Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Александр Джон ("Джек") Маккензи Стюарт, Маккензи Стюарт Бароны (18 қараша 1924 жыл - 1 сәуір 2000 жыл) - шотландтық адвокат және судья. Ол Ұлыбритания юрисдикциясынан Люксембургтегі Еуропалық Әділет сотында қызмет еткен алғашқы судья болды, кейіннен оның президенті атанды.
Alexander John ("Jack") Mackenzie Stuart, Baron Mackenzie Stuart (18 November 1924 – 1 April 2000) was a Scottish advocate and judge. He was the first judge from a United Kingdom jurisdiction to sit on the European Court of Justice in Luxembourg, later becoming its president.
Ерте өмір
Джек Маккензи Стюарт, ол көпке танымал болған, Абердин қаласында дүниеге келген. Оның әкесі – король кеңесшісі және Абердин университетінде шотланд құқығының профессоры профессор А. Маккензи Стюарт, анасы – Эми Маргарет Дин. Ол Эдинбургтегі Феттс колледжінде білім алған. 1942 жылы Маккензи Стюарт Ұлыбритания армиясына қосылып, Корольдік инженерлер құрамына кірген. Ұлыбритания Армиясының инженерлік курсын Кембридждегі Сидни Сассекс колледжінде қысқа мерзім оқығаннан кейін, ол Солтүстік Еуропа бойынша әрекеттегі әскер ретінде дислокацияланды, негізінен көпірлер салумен айналысты. 1988 жылы Әділет сарайынан зейнеткерлікке шыққандағы сөйлеген сөзінде ол жас кезінде Рур аймағының күлін көргеннің өшпес әсері туралы айтты. Одан кейін Бірмада штабтық қызметте болды және Нортумбрия жағалауында миналарды жою жұмыстарында жұмыс істеді. Соғыс аяқталғаннан кейін ғана ол заң бойынша стипендия алып Кембриджге оралды, 1949 жылы Трипостың екінші бөлімін бірінші сыныппен аяқтады, екі жылдан кейін Эдинбург университетінде ерекше дипломмен LL.B. дәрежесін алды.
Jack Mackenzie Stuart, as he was widely known, was born in Aberdeen. His parents were Prof A. Mackenzie Stuart, a King's Counsel and Professor of Scots Law at Aberdeen University, and Amy Margaret Dean. He was educated at Fettes College in Edinburgh. In 1942, Mackenzie Stuart joined the British Army, where he was commissioned in the Royal Engineers. After a short period studying the War Office Engineering Course at Sidney Sussex College, Cambridge, he was deployed throughout northern Europe on active service, mainly building bridges. In his speech on retirement from the Court of Justice in 1988, he spoke of the indelible effect at an impressionable age of seeing the ashes of the Ruhr. A staff post in Burma and a spell dismantling mines on the Northumbrian coast then followed, and it was only after the war was over that he returned to Cambridge on a law scholarship, taking first class honours in Part II of the Tripos in 1949, followed by an LL. B. with distinction at Edinburgh University two years later.
Ерте мансап
Маккензи Стюарт 1951 жылы Адвокаттар факультетіне қабылданды және көп ұзамай маңызды тәжірибе жинады, 1963 жылы Патшайымның кеңесшісі болып тағайындалды. Ол кезде мамандану болмағандықтан, ол трасттар (оның әкесі стандартты оқулық жазған), салық салу және мүлік салығы (Мемлекеттік кірістерге кеңесші ретінде) және көмір шахталарындағы апаттар саласында дайың болды. 1971 жылы ол Абердиннің шерифі болып тағайындалды, көп ұзамай Сот Коллегиясының сенаторы болып, Лорд Маккензи Стюарт деген сот атағын алды. Содан кейін, 1973 жылдың қаңтарынан бастап Еуропалық соттың судьясы болып тағайындалды. Премьер-министр мен Сыртқы істер министрі Люксембургтегі судья немесе Бас адвокат лауазымдарының біреуін шотланд заңгеріне беруге келісті. Маккензи Стюарттың еуропалық құқыққа деген қызығушылығы оның әйелінің профессор Джон Митчеллмен LL.M. білімін алуы арқылы оянды, және оған бастапқыда Бас адвокат болуға ниеті бар ма деп сұрады. Ал судьялық лауазым осы арада Лондонның тәжірибелі заңгерлеріне ұсынылды.
Mackenzie Stuart was admitted to the Faculty of Advocates in 1951 and quickly acquired a substantial practice, being appointed as Queen's Counsel in 1963. In those days there was no specialisation and he was equally at home in the realms of trusts (on which his father had written the standard textbook), taxation and estate duty (as Counsel to the Revenue) and coal mining accidents. In 1971 he was appointed Sheriff of Aberdeen and it was not long before he was appointed a Senator of the College of Justice, with the judicial title Lord Mackenzie Stuart. He was then appointed, with effect from January 1973, as a Judge of the European Court. The Prime Minister and Foreign Secretary agreed that one of the posts in Luxembourg Judge or Advocate General would go to a Scots lawyer. Mackenzie Stuart's taste for European law had been whetted by his wife who studied for an LL. M. with Professor John Mitchell, and he was asked at an early stage whether he would like to be Advocate General. The judgeship was meanwhile offered to senior lawyers in London.
Еуропалық Сот
Маккензи Стюартқа Люксембургтегі Еуропалық Әділет Сотында судьялық лауазым күтпеген жерден ұсынылды. Маккензи Стюарттар Люксембургке көшіп, шаруашылықпен айналысатын ауылға қоныстанды, онда олар тез арада осы елдің өміріне араласты. Олар британдық қауымдастықтың рухын қалыптастыру үшін көп еңбек етті, ал оның әйелі Энн Еуропалық мектепте жетекші күшке айналды. Әділет Сотында Роберт Лекур үстемдік құрды. Бас прокурор Жан Пьер Уорнермен бірлесіп, Маккензи Стюарт күдіктерді сейілту және потенциалды түрде үйлеспейтін құқықтық жүйелердің үйлесімді жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін жұмыс істеді, бұл механизм бүгінгі күнге дейін табысты қолданылуда. Шындығында, Еуропалық Әділет Сотының жұмысы ағылшын құқығы мен континенталдық құқық арасындағы тарихи айырмашылықтарға емес, көбінесе шекарадан өтетін сауда мен еңбек еркіндігін, нарықты реттеу және әділ бәсекелестікті қамтамасыз етудің қазіргі заманғы мәселелеріне қатысты.
Mackenzie Stuart was unexpectedly offered the post of Judge at the European Court of Justice in Luxembourg. The Mackenzie Stuarts moved to Luxembourg and set up home in a farming village where they quickly became part of its life. They worked hard to build up the spirit of the embryo British community and his wife, Anne, became a driving force in the European School. The Court of Justice was dominated by Robert Lecourt. With Jean Pierre Warner, the Advocate General, Mackenzie Stuart worked to overcome suspicions and engineer the synchromesh of potentially incompatible legal systems which has continued to work ever since. In reality, the work of the European Court touches very little on the historical differences between the common law and the civil law, and much more on the modern problems of ensuring cross frontier freedom to trade and to work, market regulation and fair competition.
Соттың төрағасы
Кейіннен ол Соттар алқасының жетінші президенті болып сайланды – ол бұл қызметке өзі ұмтылмаған, тіпті қалаған да емес. Ол президенттікке қиын кезеңде келді. Кейбір үкіметтер жаңа судьяларды тағайындаудан бас тартып, соттың жұмысын тоқтатты, ал соттың жұмыс көлемі экспоненциалды түрде өсіп жатты. 1981 жылы Грекия, ал 1986 жылы Испания мен Португалия қосылды, соның нәтижесінде ресми тілдердің саны алтыдан тоғызға дейін артты. Сот ғимараты ("1972 жылы ашылған тотыққан Палас") бұрынғыдан да тым кішкентай болды, ал кейбір аудармашылар жиналмалы құрылыстарда жұмыс істеді. Президент сот судьяларымен, қызметкерлермен, қоғамдық ұйымдармен және ұлттық үкіметтермен тыныш, табанды жұмыс істеу арқылы жұмыстың аяқталуын қамтамасыз етті, жаңа ғимарат жоспарланды және бірінші инстанция сотының құрылуын қамтитын жаңа сот жүйесінің негізі қаланды.
He was later elected by the College of Judges as the seventh president of the court – an office he neither sought nor wanted. He took over the presidency at a difficult time. By failing to nominate new judges, some governments were holding up the work of the court, whose workload was growing exponentially. Greece had joined in 1981, followed by Spain and Portugal in 1986, taking the number of official languages from six to nine. The court building ("the rusty Palais" opened in 1972) was already too small, and some of the translators were working in prefabricated huts. Through quiet persistence with judges, staff, community institutions and national governments, the president ensured that the work got done, a new building was planned and the foundations were laid for a new court structure, involving the creation of a Court of First Instance.
Кейінгі өмірі
Сот жұмысына және қауымдық құқыққа қосқан үлесі үшін ол 1988 жылдың 18 қазанында Эдинбург қаласы округіндегі Динда Барон Маккензи Стюарт атанды (оның аты, тегінен және шотланд сот тағалымынан өзгеше, сызықшамен біріктірілген). 1989 жылы ол Сарапшылар академиясының тұңғыш президенті болды, ол қызметін 1992 жылға дейін атқарды, содан кейін оның орнына Гардон Слинн, Хэдли бароны Слинн келді.
In recognition of his contribution to the work of the Court of Justice and to community law, he was created a Life Peer on 18 October 1988 as Baron Mackenzie Stuart, of Dean in the district of the City of Edinburgh (his peerage, unlike his surname and Scottish judicial title, was hyphenated). In 1989 he became the first President of The Academy of Experts continuing until 1992 when he was succeeded by Gordon Slynn, Baron Slynn of Hadley.
Отбасы
Оның әйелі, бұрынғы Энн Буртольм Миллар (2008 жылы қайтыс болды), Эдинбург пен Люксембургте өткен керемет кештерімен танымал болды. Маккензи Стюарттардың төрт қызы болды, олардың бәрі ата-аналарынан аман қалды. Анна Маккензи Стюарт Люксембургтегі Еуропалық мектептің ата-аналар және мұғалімдер қауымдастығының төрағасы ретінде өзінің жемісті еңбегімен көзге түсті.
His wife, the former Anne Burtholme Millar (died 2008), was known for her legendary parties, both in Edinburgh and Luxembourg. The Mackenzie Stuarts had four daughters, all of whom survived both their parents. Anne Mackenzie Stuart shone in her own right as chairperson of the Parent Teacher Association of the European School in Luxembourg.
Өлім
Александр Джон Маккензи Стюарт 2000 жылдың 1 сәуірінде Эдинбург қаласында 75 жасында дүние салды.
Alexander John Mackenzie Stuart died on 1 April 2000, in Edinburgh, aged 75.