Кіріспе
Сиро-малабар католик шіркеуінің литургиялары. Малабар рәсімдері – Оңтүстік Үндістанның, әсіресе Мадурай, Майсур және Карнатик аймақтарының жергілікті тұрғындарының белгілі бір әдет-ғұрыптары мен практикаларын білдіретін дәстүрлі термин. Он жетінші ғасырдың басында иезуит миссионерлері өздерінің үнділік жаңа дінге өткендеріне рұқсат бергеннен кейін оларды сақтауға мүмкіндік берді. Бұл рәсімдер католиктер арасында қырқыс дау тудырды, кейбірлер оларды бейшаралыққа немесе сенімсіздікке ұқсатып сынады, ал басқалары оларды қалыптастырған миссионерлерді қорғады. Соңында Рим оларды тыйым салды.
Malabar rites is a conventional term for certain customs or practices of the natives of South India, especially Madurai, Mysore and the Carnatic, which the Jesuit missionaries in the early seventeenth century allowed their Indian neophytes to retain after conversion. These rites were controversial among Catholics, with some figures criticizing them as idolatrous or superstitious, and others defending the character of the missionaries who established them. They were eventually prohibited by Rome.
Өмірбаян
Франциск Ксавье, Үндістанға католик миссияларын орнатудағы маңызды тұлға, өз тырыстарын "ішкі аймақта тұратын брахмандар мен басқа да жоғары касталардың" қарсылығымен кездескенін айтты. Он жетінші ғасырдың басында католик діні Үндістанның, әсіресе Малабардың батыс жағалауында дамыды, бірақ ішкі аймақтарға айтарлықтай таралмады. Португалиялық иезуит Гонсалво Фернандес Мадура қаласында тұрып, жағалаудан көшіп келген шағын христиан қауымына қызмет етуге патшадан рұқсат алды, бірақ он төрт жылдық еңбектен кейін ол ешбір жаңа дінге кірген адамды таба алмады. Фернандестің жұмысына кедергі келтірген бір фактор – жергілікті халықтың португалдарға, яғни Прангилерге деген жақтырмаушылығы еді. Жергілікті индуистер Прангилерді сиыр етін жегені, арақ ішкені және касталық шектеулерді бұзғаны үшін ұнатпады, және Фернандес осы істерді істегені мәлім болды. Соңғысы, әсіресе, оның уағыздаған христиан дінін жоғары касталар үшін қабылдамас етті.
Роберто де Нобилидің жаңалықтары
1604 жылы иезуит миссионері Роберто де Нобили Оңтүстік Үндістанға аттанды. 1606 жылы ол өзінің жоғары тұрған қызметкері, Малабар провинциалымен бірге Фернандеске сапар жасап, жағдайды бақылады. Архиепископ Франсиско Рос және Малабар провинциясының жетекшісімен кеңесіп, Нобили Оңтүстік Үндістанда католик миссионерлік жұмысына жаңа тәсіл енгізуді жоспарлады. Нобили Мадураға санньяси киімімен оралды, бастапқыда өзін римдік раджа, кейін брахман деп таныстырды. Ол дұға, тәухид және оқумен өмір сүргісі келетінін білдірді; Фернандеспен байланыстан аулақтап, брахмандар тұратын ауданда қоныстанды. Ол күріш, сүт, шөптер мен суға қоректенді, күніне бір рет брахман қызметшілерімен сөйлесіп, бірақ басқа келушілерді қабылдамады. Одан бөлек, ол бір брахман мұғалімін жұмысқа алды, оның көмегімен түпнұсқа санскрит тіліндегі индуистік мәтіндерді зерттеді. Нобилидің мінез-құлқы жергілікті халықтың қызығушылығын оятқандықтан, ол бірте-бірте келушілерді қабылдай бастады, қарым-қатынаста аймақтың әдеп-нормаларын қатаң сақтады. Нобили өзінің сұхбаттасқан адамдарын тамил тіліндегі еркін сөйлеуімен және үнді әдебиеті мен поэзиясы туралы білімімен таң қалдырды. Жақсы қабылдауға ие болғаннан кейін, ол католицизмді уағыздап, философиялық аргументтерін қолдау үшін Веда туралы білімін пайдаланды. 1608 жылдың соңына қарай бірнеше ақсүйектер мен ғалымдар католицизмге көшті. Нобили аймақтың мәдени және діни салтын ажыратуға тырысты, жаңа мүміншілерден оның ойынша, ырым-жырымдарға немесе бейшаралыққа байланысты кез келген амалдардан бас тартуды талап етті, бірақ оларға тек әлеуметтік деп санайтын амалдарды жалғастыруға рұқсат берді. Жаңа мүміншілер әр кастаның киімдерін сақтап, бинди тағуды жалғастырды. Брахмандар шашын шыха түрінде қалпына келтірді; Нобили оларға падука (сандалдар) және яджнопавита (қасиетті жіп) тағуға рұқсат берді, бірақ индуистік рәсімдермен байланысты болғандықтан, оларды католик батасын алған жаңа заттармен алмастыруды талап етті. Нобили католицизмнің барлық касталар үшін бір дін екенін, бірақ олардың арасындағы айырмашылықтарды жоймайтынын үйретті. Ол жаңа мүміншілеріне христиандық қайырымдылық міндеттерінің төменгі кастадағы адамдарға да қатысты екенін, бірақ мұндай адамдарға бару, олармен қарым-қатынас жасау немесе шіркеуде олармен бірге құдайға сыйынғанның артықшылығы бар екенін түсіндірді. Ол өзі де төменгі касталармен ашық араласпай, сол қағиданы ұстанды, бірақ өзі мен серіктері жасырын түрде парайярларға көмек көрсетті. Көптеген табыстарға қарамастан, Нобили де қарсылыққа тап болды, әсіресе индуистік дін басшыларынан. Оның миссионерлік жұмысына жиі кедергі келтіріліп, ол түрмеге қамалып, өліммен қорқытылды. Дегенмен, 1609 жылдың сәуір айына қарай оның қауымы кішкентай шіркеуден асып кетті, және Нобили өзінің провинциялық басшысына хат жазып, оның миссионерлік жұмысына көмектесу үшін серік сұрады.
Пікірталас пен сын
Бұл кезде Фернандес Индия мен Римдегі иезуиттердің басшыларына есеп жіберді. Ол Нобилиді туған жергілікті сияқты өмір сүруге тырысып, дінге өткендерге бұрынғы қадір тұтқандарына сиынуды жалғастыруға рұқсат бергендігі үшін, сондай-ақ жергілікті католиктерді касталық белгісі бойынша бөлек жиналыстарға бөліп, жарылыс тудырғандығы үшін айыптады. Осы есептерден алаңдаған Малабар провинциясының басшысы, Үндістан миссияларының визитаторы және Римдегі иезуиттердің бас генералы Нобилиге хат жазып, оның әрекеттеріне қатысты ескерту жасады. 1612 жылы Нобилидің туысы Роберт Беллармин да оған хат жазып, оның қылықтарына қынжылғанын білдірді. Нобили Кочин мен Гоадағы жиналыстарда Фернандестің айыптауларына қарсы шығып, өзін қорғау үшін Римге егжей-тегжейлі хат жіберді. Ол дінге өткендеріне сақтауға рұқсат берген әдет-ғұрыптардың діни мағынасы жоқ екенін, ал оның сөздерін растау үшін индуистік мәтіндерге сілтеме жасады. Оның түсіндірмесіне қолдау білдіру үшін 108 брахман құжатқа қол қойды. Нобили бұл рәсімдердің тарихи тұрғыдан индуизммен байланысты екенін мойындады, бірақ олардың қазір толық секуляризацияланғанын айтты. Ол: «Бұл рәсімдер практиканың мәніне емес, формасына жатады; жеу, ішу, үйлену сияқты мәселелерде де осындай қиындықтар тууы мүмкін, себебі бұрынғы сенімдердегі адамдар өз рәсімдерін барлық іс-әрекеттерімен араластырады. Христиандар сияқты, ырым-жырымдық рәсімдерден бас тарту жеткілікті», - деді. Нобили сонымен қатар жарылыс тудырғанын жоққа шығарды, ол Ростан әртүрлі касталар үшін бөлек шіркеулер құруға рұқсат алғанын және оның жаңа дінге өткендері Фернандестің шіркеулеріне құрметпен қарағанын мәлімдеді. Сондай-ақ ол шіркеулерде каста бойынша бөлінудің жағалаудағы қалыпты жағдай екенін, тіпті Еуропада да жиналыстар әлеуметтік жағдайына қарай бөлінетінін айтты. Рос Нобилиді қолдады және Гоа мен Римде оны қорғады. Гоа архиепископы Алексис де Менезес бастапқыда Диампер Синодында яджнопавитаны қолдануға тыйым салды, бірақ ақырында Нобилиді қолдауға көндірілді. Сол кезде Нобилидің Үндістанда қалған жалғыз қарсыласы Пт. 1614 және 1615 жылдары Беллармин мен бас генерал Нобилиге қайта хат жазып, оның аргументтерін қабылдады және олардың қанағаттанғанын мәлімдеді. 1623 жылғы 31 қаңтарда Григорий XV Nobili пайдасына уақытша шешім шығарып, Romanae Sedis Antistes атты апостолдық хат шығарды. Хатта, басқа хабарлама келгенше, дінге өткендер шиха, яджнопавита және падука киюге және белгілі бір шомылу рәсімдерін орындауға рұқсат етілді делінген. Бұл рәсімдерді орындаушылар белгілі бір шарттарды сақтауы керек еді, олардың мақсаты осы рәсімдерді индуистік байланыстардан ажырату болды. Бөлінген шіркеулерге қатысты Григорий: «Біз шын жүректен жалбарынып, өтінеміз» (etiam atque etiam obtestamur et obsecramus), - деп жазды, касталардың бірге ғибадат етуіне шақырып, бірақ оны міндеттейтін қатаң бұйрық бермеді.
"These ceremonies belong to the mode, not to the substance of the practices; the same difficulty may be raised about eating, drinking, marriage, etc., for the heathens mix their ceremonies with all their actions. It suffices to do away with the superstitious ceremonies, as the Christians do." Nobili also denied having caused a schism, arguing that he had approval from Ros to found separate churches for different castes, and that his neophytes were polite to those of Fernandes. He also protested that separation by caste in the churches was an established practice on the coast, and that even in Europe congregations were often segregated by social standing. Ros continued to support Nobili, arguing in his defense at Goa and Rome. The Archbishop of Goa, Alexis de Menezes, initially banned the use of the yajnopavita in the Synod of Diamper, but was eventually convinced to support Nobili. The only major opponent of Nobili then remaining in India was pt. In 1614 and 1615, Bellarmine and the superior general wrote again to Nobili, accepting his arguments and declaring themselves satisfied. On 31 January 1623, Gregory XV issued the apostolic letter Romanae Sedis Antistes, ruling provisionally in favor of Nobili. The letter decreed that, until further notice, the converts could continue to wear the shikha, the yajnopavita, and the paduka, and perform certain bathing rituals. Those who did so were required to adhere to certain conditions, intended to firmly separate the practices from any Hindu associations. Regarding the segregated churches, Gregory wrote that "we earnestly entreat and beseech" (etiam atque etiam obtestamur et obsecramus) the castes to worship together, but did not issue a strict order requiring it.
Қосымша өзгерістер
1638 жылы Тиручирапаллиде (Трихинополи) Нобилидің серіктері жасырын түрде үйреткен және дүркіретін рәсімнен өткізген бірнеше жүз христиан болды. Осы уақытта ол жоғары касталардағы жұмысты бұзбай, төменгі касталарға тікелей көмек көрсетудің жолын ойлап тапты. Брахман саниассиден басқа, пандарам деп аталатын индуист аскеттерінің тағы бір тобы болды, олар брахмандарға қарағанда аз құрметке ие болғанмен, барлық касталармен ашық қарым-қатынас жасауға рұқсат етілді. Олар жоғары касталармен байланыстан шеттетілмеді. Нобилидің кеңесімен миссия жетекшілері Кранганор архиепискобымен бірге енді миссионерлердің екі класы болуы керек деп шешті: брахман және пандарам. 1640 жылы әке Балтазар да Коста пандарам есімін және киімін алған алғашқы адам болды, оның арқасында көптеген адамдар, соның ішінде париялар да дінге өтті. Осы кезде Нобилидің үш иезуит серігі болды. Римнің қолдау шешімінен кейін Нобили уағыздауды Мадура қаласынан тысқары аймақтарға таратуға асықты, ал жақсы хабар Оңтүстік Үндістанның барлық ішкі аймандарына бірте-бірте тарады. 1646 жылы, қырық екі жыл бойы шаршап, қиындықтарды бастан өткергеннен кейін, ол зейнетке шығуға мәжбүр болды, алдымен Цейлонның Джафнапатам қаласына, содан кейін Майлапурға, онда 16 қаңтар 1656 жылы қайтыс болды. Миссия жетекшілері, XVII ғасырдың ортасы мен екінші жартысында Қоғамның Бас басқармасына жазған хаттарында, жыл сайынғы конверсияның орташа саны бес мыңға жететінін, тіпті миссионерлердің жұмысына қудалау кедергі келтірген кезде де жылына үш мыңнан кем емес екенін жазды. Он жетінші ғасырдың соңында Нобили құрған және әлі де Мадура миссиясы деп аталатын миссиядағы христиандардың жалпы саны 150 000-нан асып түсті, бұл Мадурадан басқа Майсур, Марава, Танжоре, Гинги және т.б. аймақтарды қамтыды. Дегенмен, миссионерлердің саны жетіден аспады, бірақ оларға көптеген жергілікті катехистер көмектесті. Мадура миссиясы Иса қоғамының португалдық қолдауында болды, бірақ ол Орденнің барлық провинцияларынан адамдармен жабдықталды. Мысалы, Тамил тіліндегі еңбектері үшін индустар, пұтқа табынушылар және христиандардың құрметіне ие болған әке Бески (1710–1746 жж.) миссияның негізін қалаушы сияқты итальяндық болды. Он жетінші ғасырдың соңғы тоқсанында француз әкесі Джон Венантиус Буше Мадурада он екі жыл жұмыс істеді, негізінен Трихинополиде, осы уақытта ол шамамен 20 000 сенбеушіні дүркіретін рәсімге қабылдады. Үндістанның осы аймақтарында катехумендер ұзақ және мұқият дайындықтан өткеннен кейін ғана дүркіретін рәсімге қабылданды. Шындығында, сол кездегі миссионерлік есептер осы христиандардың мақтауға лайық қасиеттеріне, олардың ынталы діншілдігіне, дін үшін жиі бастан кешкен қиындықтарға төзімділігіне, бауырластарына, тіпті ең төменгі кастадағыларға көрсеткен қайырымдылығына және басқа дінге табынушыларды дінге өткізуге деген құлшынысына жиі куәлік етеді. 1700 жылы әке Буше бірнеше француз иезуиттерімен бірге Кавери өзенінің солтүстігінде Карнатик аймағында жаңа миссия ашты. Мадурадағы португалдық әріптестеріне ұқсап, Карнатиктегі француз миссионерлері де, жалған тәңірлерге табынушылардың қайта-қайта және үнемі қудалауларына қарамастан, үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Сонымен қатар, олардың кейбіреулері ежелгі Үндістанның әдебиеті мен ғылымдары туралы алған терең білімдерімен ерекше көзге түсті. Француз академиктері Санскрит, грек және латын тілдерінің ортақ шығу тегін әке Куэрдудан білді. Нобилидің бастамасы және оның ізбасарларының күш-жігері Үндістанда жаңа зияткерлік әлемнің алғаш рет ашылуына себеп болды. Осы әлемді зерттеуге білімділерге мүмкіндік берген алғашқы түпнұсқалық құжаттар Үндістандағы жасырын жерлерінен алынып, көптеген миссионерлер арқылы Еуропаға жіберілді. Бірақ Карнатик миссиясы басталмай-ақ, Григорий XV-нің шешімі үш ширек ғасыр бойы тоқтатып келген даудың қайта жандануымен бұзылды.
Турнон жарлығы
Екінші кезең, бірінші кезеңге қарағанда әлдеқайда оқиғалырақ және шулырақ болды, ол Пондичерриден бастау алды. Француздар осы жерге қоныстанғандықтан, отаршылардың рухани қамқорлығы капуциндер қалаларының қолында болды. Осы жұмысты ілгерілету мақсатында, Пондичерри юрисдикциясына бағынатын Майлапур немесе Сан-Том епископы 1699 жылы оны Карнатик миссиясының иезуиттеріне толығымен беруге шешім қабылдады, оларға қаладағы приход шіркеуін берді және капуциндердің қызметін еуропалық иммигранттарға – француз немесе португалдықтарға ғана шектеді. Капуциндер бұл шешімге наразы болып, Римге шағымданды. Олар 1703 жылы Рим Папасына жолдаған петицияда тек епископтың приходтарды бөлуіне қарсы шағым ғана емес, сонымен қатар Оңтүстік Үндістандағы иезуит миссиясының әдістеріне қарсы айыптауларын да білдірді. Олардың бірінші мәселе бойынша талаптары ақырында қабылданбады, бірақ айыптаулар сәтті аяқталды. 1703 жылғы 6 қарашада Пьемонт прелаты, Антиохия патриархы Чарльз Томас Майллард де Турнон, Клемент XI-нің өкілеттігімен, Шығыс Үндістанның және әсіресе Қытайдың жаңа христиан миссияларын тексеру үшін жіберілді. Қытайға өту мүмкіндігі күтіп, сегіз ай өткен соң Турнон капуциндер келтірген фактілерді зерттеуді бастады. Өзінің айтуынша, ауру салдарынан ол ішкі миссияның ешбір бөлігіне бара алмады; қалада, ішкі аймақтарға бармаған капуциндерден басқа, ол аудармашылар арқылы бірнеше жергілікті тұрғындардан жауап алды; иезуиттермен кеңесуі, көрінері, беткей ғана болды. Үндістанға келгеннен кейін сегіз ай өтпей, ол Үндістандағы барлық христиандарға маңызды жарлық шығаруға құқылы екенін сезінді. Жарлықта Мадура мен Карнатиктің жаңа мүміншілері арасында қолданылып жүрген немесе қолданылып жүрген деп есептелетін 16 баптан тұрды; легат бұл амалдарды сенім мен діннің тазалығын бұзатындықтан айыптады және тыйым салды, сондай-ақ миссионерлерге оларды рұқсат етуге тыйым салды, әйтпесе ауыр жазаларға ұшырар еді. 1704 жылғы 23 маусымда шығарылған декрет иезуиттердің басшыларына тек 8 шілдеде, Турнонның Пондичерриден кетуіне үш күн бұрын жеткізілді. Қалған уақыт ішінде миссионерлер оған оның шешімінің қаншалықты толықсыз ақпаратқа негізделгенін және оның орындалуы миссияның құлауына әкелуі мүмкін екенін түсіндіруге тырысты. Олар оны ауызша айыптау туралы қауіпті алып тастауға және миссионерлерге ауру парияларға рухани көмек көрсетуді бұйрықтайтын нұсқауды уақытша тоқтатуға көндірді, бұл көмек тек шіркеулерде ғана емес, олардың үйлерінде де көрсетілуі керек еді.
Римдегі малабарлық ырымдарды зерттеу
Туронның жарлығы, егер айыпталар болса, қате іс-әрекеттерде, Үндістан миссиясының нақты жағдайын көрсетеді деп, алдын ала пікірлер мен білімсіздікпен түсіндірілді, және бұл күні иезуиттерге қарсы жиі қолданылатын қару болып табылады. Римде бұл жаңалық күмәнмен қабылданды. Климент XI, өзінің құлшыныспен толған легатының сақтығын жоғары бағалаған болуы мүмкін, 1706 жылдың 7 қаңтарында Қасиетті кеңсе жинысында жарлықты оған уақытша растауды жіберуді бұйырды, сонымен қатар "Қасиетті Тақ басқаша шешім қабылдағанша, наразылық білдіруі мүмкін адамдар тыңдалғаннан кейін" орындалуын қосты. Ал осы аралықта Мадура миссиясының прокураторына берілген тікелей уахи арқылы Папа "Құдайдың даңқы мен жандардың құтқарылуына рұқсат болғанша" деп жарлық шығарды. Миссионерлердің наразылықтары мен олар қалаған түзетулер бірнеше депутаттар арқылы ұсынылды және Римде мұқият зерттелді, бірақ Климент XI-нің өмірінде де, оның ізбасары Иннокентий XIII-нің қысқа мерзімді понтификатында да нәтижесіз болды. Бенедикт XIII мәселені жан-жақты қарастырып, тіпті шешім қабылдады, "Мадура, Майсур және Карнатик епископтары мен миссионерлеріне" Туронның жарлығын барлық бөліктерінде орындауды бұйырды (12 желтоқсан 1727 ж.). Дегенмен, бұл шешім миссияға жеткені күмәнді, ал Бенедикт XIII-нің орнын басып алған Климент XII бүкіл мәселені қайтадан талқылауға бұйрық берді. 1733 жылдың 21 қаңтарынан 6 қыркүйегіне дейін өткен төрт кездесуде Қасиетті кеңсе кардиналдары Турон жарлығының барлық баптары бойынша соңғы қорытындыларын жасады, олардың әрқайсысын қалай орындау керек немесе шектеулер мен жеңілдетулер енгізу керек екенін жариялады. 1734 жылдың 24 тамыздағы брифпен Папа Климент XII осы шешімді бекітті; сондай-ақ, 1739 жылдың 13 мамырында ол әрбір миссионердің 1734 жылғы 24 тамыздағы брифке нақты бағынуға және неофиттерді де бағындыруға ант беруін талап етті. Туронның көптеген қатаң талаптары 1734 жылғы ережемен жеңілдетілді. Бірінші бапқа келетін болсақ, шомылдыру рәсімінен өтушілерге сілекей себу және дем беруді айыптау, миссионерлер және Үндістан епископтары бұл рәсімді бұрын Қасиетті Тақпен кеңеспегендері үшін сөкіді; алайда, оларға индустардың қатты қарсылығын ескере отырып, осы рәсімдерді он жыл бойы жалғастыруға рұқсат берілді. Легаттың басқа тыйымдары мен талаптары "қанша мүмкін болса" деген қосымшалармен жұмсатылды немесе тіпті жай кеңестермен алмастырылды. Алтыншы бапта "Пуллеяр құдайының бейнесі бар" талияға әлі де тыйым салынған, бірақ "миссионерлер мұндай талия киюге ешқашан рұқсат бермегенін" атап өтті. Бұл байқау, тым ынталы легаттың тыйымдары әрқашан қолданыстағы бұзушылықтарға тимегенін мойындауға жақын көрінеді. Осыған ұқсас қорытындыны басқа бірнеше баптардан да жасауға болады, мысалы, он бесінші баптан, онда құдайсыз индустар сияқты күл мен белгілерді киюге тыйым салу керек деп айтылған, бірақ "Грегорий XV-нің 1623 жылғы 31 қаңтардағы Конституциясы, Romanae Senis Antistes, барлық жерде сақталуы керек" деп қосылған. Осы Конституция бойынша, біз бұрыннан білгендей, кейбір белгілер мен әшекейлер, Турон тыйым салғандарға ұқсас, христиандарға рұқсат етілді, егер олардың қолданылуымен ешқандай ырым-жырым араласпаса. Шындығында, 15 ақпан 1792 жылы Пондичерридің апостолдық викарына жіберілген нұсқаулықта Пропаганда жины түсіндіргендей, "кардинал де Туронның жарлығы мен Грегорий XV Конституциясы осылай келіседі, екеуі де ырым-жырымға ең аз ұқсас белгілерді толығымен тыйым салады, бірақ дінге ешқандай мән бермей, әдемілік, жақсы мінез-құлық және дене тазалығы үшін жалпы қолданылатын белгілерге рұқсат береді". Ең қиын мәселе он екінші бап болды, ол миссионерлерге ауру парьяларға олардың үйлерінде, жұрт алдында қасиеттілік рәсімін орындауды бұйырды. Мәсіхтің өкіліне толығымен бағынып, Мадурадағы иезуиттер, әсіресе соңғысының, олардың апостолдық қызметін қиындатып, тіпті индустардың жоғарғы топтары арасында мүмкін емес екенін сезінуден қатты мазалады. Олардың өтініші бойынша Бенедикт XIV бұл түйінді мәселені шешудің жаңа жолын табуға келісті, ол тек парьяларға қамқорлық жасайтын миссионерлер тобын құру арқылы болды. Бұл схема 1744 жылдың 12 қыркүйегінде жарияланған "Omnium sollicitudinum" Конституциясы арқылы ресми заңға айналды. Осы тармақтан басқа, құжат 1734 жылы Климент XII бекіткен барлық ережелерді қайтадан растады. Бенедикт XIV бекіткен келісім индуист неофиттерінің төменгі топтарына үлкен пайда әкелді; бұл келісім миссияға жалпы алғанда да пайдалы болды ма, әлде жоқ па, бұл сұраққа есептер көңіл көншітпейді. Солай болсын, Иезуит қоғамы таратылғаннан кейін (1773 ж.), иезуит миссионерлерімен бірге брамин және парья миссионерлері арасындағы айырма жойылды. Содан бері жоғарғы касталардағы дінге өту азайып, қазіргі таңда христиан индуистердің көп бөлігі төменгі және ең төменгі топтарға жатады. Иезуит миссионерлері 1838 жылы Мадураға қайта келгенде, миссияның негізін қалаушылар сияқты брамин саниасси киімдерін кимеді; алайда, олар Нобили де көздеген мақсатты іске асыруға тырысты, ол оның орындалуына мүмкіндік бермеді, олар Негапатам колледжін ашты, қазір Тричинополиде орналасқан. Бұл институт брамин резервінің қабырғасына үлкен бұзушылық жасады, онда жүздерше брамин балалары католик миссионерлерінен білім алуға жіберіледі. Соңғы жылдары осы жас адамдардың шамамен елуі олардың ұстаздарының дінін қабылдады, нәтижесінде кастадан және тіпті отбасынан шеттетілді; мұндай мысалдар олардың елшілеріне жоғары немесе төмен кастадан болсын, әсер етпей қалмайды.
Қасиетті деп жариялау мәселелері
Ата Джон де Бриттоны қасиетті деп жариялау процесі Римде осы "Дәстүрлер" бойынша туған даудың ең қауырсынында жүріп жатты, ал иезуиттердің қарсыластары қасиеттілікке ие болу мүмкін емес деп мәлімдеді, себебі бұл Мадура миссионерлері сақтап келген "сенімсіздіктер мен бейіштің алдында мойынсұнбаушылықты" бекітумен тең болар еді. Бірақ, іс өз бағытын жалғастырды, және Бенедикт XIV 1741 жылдың 2 шілдесінде "талқыланып отырған дәстүрлер басқа халықтардағыдай діни мағынаға ие болған жоқ, тек әлеуметтік ғұрыптар ретінде қолданылған, сондықтан олар процесті алға жылжытуға кедергі жасамады" деп жариялады.