Бристоль су компаниясының тарихы және қызметі

Кіріспе

Британдық су компаниясы Bristol Water – бұл британдық су компаниясы, ол күніне 266 миллион литр ішуге жарамды суды 1,2 миллионнан астам тұтынушыға, Бристоль, Англия орталығындағы аумаққа жеткізеді. Ол 1991 жылғы Су индустриясы заңымен реттеледі. Бристоль аймағындағы кәріз қызметтерін Wessex Water компаниясы көрсетеді. Судың шамамен жартысы Мендип тауларынан, әсіресе Чью Вэлли көлінен, Блэгдон көлінен, Чеддар суқоймасынан және Барроу Гурни суқоймаларынан алынады, ал қалған жартысы Глостер және Шарпнесс каналы арқылы Северн өзенінен құбырлар арқылы тасымалданады. Жергілікті су желілерінің торы бар.

Тарих

Орта ғасырлар кезеңінде Бристольдің сумен қамтамасыз етілуі өте тиімді болды, себебі қалада көптеген құдықтар мен бұлақтар болды, ал көптеген көшелерде суды ағызатын ағаштан жасалған науалар орналасқан еді. Науалар жергілікті монастырлармен қамтамасыз етілді, өйткені құдықтар мен бұлақтар діни негіздерге тиесілі болды. Бірақ 1536 және 1541 жылдар аралығында монастырлардың таратылуымен жүйені күтіп ұстау және жөндеу жұмыстары приходтарға жүктелді. Халық саны арта келе, олар жеткіліксіз болып, ластану қаупі туды. Бристольдің алғашқы Су жұмыстары компаниясы 1695 жылы құрылды және қала шекарасының шетіндегі Ханхам Миллден су алды. Су қаланың орталық бөлігіне ойылып жасалған қарағай құбырлары арқылы жеткізілді. Жоспар 1698 жылы аяқталды, бірақ компанияның нашар ұйымдастырылуы мен басқарылуына байланысты тиімді жұмыс істемеді және бірте-бірте үлкен қарызға батты. Бристоль корпорациясы жобаны қабылдауға құштар болмады, ал компания 1782 жылы банкротқа ұшырады. 1804 және 1809 жылдар аралығында тұщы суға қажеттілік күрт өсті, сол кезде Уильям Джессоп Бристоль портының жабдықталуын жақсарту жұмыстарын жүргізді. Порт "Жүзбелі порт" деп аталды, себебі су деңгейі толқындарға тәуелді болмады. Портты көптеген қосымша кемелер пайдаланды және теңізге қайтар алдында су резервуарларын толтыру қажет болды. Бат қаласына жақын Кеннет және Эйвон каналынан Бристольге арна салу туралы идея туды, оны кемелер де, сумен жабдықтау арнасы ретінде де пайдалану жоспарланған еді. Бірақ 1811 жылы Парламент актісін алғаннан кейін қаржы жетіспеушілігіне байланысты жоспар сәтсіз аяқталды. 1844 жылы Англиядағы ірі қалалардың жағдайын зерттеу үшін комиссия құрылды және Бристоль сумен қамтамасыз ету мәселесі бойынша ең нашар қалалардың бірі екені анықталды. Судың көп бөлігі құдықтардан алынды, суының қатаңдығы оны жууға жарамсыз етті, ал су алудың қиындығы оны үнемді пайдалануға мәжбүр етті. 1845 жылдың көктеміне қарай Бристольді сумен қамтамасыз етуге екі топ тырысты. Merchant Venturers компаниясы Авон өзенінің жағасындағы екі бұлақтан Клифтон ауданын сумен қамтамасыз ету жоспарын ұсынды. Бұл жоба 1842 жылы мақұлданбаған болса да, олар оны кеңейтуді ұсынды және инженер ретінде Изамбард Кингдом Брунельдің қолдауын алды. Эдвин Чадвик және Томас Хоксли оларды сумен жабдықтау және дренаждың біріктірілген схемасын іске асыруға көндіре алмады, себебі тек сумен жабдықтау санитарлық жағдайды нашарлатуы мүмкін еді, егер қалдықтарды алып кету үшін канализация желісі болмаса, су бұрқақтары толып кететін еді. Екінші топ Мендип төбелерінен және Сомерсеттегі басқа да бұлақтардан су әкелуді ұсынды. 1845 жылдың 20 маусымында Бристольдің астық биржасында өткен кездесуде әртүрлі инженерлерді қарастырғаннан кейін, сумен жабдықтау жобаларындағы мол тәжірибесіне сүйене отырып, Джеймс Симпсон тағайындалды. Парламенттегі күрес барысында екінші топ жеңіске жетіп, Бристоль Су компаниясы құрылды.

During the medieval period, Bristol had a remarkably efficient water supply, as there were a large number of wells and springs, and most streets had a wooden trough into which water was discharged. The troughs were supplied by local priories, as most of the wells and springs were also owned by religious foundations, but with the Dissolution of the Monasteries between 1536 and 1541, maintenance and upkeep of the system passed to parishes. As the population increased, they proved inadequate and started to become polluted. The first Bristol Waterworks Company was set up in 1695, and obtained water from Hanham Mills, on the edge of the city limits, which was piped into the main part of the city in hollowed out elm pipes. The scheme was completed in 1698, but never worked well, as the company was not well organised or managed, and it gradually got into serious debt. The Corporation of Bristol were unwilling to take over the scheme, and the company became bankrupt in 1782. The need for fresh water increased significantly between 1804 and 1809, when William Jessop carried out work to improve the facilities of Bristol Harbour, known as the Floating Harbour because water levels were unaffected by the tides. Large numbers of extra ships used the facilities, and needed their water tanks to be filled before putting back out to sea. There was an idea to build a canal from the Kennet and Avon Canal near Bath into Bristol, which would be used by boats and also as a water supply channel, but that scheme failed due to lack of funds after obtaining and enabling Act of Parliament in 1811. A Commission was appointed in 1844 to consider the state of large towns in England, and reported that Bristol was one of the worst large towns in respect of water supply. Most water came from wells, the water was hard, making it unsuitable for washing, and the difficulty of obtaining the water meant that it was used very sparingly. By the spring of 1845, there were two groups attempting to supply Bristol with water. The Merchant Venturers Company had proposed a scheme to supply the area of Clifton with water from two springs on the banks of the River Avon. Although that scheme had not been authorised in 1842, their proposal was to extend it, and they had enlisted the support of Isambard Kingdom Brunel as engineer. Edwin Chadwick and Thomas Hawksley had failed to persuade them that they should implement a combined water supply and drainage scheme, as just supplying water often led to worse sanitary conditions, with cesspits overflowing if there was no network of sewers to carry waste away. The second group proposed bringing water from the Mendip Hills and other springs in Somerset, and after some consideration of various engineers at a meeting held in the Bristol Corn Exchange on 20 June 1845, appointed James Simpson, based on his wide experience of water supply projects. In the ensuing Parliamentary battle, the second group won, becoming the Bristol Water Company.

Жұмыс желісі

Компанияның ресми атауы – Бристоль су құбыры компаниясы, ол 1846 жылғы 16 шілдеде Парламент актісімен құрылған. Бірінші жалпы жиналыс Брод-стриттегі «Ақ Арыстан» қонақүйінде өтті, онда бірінші комитет мүшелеріне Бристольдегі холера эпидемиясын бақылауға көмектескен дәрігер Уильям Бадд және шоколад өндірумен танымал Фрай отбасынан Фрэнсис Фрай кірді. 1846 жылғы акт Симпсонның «Жұмыс желісі» құрылысына рұқсат берді, ол 11 миль (18 км) болатын су тас жолы, Чьютон мен Литтоннан Бароу Гарниге су жеткізуге арналған. Чьютон мен Литтон қалаларында ашық қосылған дренаждар мен коллекторлар желісі салынды, ол Бристоль портынан шамамен 122 метр биіктікте орналасқан бұлақтардан су жинады. Су жұмыртқа тәрізді таспен қапталған коллекторға құйылды, ол 4 км жердің контурларын бойлай салынды және «қазу және жабу» әдісімен салынды. Бұл магнийлі әк тас конгломератынан өткен туннельге құйылды, содан кейін су Харптри шатқалы арқылы темір құбырмен тасымалданды. Бұл бөліктің ұзындығы 107 метр, ол аңғардың төбесінен 18 метр биіктікте орналасқан тас тіреулерге орнатылған. Тағы үш туннель бар, олардың жалпы ұзындығы 4 км, ал шатқалдарды кесіп өту үшін тағы екі темір бөлім бар, олардың әрқайсысының ұзындығы 251 метр, ал құйма темір құбырлардың ұзындығы 7 км. Құбырлардың орташа еңісі бір мильге шамамен 10 дюйм (16 см/км) болды, бірақ еңіс біркелкі болмады, Чью-Стоктың оңтүстігінде Брейч Хилл Лэйнде ең жоғары нүкте болды. Ауа түйілуінің алдын алу үшін, судың шығуына жол бермейтін ашық тежегіш орнатылды және оның айналасында 15 метр биіктіктегі тас обелиск орнатылды. Барроу Гарниде суды қабылдау үшін су қоймасы салынды, ал Чьютондағы бұлақтар Чью өзенінің бастауы болғандықтан, компания өзендегі ағынды сақтау үшін үш өтемақы резервуарларын салуды міндетті етті. Екеуі Литтон қаласында, ал үшіншісі Чью Магна маңындағы Винфорд Брукте салынды. Су үш қызмет көрсету резервуарларынан берілді. Котам резервуары Барроу Гарниден гравитациялық түрде сумен жабдырылды, ал оның бір бөлігі сол кезде қала шегінен тыс болған Дурдам Даун резервуарына сорғыланды. Бедминстер Даундағы үшінші резервуар порттың оңтүстігіндегі ауданды қамтамасыз етті және Барроу Гарнидің батысында орналасқан Холодный Бат бұлағынан гравитациялық түрде сумен жабдырылды. Құрылыс жұмыстары 1851 жылы аяқталды және күніне белгілі бір көлем су беруге есептелді, бірақ 1860 жылға қарай компания бұл құрғақ жылдары мүмкін емес екенін түсінді. 1862 жылы олар Барроудағы екінші резервуарды салуға рұқсат беру туралы Парламент актісін алды. Алайда, 1861, 1862 және 1863 жылдардың қысында жаңбыр аз жауып, бірінші резервуарды сумен жабдықтаған бұлақтардың өнімділігі күрт төмендеді. Екінші резервуар әлі аяқталмағандықтан, олар кез келген бұлақтан су алуға тырысты, бірақ уақытша сорғылаумен де күніне белгілі бір көлемнен артық су бере алмады. 1862 жылғы акт оларға Бароу Гарниде өтемақы резервуарын салуды талап етті, бұл диірмендердің жұмысын жалғастыруға мүмкіндік берді. Бароу No. 2 резервуары 1866 жылы аяқталды, ал екі резервуар ең жоғары мөлшерде 88 күнге жететін суды сақтай алды. Осы арада олар Бристоль су құбырына түзетулер енгізу туралы 1865 жылғы актіні алды, ол оларға Бароу-Гарнидің батысына бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан Челви мен Мигдел бұлақтарынан су алуға мүмкіндік берді. Симпсон оларға жақын арада жер асты суын алу қажет болуы мүмкін екенін болжады және Челви сорғы станциясын құдықтарды астындағы қызыл құмтасқа түсіруге болатын жерде орналастырды. Су бұлақтарынан суды сорғы станциясына жеткізу үшін су тас жолдары салынды, ол екі сорғыны пайдаланып, Бароу-Гарниге күніне су сорғылай алады. Олар 1867 жылдың мамыр айынан бастап үзілістермен жұмыс істей бастады және 1868 жылдың шілдесінен бастап тұрақты пайдаланылды. Симпсон 1869 жылы қайтыс болғандықтан, құдықтардың салынуын көрмеді, бірақ келесі жылы жұмыс басталды және көптеген құдықтар мен бұрғылау орындары ақырында салынды. Жақсырақ сорғылар мен бу машиналары орнатылды, бұл станцияға күніне су сорғылауға мүмкіндік берді. Алғашқы сорғылар 1937 жылы жойылды.

The company, formally known as Bristol Waterworks Company, was formed on 16 July 1846 by an Act of Parliament. The first general meeting was held in the White Lion Hotel on Broad Street, when members of the first committee included William Budd, a physician who helped control cholera outbreaks in Bristol, and Francis Fry of the Fry family, better known for producing chocolate. The 1846 Act authorised the construction of Simpson's "Line of Works", an 11 mile (18 km) aqueduct designed to carry water from Chewton and Litton to Barrow Gurney. A network of open jointed drains and culverts were constructed at Chewton and Litton, to collect water from springs, which were located at a level some 400 feet (122 m) above that of Bristol Harbour. These fed into an egg shaped masonry culvert, which followed the contours of the land for 2.25 mile (4 km), and was built by the cut and cover method. This fed into a tunnel cut through a ridge of magnesium limestone conglomerate, after which a rivetted wrought iron tube carried the water over the Harptree ravine. This section is 350 feet (107 m) long, and is carried on stone piers nearly 60 feet (18 m) above the valley floor. There are three further tunnels, with a combined length of 2.75 mile (4 km), two more wrought iron sections to cross ravines, both 825 feet (251 m) long, and 4.25 mile (7 km) of cast iron pipes. The pipes had an average gradient of around 10 inches per mile (16 cm per km), but the gradient was not uniform, and there was a high point on Breach Hill Lane, to the south of Chew Stoke. To prevent an air lock forming, an open vent was constructed, sufficiently high to ensure that water could not escape through it, and a stone obelisk was constructed around it, standing 50 feet (15 m) high. A reservoir was constructed at Barrow Gurney to receive the water, and because the springs at Chewton were the source of the River Chew, the company was required to build three compensation reservoirs, so that the flow in the river could be maintained. Two were constructed at Litton, with a third on the Winford Brook near Chew Magna. Water was fed into the supply system from three service reservoirs. Cotham reservoir was fed by gravity from Barrow Gurney, and some of its water was then pumped to Durdham Down reservoir, which was outside the city limits at the time. The third reservoir at Bedminster Down supplied the district to the south of the harbour, and was fed by gravity from Cold Bath spring, a little to the west of Barrow Gurney. The construction work was finished in 1851, and was designed to deliver per day, but by 1860 the company had realised that this was not achievable in dry years. In 1862 they therefore obtained another Act of Parliament to authorise the construction of a second reservoir at Barrow. However, there was very little rain in the winters of 1861, 1862 and 1863, resulting in the yield from the springs that fed the first reservoir being seriously depleted. With the second reservoir not yet completed, they resorted to obtaining water from any springs that they could, but even with temporary pumping, they could not supply more than per day. The 1862 Act also required them to build a compensation reservoir at Barrow Gurney, to enable mills to keep operating. Barrow No. 2 reservoir was finished in 1866, and the two reservoirs could store , representing 88 days at the maximum rate of supply. Meanwhile, they had obtained the Bristol Waterworks Amendments Act 1865, which allowed them to obtain water from springs at Chelvey and Migdel, several miles to the west of Barrow Gurney. Simpson anticipated that they might need to extract ground water in due course, and sited the Chelvey pumping station at a location where wells could be driven down into the underlying red sandstone. Aqueducts were constructed to bring Water from the springs to the pumping station, which could pump per day to Barrow Gurney, using two pumps. They began to be run intermittently from May 1867, and were in regular use from July 1868. Simpson did not live to see wells being constructed, as he died in 1869, but work began in the following year, and many wells and boreholes were eventually constructed. Better pumps and steam engines were installed, enabling the station to pump per day. The original pumps were scrapped in 1937.

Даму

Бристоль су құбырында әйелдер алғаш рет Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жұмыс істеді. 1942 жылдың сәуірінде әйелдер түнгі кезенде телефонмен жұмыс істейтін еркектердің орнына толығымен келді. Қала үшін су қоймасы ретінде Чью Вэлли көлі жобасының көп жылдық жоспарлау және жобалау жұмыстары 1939 жылдың 28 шілдесінде «Бристоль су құбыры туралы» 1939 жылғы заңның қабылдануымен аяқталды. Бұл компания тарихындағы ең ірі және ең қымбат жоба болды, бірақ екі айдан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс басталды және барлық күрделі жұмыстар соғыс аяқталғанға дейін тоқтатылды. Компанияның 100 жылдығын мерекелеу аясында алғашқы топырақ 10 шілдеде кесілді. Уақытша қабылдау, сорғы станциясы және желіге қосылу 1944 жылы қатты құрғақшылық кезінде мақұлданды, бірақ 1939 жылғы заңда сипатталған толық жоба 1948 жылға дейін жүзеге асырылмады. Королева Елизавета II 1956 жылдың 17 сәуірінде Эдинбург герцогының қатысуымен Чью Вэлли көлін ашты. 1940 жылдың 24 қарашасында Бристольдегі бомбалау салдарынан қаладағы 95 су құбыры зардап шекті, бірақ 28 қарашаға қарай қаладағы су жүйесі қалпына келтірілді. 1950-ші және 1960-шы жылдары Бристоль су құбырымен қамтамасыз етілген аумақ тұрақты түрде өсті. Портисхед аудандық су компаниясы 1952 жылдың 1 қаңтарында, Лонг Эштон ауылдық округтік кеңесі (RDC) 1952 жылдың 1 сәуірінде және Клеведон су компаниясы 1953 жылдың 1 қаңтарында сатып алынды. Бұл сатып алулар компанияның 123 шаршы миль (319 км²) аумақты қамтамасыз еткенін көрсетті. Компания бірнеше шағын сумен жабдықтау кәсіпорындарына суды көлемді түрде жеткізуге келісті және Чью Вэлли көлінің аяқталуына байланысты Weston-super-Mare қалалық округіне (UDC), Clutton RDC, Norton Radstock UDC және Wells RDC-ге күніне белгілі бір көлемде су жеткізуге келісім жасады. 1955 жылы Батыс Глостер су құбыры компаниясымен бірігу туралы талқылаулар басталды, бірақ 1956 жылдың 26 қыркүйегінде Тұрғын үй және жергілікті басқару министрлігі елдегі сумен жабдықтау кәсіпорындарының санын күрт қысқарту қажеттігін ұсынатын айналымдық хат жариялады, сол кезде олардың саны 1000-нан асты. Батыс Глостермен бірігуге келісім берілді және Мендип тауларындағы 16 сумен жабдықтау кәсіпорындарының көпшілігі Бристоль су құбырымен келіссөздер жүргізді. 1957 жылы Axbridge RDC, Shepton Mallet Waterworks Company және Glastonbury Corporation компанияларымен сатып алу туралы келісімдер жасалды, ал тағы бес кәсіпорынмен келіссөздер оң нәтиже берді. Нақты бірігулер 1959 жылдың 1 қаңтарында 1958 жылдың 12 желтоқсанында жүз жылдығын тойлаған Shepton Mallet су шаруашылығы компаниясымен, 1959 жылдың 1 сәуірінде Glastonbury Corporation компаниясымен, 1959 жылдың 1 шілдесінде Батыс Глостершир су компаниясымен және 1959 жылдың 1 қазанында Wells RDC компаниясымен жүзеге асты. Нәтижесінде компания 680 000 тұрғылықты жерді қамтамасыз етті, ал аумағы 647 шаршы мильді (1676 км²) құрады. 1960 жылдың 1 сәуірінде Clutton RDC және Shepton Mallet RDC басқаратын сумен жабдықтау кәсіпорындары, содан кейін 1960 жылдың 1 қазанында Weston-super-Mare компаниясы сатып алынды. 1961 жылдың 1 сәуірінде Tetbury RDC және Wells қалалық су құбырын сатып алумен қамтамасыз етілген халық саны 815 шаршы миль (2111 км²) аумақта 802 000-ға жетті. 1962 жылдың 1 сәуірінде Frome RDC компаниясы, ал 1 қазанда Frome UDC, Street UDC және Burnham-on-Sea UDC компаниялары сатып алынды. Bathavon ауылдық округінің басқаруы 1963 жылдың 1 сәуірінде, ал соңғы ірі сатып алу 1964 жылдың 1 сәуірінде Нортон Радсток UDC болды, бұл жабдықтау аумағын 934 шаршы мильге (2419 км²) арттырды, кейіннен кейбір шағын өзгерістер нәтижесінде 923 шаршы мильге (2391 км²) дейін азайды. 1962 жылдың суық қысы 76 күн ішінде компанияның жабдықтау аймағында 668 су құбырының жарылуына себеп болды. Суды Бристоль көшелері арқылы тасып әкелуге тура келді. 1963 жылдың сәуірінде Кеңес үйінде өткен қабылдауда көмек көрсеткен қызметкерлерге, мердігерлерге, жүргізушілерге және еріктілерге алғыс айтылды. 2011 жылдың 5 қазанында Capstone Infrastructure Corporation компаниясының еншілес компаниясы Grupo Agbar компаниясынан Bristol Water компаниясының 70% үлесін сатып алды, ол компанияның 30% үлесін сақтап қалды. 2012 жылдың 10 мамырында Itochu Corporation компаниясының еншілес компаниясы Bristol Water компаниясының 20%-ға жуық үлесін сатып алды. Бүгін iCON Infrastructure компаниясы Suez компаниясынан Bristol Water компаниясының 30 пайыздық үлесін сатып алуға келісті, бұл 2006 жылы компанияны сатып алғаннан кейін және 2011 жылы 70 пайыздық үлесін сатқаннан кейін Agbar (қазір Suez компаниясының бір бөлігі) компаниясымен 10 жылдық қарым-қатынасты аяқтады. 2018 жылы Bristol Water компаниясына iCON Infrastructure Partners III, L. P. (50 пайыз), iCON Infrastructure Partners III (Bristol), L. P. (30 пайыз) және Itochu Corporation (20 пайыз) ие болды және 02662226 компания нөмірімен тіркелген акционерлік қоғам болып табылады. Bristol Water компаниясы Ұлыбританиядағы жеке меншікте сақталған су компанияларының санатындағы сирек компаниялардың бірі.

Women were first employed at Bristol Waterworks during the First World War. By April 1942 female staff had entirely replaced men on night telephone duty. Years of planning and design work for the Chew Valley Lake Scheme as a reservoir for the city culminated in the obtaining of the Bristol Waterworks Act 1939 on 28 July 1939. It was the largest and most expensive project in the company's history, but less than two months later, the Second World War began, and all capital work was suspended until it was over. The first sod was cut on 10 July 1946, as part of the centenary celebrations of the company. The temporary intake, pumping station and link to the line of works had been authorised in 1944 during a severe drought, although the full scheme as described in the 1939 Act would not receive permission to proceed until 1948. Queen Elizabeth II inaugurated Chew Valley Lake on 17 April 1956, accompanied by the Duke of Edinburgh. On 24 November 1940 the Bristol Blitz caused 95 fractured water mains in the city but by 28 November the water system in the city was restored to normal. During the 1950s and 1960s, the area supplied by Bristol Waterworks increased steadily. Portishead District Water Company was taken over on 1 January 1952, Long Ashton Rural District Council (RDC) followed on 1 April 1952 and Clevedon Water Company on 1 January 1953. These acquisitions meant that they were supplying an area of 123 square miles (319 km2). The company agreed to supply water in bulk to a number of smaller water supply undertakings, and based on the fact that Chew Valley Lake would soon be completed, agreed to supply a total of per day to Weston super Mare Urban District Council (UDC), Clutton RDC, Norton Radstock UDC and Wells RDC. Discussions on amalgamation with West Gloucester Waterworks Company had begun in 1955, but on 26 September 1956, the Ministry of Housing and Local Government published a circular suggesting that the existing water supply undertakings in the country, then numbering over 1,000, should be radically reduced. Amalgamation with West Gloucester was agreed, and most of the 16 water supply undertakings in the Mendip Hills started negotiating with Bristol Waterworks. In 1957, agreements for takeover were concluded with Axbridge RDC, Shepton Mallet Waterworks Company and Glastonbury Corporation, and discussions with five other undertakings were well advanced. Actual amalgamations took place on 1 January 1959 with Shepton Mallet Waterworks Company, who had just celebrated their centenary on 12 December 1958, with Glastonbury Corporation on 1 April 1959, with West Gloucestershire Water Company on 1 July 1959 and with Wells RDC on 1 October 1959. This resulted in the company supply a population of 680,000, spread over an area of 647 square miles (1,676 km2). The water supply undertakings run by Clutton RDC and Shepton Mallet RDC were taken over on 1 April 1960, with Weston super Mare following on 1 October 1960. The population supplied increased to 802,000 over an area of 815 square miles (2,111 km2) with the takeover of Tetbury RDC and Wells City waterworks on 1 April 1961. Further expansion took place on 1 April 1962, when Frome RDC was taken over, and the undertakings of Frome UDC, Street UDC and Burnham on Sea UDC following on 1 October. Bathavon Rural District was taken over on 1 April 1963, and the final major takeover was of Norton Radstock UDC on 1 April 1964, increasing the area of supply to 934 square miles (2,419 km2), subsequently reduced to 923 square miles (2,391 km2) as a result of some minor changes. The severe winter of 1962 caused 668 burst mains across the company's supply area in 76 days. Water had to be carted through the streets of Bristol to try and meet demand. In April 1963 a reception at the Council House thanked staff, contractors, drivers and volunteers who had helped. On 5 October 2011, a subsidiary of Capstone Infrastructure Corporation acquired a 70% interest in Bristol Water from Grupo Agbar, who retained a 30% interest in the company. On 10 May 2012, a subsidiary of Itochu Corporation acquired a 20% indirect interest in Bristol Water. Today, iCON Infrastructure have agreed to acquire a 30 percent stake in Bristol Water from Suez, bringing the 10 year relationship with Agbar (now part of Suez) to a natural end, following the takeover in 2006 and the sale of a 70 percent stake in 2011. In 2018, Bristol Water was owned by iCON Infrastructure Partners III, L. P. (50 percent), iCON Infrastructure Partners III (Bristol), L. P. (30 percent) and Itochu Corporation (20 percent) and is a plc with company number 02662226. Bristol Water is one of very few water companies in the UK that has remained in private ownership since its inception.