Кіріспе
Орегондағы стратовулкан, АҚШ
Орегон штатының ең биік тауы
the highest mountain in Oregon
Mount Hood is an active stratovolcano in the Cascade Volcanic Arc. It was formed by a subduction zone on the Pacific coast and rests in the Pacific Northwest region of the United States. It is located about east southeast of Portland, on the border between Clackamas and Hood River counties. In addition to being Oregon's highest mountain, it is one of the loftiest mountains in the nation based on its prominence, and it offers the only year round lift served skiing in North America. The height assigned to Mount Hood's snow covered peak has varied over its history. Modern sources point to three different heights: 3428.70 m, a 1991 adjustment of a 1986 measurement by the U. S. National Geodetic Survey (NGS), 3425.95 m based on a 1993 scientific expedition,
Mount Hood is considered the Oregon volcano most likely to erupt,
though based on its history, an explosive eruption is unlikely. Still, the odds of an eruption in the next 30 years are estimated at between 3 and 7%, so the U. S. Geological Survey (USGS) characterizes it as "potentially active", but the mountain is informally considered dormant.
Худ тауы – Каскадтық жанартаулық доғадағы белсенді стратовулкан. Ол Тынық мұхиты жағалауындағы субдукция аймағында пайда болды және АҚШ-тың Тынық мұхитының солтүстік-батыс аймағында орналасқан. Портленд қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай, Клаккамас және Худ-Ривер округтерінің шекарасында жатыр. Орегон штатының ең биік тауы ғана емес, сонымен қатар биіктігі бойынша елдегі ең көрнекті таулардың бірі болып саналады және Солтүстік Америкада жыл бойы лифтпен шаңғы тебуге мүмкіндік беретін жалғыз тау. Худ тауының қар басқан шыңына берілген биіктік тарихында әртүрлі болған. Қазіргі деректер үш түрлі биіктік көрсетеді: 3428,70 м (АҚШ Ұлттық геодезиялық қызметінің (NGS) 1986 жылғы өлшемінің 1991 жылғы түзетуі), 3425,95 м (1993 жылғы ғылыми экспедиция нәтижесінде алынған).
the highest mountain in Oregon
Mount Hood is an active stratovolcano in the Cascade Volcanic Arc. It was formed by a subduction zone on the Pacific coast and rests in the Pacific Northwest region of the United States. It is located about east southeast of Portland, on the border between Clackamas and Hood River counties. In addition to being Oregon's highest mountain, it is one of the loftiest mountains in the nation based on its prominence, and it offers the only year round lift served skiing in North America. The height assigned to Mount Hood's snow covered peak has varied over its history. Modern sources point to three different heights: 3428.70 m, a 1991 adjustment of a 1986 measurement by the U. S. National Geodetic Survey (NGS), 3425.95 m based on a 1993 scientific expedition,
Mount Hood is considered the Oregon volcano most likely to erupt,
though based on its history, an explosive eruption is unlikely. Still, the odds of an eruption in the next 30 years are estimated at between 3 and 7%, so the U. S. Geological Survey (USGS) characterizes it as "potentially active", but the mountain is informally considered dormant.
Худ тауы Орегон штатындағы жанартаулардың арасында атқылауы ең мүмкін деп есептеледі, бірақ тарихына сүйенсек, жарылыс сипаттағы атқылаудың ықтималдығы төмен. Дегенмен, алдағы 30 жылда атқылаудың болу ықтималдығы 3-7% аралығында бағаланады, сондықтан АҚШ Геологиялық қызметі (USGS) оны "потенциалды түрде белсенді" деп сипаттайды, бірақ бұл тау ресми түрде ұйықтап жатқан деп саналады.
the highest mountain in Oregon
Mount Hood is an active stratovolcano in the Cascade Volcanic Arc. It was formed by a subduction zone on the Pacific coast and rests in the Pacific Northwest region of the United States. It is located about east southeast of Portland, on the border between Clackamas and Hood River counties. In addition to being Oregon's highest mountain, it is one of the loftiest mountains in the nation based on its prominence, and it offers the only year round lift served skiing in North America. The height assigned to Mount Hood's snow covered peak has varied over its history. Modern sources point to three different heights: 3428.70 m, a 1991 adjustment of a 1986 measurement by the U. S. National Geodetic Survey (NGS), 3425.95 m based on a 1993 scientific expedition,
Mount Hood is considered the Oregon volcano most likely to erupt,
though based on its history, an explosive eruption is unlikely. Still, the odds of an eruption in the next 30 years are estimated at between 3 and 7%, so the U. S. Geological Survey (USGS) characterizes it as "potentially active", but the mountain is informally considered dormant.
Кәсіпорындар
Timberline Lodge – бұл ұлттық тарихи ескерткіш, Палмер мұздығының оңтүстік беткейінде, шамамен 1828,80 метр биіктікте орналасқан.
Таудың төрт шаңғы курорты бар: Timberline, Mount Hood Meadows, Ski Bowl және Cooper Spur. Олардың жалпы шаңғы тебуге жарамды ауданы шамамен ... құрайды; Timberline курортындағы бір көтергіштің базасы теңіз деңгейінен шамамен 2115,31 метр биіктікте орналасқан және Солтүстік Америкада жыл бойы шаңғымен жүруге мүмкіндік беретін жалғыз көтергіш болып табылады. Маунт-Худ тауында әлі күнге дейін қолданылып келе жатқан бірнеше паналау орындары бар. Олардың ішінде Куперс Спер, Кейн Бассейн және МакНил Пойнт паналау орындары, сондай-ақ Тилли Джейн А-тәрізді үйі бар. Таудың шыңында 1900 жылдардың басында өрт сақшысының мұнарасы орналасқан; алайда, мұнара ауа райының құрбаны болып, қазір сақталмаған. Маунт-Худ Маунт-Худ ұлттық орманның құрамына кіреді, оның ауданы ... құрайды, оның ішінде ... ауданын құрайтын төрт арнайы табиғат қорғау аймағы және ... шақырымнан астам жаяу серуендеу жолдары бар. Таудың айналысындағы ең солтүстік-батыс өткелі Лоло өткелі деп аталады. Американың жергілікті халықтары Уилламет аңғары мен Селило шарлауығы арасында саяхаттайтын кезде осы өткелден өтетін.
Жергілікті атаулар
Wy'east атауы Худ тауымен бір ғасырдан астам уақыттан бері байланысты, бірақ бұл атаудың кез келген жергілікті тілде таудың нағыз аты екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ. Бұл атау, мүмкін, 1890 жылы жазушы Фредерик Балхтың еңбегінен шабыттанған, бірақ Балх өзі оны қолданбаған. Атау, оның әңгімесі 1911 жыл шамасында Тынық мұхиты колледжіндегі қойылыммен біріктірілу арқылы танымал болған болуы мүмкін. Сонымен қатар, бұл атау 20 ғасырдағы ғалымдар тарапынан немесе тіпті сол қойылым өтетін шақта оны екінші рет естіген дін қызметкері тарапынан «табылып» қойған болуы да мүмкін. Балхтың әңгімесінің бір нұсқасында, Ұлы Рух Сахаленің екі ұлы әдемі қыз Лувитке ғашық болады, бірақ ол қайсысын таңдау керектігін шеше алмайды. Екі батыр, Уайист пен Пахто (оның романында аты аталмаған, бірақ кейінірек бейімделген нұсқада кездесетін), онымен болған шайқаста орман мен ауылдарды өртеп жіберді. Сахале ашуланып, үш ғашықты жазалады. Ол жасаған ісін көріп, әрқайсысының құлаған жерін белгілеу үшін үш тау шыңын тұрғызды. Ол Лувит үшін әдемі Сент-Хеленс тауын, Уайист үшін мақтан тұтатын және тік Худ тауын, ал қайғыға батқан Пахто үшін қараңғы Адамс тауын жасады. Аңыздың басқа да нұсқалары бар. Тағы бір әңгімеде Уайист (Худ) Пахтомен (Адамс) әділ Ла ва ла Клауг (Сент-Хеленс) үшін шайқасады. Немесе, Мультнома тайпасының басшысы Уайист, Кликкитат тайпасының басшысымен күрескен. Олардың зор ашуы олардың жанартауларға айналуына әкелді. Олардың шайқасы Құдайлар көпірін қиратып, Колумбия өзеніндегі үлкен Каскадтық ағыстарды құрады. Тау Уорм-Спрингс тайпаларының біріккен резервациясының ішінде жартылай орналасқан. Бұл біріккен тайпада үш тілде сөйленеді: Сахаптин, Жоғарғы чинук/Кикшт (Васко) және Нуму (Пайют). Сондықтан таудың түпкілікті жергілікті атын қайта жаңғыртуға тырысу үшін, қай тілдің атын қолдану керектігі туралы келісімге келу қажет.
Қазіргі атауы
Тауға қазіргі атауын 1792 жылы 29 қазанда капитан Джордж Ванкувердің зерттеу экспедициясының мүшесі лейтенант Уильям Броутон берді. Лейтенант Броутон Колумбия өзенімен жоғары қарай саяхаттап бара жатып, таудың шыңын байқады және былай деп жазды: "Қазір өте биік, қарлы тау төмен немесе орташа биіктіктегі кең аумақтың [қазіргі Ванкувер қаласы орналасқан жер] ортасында әдемі түрде көрінеді, оңтүстік-шығысқа қарай 67 градусқа жатып, өзеннің аяқталуын хабарлағандай болды." Лейтенант Броутон тауды Шесапик шайқасында британдық адмирал болған 1-ші виконт Сэмюэл Худтың құрметіне атады. Гудзон шығанағы компаниясының екі француз зерттеушісі 1818 жылы Худ тауының шығысындағы Дог өзені аймағына сапар шеккен болуы мүмкін. Олар "Монтань де Нейж" (Қарлы тау) деп аталатын мұздыққа көтерілгендерін, бұл Элиот мұздығы болуы мүмкін екенін хабарлады. Екінші оқ-дәрі тасымалдау кемесі AE 29 1971 жылы мамыр айында қолданысқа беріліп, 1999 жылы тамыз айында қызметтен босатылды.
Жанартау қызметі
Мұздықтар эрозияға ұшыраған шың аймағы бірнеше андезиттік немесе дациттік лава күмбездерінен тұрады; Плейстоцендегі құлдыраулар колонналар мен лахарларды (жылдам қозғалатын саз ағындары) тудырды, олар Колумбия өзенінен солтүстікке қарай жылжыды. Соңғы 15 000 жыл ішінде бұл тозған жанартаудың кем дегенде төрт маңызды атылу периоды болған. Соңғы үш атылыс соңғы 1800 жылдың ішінде оңтүстік-батыс беткейінің жоғары жағындағы жерлерден болды және Sandy және Zigzag өзендері бойында, негізінен оңтүстік және батысқа қарай тараған шөгінділерді құрады. Соңғы атылу периоды шамамен 220-170 жыл бұрын болды, ол кезде дациттік лава күмбездері, пирокластикалық ағындар және саз ағындары ірі жарылыстарсыз пайда болды. Шыңның төменгі жағындағы көрнекті Кратерлік жартас осы уақытта тозып кеткен күмбездердің бірінің қалдығы деп есептеледі. Бұл кезеңге 1781-1782 жылдардағы соңғы ірі атылыс кіреді, ал одан кейінгі шағын эпизод 1805 жылы Льюис пен Кларк саяхатшылары келгенге аздан бұрын аяқталды. 1907 жылдың тамызында болған шағын атылыс деп есептелген оқиға, «эруптивтік емес фумарольдік белсенділіктің байқалуы» ретінде жаңсылды. Таудың жоғарғы беткейлеріндегі мұздықтар тау келесі рет атылғанда қауіпті лахарлардың көзі болуы мүмкін. Шыңға жақын жерде көмірқышқыл газы және күкірт газы шығаратын жерлер бар. 1980 жылы Сент-Хеленс тауының атылуына дейін Каскадтардағы жанартаулық белсенділікке байланысты жалғыз белгілі өлім 1934 жылы болды, ол кезде альпинист Coalman мұздығындағы фумарольдермен еріген мұз үңгірлерін зерттеген кезде оттегі аз ауада тұншығып қалды. USGS Каскадтар жанартау обсерваториясы (Ванкувер, Вашингтон) сейсмикалық белсенділікті бақылайды және апталық (немесе Каскадтар жанартауында маңызды атылу белсенділігі болған жағдайда күнделікті) жаңартулар жасайды. Худ тауындағы жанартаулық белсенділіктің соңғы дәлелі - Кратер Рок маңындағы фумарольдер және жанартаудың беткейлеріндегі ыстық бұлақтар.
Биіктігі
Худ тауы алғаш рет 1792 жылы еуропалық зерттеушілермен көрінді және оның тұрақты шың биіктігін сақтап қалды деп есептеледі, бұл сейсмикалық белсенділіктің әсерінен бірнеше футтан аспайды. 1950 жылдан бері биіктік өзгеруі негізінен зерттеу әдістерінің жақсаруы және Жердің пішінінің үлгілерін жетілдіру (вертикальді анықтамалық жүйеге қараңыз) салдарынан болды. Физикалық тұрақтылыққа қарамастан, Худ тауының шамамен алынған биіктігі жылдар бойы айтарлықтай өзгерді, бұл келесі кестеде көрсетілген:
Date Stated Elevation Source 1854 5596.43 m Thomas J. Dryer 1854 5913.12 m Belden 1866 5364.48 m Rev. Atkinson
Early explorers on the Columbia River estimated the elevation to be Two people in Thomas J. Dryer's 1854 expedition calculated the elevation to be 5596.43 m and the tree line to be at 3429.00 m. Two months later, a Mr. Belden claimed to have climbed the mountain during a hunting trip and determined it to be 5913.12 m upon which "pores oozed blood, eyes bled, and blood rushed from their ears." Sometime by 1866, Reverend G. H. Atkinson determined it to be 5364.48 m. A Portland engineer used surveying methods from a Portland baseline and calculated a height of between Many maps distributed in the late 19th century cited 5596.43 m, though Mitchell's School Atlas gave 4267.20 m as the correct value. For some time, many references assumed Mount Hood to be the highest point in North America. Many modern sources likewise list 3425.95 m as the height. However, numerous others place the peak's height one foot lower, at 3425.65 m. Finally, a height of 3428.70 m has also been reported.
Күні Шамаланған биіктік Дереккөз
1854 5596,43 м Томас Дж. Драйер
1854 5913,12 м Белден
1866 5364,48 м Рев. Аткинсон
Date Stated Elevation Source 1854 5596.43 m Thomas J. Dryer 1854 5913.12 m Belden 1866 5364.48 m Rev. Atkinson
Early explorers on the Columbia River estimated the elevation to be Two people in Thomas J. Dryer's 1854 expedition calculated the elevation to be 5596.43 m and the tree line to be at 3429.00 m. Two months later, a Mr. Belden claimed to have climbed the mountain during a hunting trip and determined it to be 5913.12 m upon which "pores oozed blood, eyes bled, and blood rushed from their ears." Sometime by 1866, Reverend G. H. Atkinson determined it to be 5364.48 m. A Portland engineer used surveying methods from a Portland baseline and calculated a height of between Many maps distributed in the late 19th century cited 5596.43 m, though Mitchell's School Atlas gave 4267.20 m as the correct value. For some time, many references assumed Mount Hood to be the highest point in North America. Many modern sources likewise list 3425.95 m as the height. However, numerous others place the peak's height one foot lower, at 3425.65 m. Finally, a height of 3428.70 m has also been reported.
Колумбия өзеніндегі ертедегі зерттеушілер биіктікті шамалады. 1854 жылы Томас Драйер экспедициясындағы екі адам биіктікті 5596,43 м және ағаш сызығын 3429,00 м деп есептеді. Екі айдан кейін Белден мырза аң аулау сапары кезінде тауға көтерілгенін айтып, оның 5913,12 м екенін анықтады, онда "тесіктерден қан тамды, көздер қанды, ал құлақтарынан қан ағып жатты". 1866 жылы пастор Г. Х. Аткинсон оның 5364,48 м екенін анықтады. Портленд инженері Портленд негізінен зерттеу әдістерін қолданды және биіктігі шамамен есептелді. 19 ғасырдың аяғында таратылған көптеген карталар 5596,43 м биіктікті көрсеткен, бірақ Митчеллдің мектеп атласы 4267,20 м дұрыс мән ретінде берді. Біршама уақыт бойы көптеген дереккөздер Худ тауы Солтүстік Американың ең биік нүктесі деп есептеген. Көптеген заманауи көздер де биіктігі 3425,95 м деп атайды. Алайда, көптеген басқалары шыңның биіктігін бір фут төмен, 3425,65 м деп көрсетеді. Сонымен қатар, 3428,70 м биіктігі туралы да хабарланған.
Date Stated Elevation Source 1854 5596.43 m Thomas J. Dryer 1854 5913.12 m Belden 1866 5364.48 m Rev. Atkinson
Early explorers on the Columbia River estimated the elevation to be Two people in Thomas J. Dryer's 1854 expedition calculated the elevation to be 5596.43 m and the tree line to be at 3429.00 m. Two months later, a Mr. Belden claimed to have climbed the mountain during a hunting trip and determined it to be 5913.12 m upon which "pores oozed blood, eyes bled, and blood rushed from their ears." Sometime by 1866, Reverend G. H. Atkinson determined it to be 5364.48 m. A Portland engineer used surveying methods from a Portland baseline and calculated a height of between Many maps distributed in the late 19th century cited 5596.43 m, though Mitchell's School Atlas gave 4267.20 m as the correct value. For some time, many references assumed Mount Hood to be the highest point in North America. Many modern sources likewise list 3425.95 m as the height. However, numerous others place the peak's height one foot lower, at 3425.65 m. Finally, a height of 3428.70 m has also been reported.
Жаяу жүру
Маунт-Худ орманы шамамен 200 000 шақырымдық жолдарға толы. Куперс Спер жолы тау-кен жабдықтарынсыз жете алатын ең биік нүктеге, яғни биіктігі [саны] метрге дейін көтеріледі. 1930 жылдары Азаматтық қорғау корпусы таудың айналасын толық айналатын және биіктігі [саны] метрге жететін Тимберлайн жолын салды. Әдетте, бұл жол шілде айының соңынан бастап күзгі қарлар түскенше қарсыз болады. Жолда биіктік [саны] метрге дейін өрлеп, төмендеп, жылдан жылға өзендерден өтуге байланысты қашықтығы өзгеріп тұрады. Кіру үшін көптеген нүктелер бар, ең жақыны Тимберлайн лоджасынан қысқа серуен. Тынық мұхитының қыртыс жолының бір бөлігі Маунт-Худтың батыс жағындағы Тимберлайн жолымен беттеседі. Тынық мұхитының қыртыс жолының алдағысы 1920 жылы құрылған Орегон Скайлайн жолы еді, ол Маунт-Худты Кратер көлімен байланыстырды.
Үстірту
Худ тауы Орегон штатының ең биік нүктесі және алыстан көрінетін айқын белгі. Жыл сайын шамамен 10 мың адам Худ тауына шығуға тырысады. Оған жету ыңғайлы, бірақ техникалық қиындықтар бар. Шыңға дейін белгіленген жол жоқ, тіпті оңтүстік беткейдегі «оңай» бағыт та жарықтар, құлап түсетін тастар және көбінесе қолайсыз ауа-райымен байланысты техникалық көтерілуді білдіреді. Арқандар, мұз балталары, тісқабықтар және басқа да альпинистік жабдықтар қажет. Шығу үшін ең қолайлы кезең әдетте сәуірден маусымның ортасына дейін. Тауға жеткізу үшін алты негізгі бағыт бар, олардың барлығы шамамен 30 түрлі нұсқаны қамтиды. Көтерілудің қиындық деңгейі 2-ден 5.9+ дейін (Акрофобия үшін). Ең танымал бағыт, оңтүстік бағыты деп аталады, ол Timberline Lodge-ден басталып, Палмер мұздығы арқылы өтіп, мұздықтың басындағы үлкен Крейтер Рокқа жетеді. Бағыт Крейтер Рок айналасында шығысқа қарай жүріп, Хогсбек жотасымен Коулман мұздығын кесіп өтеді, ол Крейтер Роктан шыңға дейінгі жолға дейін созылады. Хогсбек Коулман мұздығының таудың тік бетінен бөлінетін жерде аяқталады. Бағыт Pearly Gates-ке, таудың тау жыныстарынан жасалған ойысқа, содан кейін шың үстіртін және шыңның өзіне жетеді. Сол жақ тік құламасы немесе Pearly Gates тік құламасын бағыттап көру үшін техникалық мұз балталары, құлаудан қорғау және тәжірибе ұсынылады. Орман шаруашылығы қызметі жағдайдың өзгеруіне байланысты басқа да бағыттарды ұсынады (мысалы, «Ескі шұңқыр», Батыс кратер жиегі және т.б.).
Үстіргілеу апаттары
2002 жылдың мамыр айына дейін, тауға шығумен байланысты апаттардан 130-дан астам адам қаза тапты, ал ең алғашқы жағдай 1896 жылы тіркелген. 1986 жылдың мамыр айында, 2006 жылдың желтоқсан айында және 2009 жылдың желтоқсан айында болған оқиғалар ұлттық және халықаралық БАҚ-тың үлкен қызығушылығын тудырды. Басқа мұздық тауларда қар көшкіні жиі кездесетін қауіп болғанымен, Худ тауындағы өлімнің көп бөлігі құлау және суықтан қатып қалғандықтан болады. Жыл сайын шамамен 50 адам құтқаруға мұқтаж болады. 2006 жылы жүргізілген іздеу-құтқару операцияларының 3,4 пайызы таушыларға арналған.
Климат
Худ тауының шыңында әдеттегі құрғақ жазғы альпілік климат (Köppen: ETs) басылады, жылдың сегіз айында температура төмен болады және ешбір айдың орташа температурасы жоғары болмайды. Тіпті ең ыстық айларда түнгі орташа температура көбінесе нөлден төмен түседі, және мұз кез келген айда, тіпті жазда немесе жылдың ең ыстық кезеңінде де дерлік күнделікті пайда болады. Басқа жағдайда, барлық айларда нөлдік нүкте төмен болады.