their fire defenses, which is what traditionally led to well spaced mature trees, which have a higher survival rate due to these fire adaptations. The primary threat of fire to a mature ponderosa is crown scorch. Lodgepole pine (Pinus contorta) This species exists in various areas throughout the Fremont forest region, particularly at higher elevations and in areas with thick deposits of Mazama tephra. P. contorta is a successional conifer, meaning that it rapidly colonizes disturbed areas, but is also highly shade and fire intolerant. They grow 40–150 feet in height, with a trunk diameter not exceeding 30 inches and can live 150–200 years. Evolutionarily they seem to have traded speed in growth and regeneration over longevity and fire hardiness. Lodgepole pines can rapidly move into disturbed areas which may be due to a variable rooting system that can take advantage of deep or shallow soils. There is evidence that they may fix nitrogen with their root systems. Although lodgepole is fire sensitive, lodgepole cones are often serotinous, releasing seed after fire. They are also highly susceptible to insect infestations and disease, particularly lodgepole pine dwarf mistletoe (Arceuthobium americanum), all of which can alter and increase the amount and spatial distribution of fuels in lodgepole pine stands which can result in stand replacing fires. Jeffrey pine (Pinus jeffreyi)This species is present in much of the area dividing the Fremont section from the Winema section. In these areas, it is often a dominant species. However, in sites with more nutrient rich soils and in mixed conifer forests, Jeffrey pine's dominance is dependent on recurrent fire. Without fire or other disturbances that create gaps in the canopy, Jeffrey pine is often replaced by more shade tolerant conifers such as white fir (Abies concolor). Its possible that many of the white fir in lower elevations of the eastern Cascades have replaced Jeffrey pine stands as a result of fire suppression. Juniper (Juniperus occidentalis)Juniper is endemic to this region but highly fire intolerant. Because of fire suppression juniper is beginning to outcompete and dominate many areas within the Fremont Forest and other areas in the Great Basin. Burning kills western juniper and temporarily produces herbaceous or shrubland communities, but these are typically reinvaded by junipers. Juniper is also a sparely spaced tree that outcompetes other plants, including other junipers, by dropping needles that make it near impossible for new plants to be able to grow. Aggressively invasive cheatgrass (Bromus tectorum) is typically able to deal with the hostile environment created by junipers, and so out also outcompetes native forbs and grasses and increases risk of fire spread.
Өрт сөндіру мен белгіленген күйдіру арасындағы тепе-теңдік
Фримонт аймағында соңғы 100 жылдағы өрттерді тоқтату нәтижесінде отын мөлшері артып, тым қызу орман өрттеріне себеп болды. Бұл өрттер, қайталама өртке бейімделген өсімдіктерді құртады немесе көлеңкеге төзімді ағаштардың көлеңкеге төзбейтін түрлерді ығыстыруына алып келіп, экожүйенің құрылымын өзгертеді. Мұндай ағаш жапырақтарының құрылысы, қолайлы отын ылғалдылығы мен жел жағдайларында, астыңғы қабаттағы және кіші ағаштардың тығыз өсуіне байланысты өрттің күшеюіне әкелуі мүмкін. Бұл, сондай-ақ, аурулар мен жәндіктердің таралуына осалдықты арттырады. Бұл жағдайлар табиғи түрлердің алуандығының жоғалуына және үйлер мен адам өміріне қауіп төндіретін күшті өрттердің қаупінің артуына әкеп соқты. Белгіленген өрттер, ескі ponderosa қарағайларының астындағы отын мөлшерін азайту арқылы, орман өрттерінің қаупін азайтуда тиімді болып табылды, сонымен қатар көптеген жерлерде серальды түрлердің табиғи жаңаруына көмектеседі. Дегенмен, белгіленген өрттер өртенген жерден құрамында азот сияқты ұшпалы қоректік заттардың жоғалуына әкелуі мүмкін.
The suppression of fire for the last 100 years within the Fremont has resulted in an increase in fuel loads that lead to too hot forest fires that kill the plants evolved to depend on recurrent fire or create stands of shade tolerant trees replacing shade intolerant species, thus altering the structure of the ecosystem. This stand structures can lead to more intense fires, given the right fuel moisture and wind conditions, due to an increase in understory and smaller trees growing closer together. This may also increase susceptibility to disease and insect outbreaks. These results have led to loss of natural diversity, and an increased risk of severe fires threatening homes and lives. Prescribed fires reducing fuel loads beneath existing stands of ponderosa pine have proven useful in reducing the potential threat of wildfires, while also favoring natural regeneration of seral species in many places. However, prescribed fires can lead to the loss of volatile nutrients from burn site, particularly nitrogen.