Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирактағы азшылықтар түрлі этникалық және діни топтардан тұрады.
None
Minorities in Iraq include various ethnic and religious groups.
Күрдтер
Ирак күрдтерінің басым көпшілігі – суннит мұсылмандар, ал шииттер мен христиандар азшылықты құрайды. Ирак патшалығы тұсында күрд көшбасшысы Мұстафа Барзани 1945 жылы Бағдадтағы орталық үкіметке қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Көтеріліс сәтсіз аяқталғаннан кейін Барзани және оның жақтастары Кеңес Одағына қашып кетті. 1960 жылдары Ирак бригадирі Абдул Карим Касем Мысыр президенті Гамаль Абдель Насерден алшақтағанда, Ирак армиясының Насерді қолдайтын офицерлерінен қарсылық көріп, күшті оппозицияға тап болды. Мосулдағы гарнизон Касемнің саясатына қарсы бүлік шығарғанда, ол Барзаниге Насерді жақтаған көтерілісшілерді басуға көмектесу үшін туған жеріне оралуға рұқсат берді. 1961 жылға қарай Барзани және күрдтер толыққанды көтеріліске кірісті. Баас партиясы Иракта билікке келгеннен кейін, жаңа үкімет күрдтердің көтерілісін тоқтату мақсатында оларға шектеулі автономия берді. Алайда, түрлі себептерге байланысты, соның ішінде 1980 жылдардағы Иран-Ирак соғысы кезіндегі кейбір күрдтердің Иранға деген симпатиясы, режим күрдтерге қарсы саясатты жүзеге асырып, де-факто азаматтық соғыс басталды. 1987 жылдың 29 наурызынан 1989 жылдың 23 сәуіріне дейін Ирактағы күрд халқына қарсы жүйелі геноцид жасалған, атышулы Әл-Анфал науқаны жүргізілді. Осының салдарынан Ирак халықаралық қауымдастық тарапынан кеңінен айыпталды, бірақ күрдтерге қарсы химиялық қару қолдану сияқты, мыңдаған адамның өліміне әкеп соққан қатыгездік шаралары үшін тиісті жаза алмады. Парсы шығанағындағы соғыстан кейін күрдтер баасшыларға қарсы жаңадан көтеріліс ұйымдастырып, Ирактың солтүгіндегі автономиялы Күрдістан аймағын құрды, бірақ оны Ирак үкіметі 2005 жылға дейін мойындамады. Сол жылы Түркия, өзінің аумағында күрдтермен күресіп, Солтүстік Ирактағы күрд аймақтарын бомбалады, бұл аймақта террористік Күрд жұмысшы партиясының базалары орналасқан деп мәлімдеді. Алайда, 2003 жылы Иракқа жасалған шабуыл және Саддамның құлауы күрдтерге жаңа үміт сыйлады. Күрдтер сол кезде аймақты дамыту және елде демократияны нығайту жөнінде жұмыс істеп келеді. Дегенмен, күрдтердің көпшілігі толық тәуелсіздікке ұмтылады. "2005 жылғы қаңтарда өткен Ирак сайлауында күрдтердің 98,7 пайызы Иракпен келісудің орнына толық тәуелсіздікті жақтады". Аймақтағы басқа саяси және әлеуметтік топтар күрдтердің тәуелсіздік идеясын қолдамайды. Ирактың көршілес елдері, әсіресе Түркия, бұл қозғалысқа қарсы, өйткені тәуелсіз Ирак Күрдістанының өз аумақтарындағы күрд тәуелсіздік қозғалысын күшейтеді деп қорқады. Нұри әл-Малики күрд этносының көшбасшысымен келіспеушілікке түсті, ол күрд автономиялық солтүгіндегі үкіметтік ғимараттарда Ирактың ұлттық туын көтерудің символдық мәселесіне байланысты бөліну қаупін тудырды. Малики басқаратын араб шииттері үкіметі, Ирак мемлекеттік туын қоғамдық ғимараттарда пайдалануға тыйым салған күрд автономиялық аймақтық үкіметімен қақтығысқа түсті. Премьер-министр жексенбі күні жасаған мәлімдемесінде: "Ирактың әрбір шаршы сантиметрінде тек Ирак туы көтерілуі керек" деді. Бірақ Ирак Күрдістан аймағының президенті Месуд Барзани күрд парламентіне ұлттық басшылықтың "жетіспеушілігін" айтып, Ирак туының Бағдадтың өзінің халқына жасаған қысым-сүргінінің символы екенін мәлімдеді: "Егер біз, күрд халқы мен парламенті, тәуелсіздік жариялаудың біздің мүддемізге жататынын санасақ, біз оны жасаймыз және ешкімнен қорқамаймыз". Бұл дау арабтар мен күрдтер арасындағы араздықтың күшеюін көрсетеді, бұл араб сунниттері мен шииттері арасындағы қақтығыстан кейін Ирактың мемлекеттік бірлігіне екінші үлкен қауіпті құрайды.
The vast majority of Iraqi Kurds are Sunni Muslims, with Shia and Christian minorities. Under the Kingdom of Iraq, Kurdish leader Mustafa Barzani led a rebellion against the central government in Baghdad in 1945. After the failure of the uprising Barzānī and his followers fled to the Soviet Union. In the 1960s, when Iraqi Brigadier Abdul Karim Qassem distanced himself from Egyptian president Gamal Abdel Nasser, he faced growing opposition from pro Egypt officers in the Iraqi army. When the garrison in Mosul rebelled against Qassem's policies, he allowed Barzānī to return from exile to help suppress the pro Nasser rebels. By 1961, Barzānī and the Kurds began a full scale rebellion. When the Ba'ath Party took power in Iraq, the new government, in order to end the Kurdish revolt, granted the Kurds their own limited autonomy. However, for various reasons, including the pro Iranian sympathies of some Kurds during the Iran–Iraq War in the 1980s, the regime implemented anti Kurdish policies and a de facto civil war broke out. From March 29, 1987 until April 23, 1989, the infamous Al Anfal campaign, a systematic genocide of the Kurdish people in Iraq, was launched. For this, Iraq was widely condemned by the international community, but was never seriously punished for oppressive measures, including the use of chemical weapons against the Kurds, which resulted in thousands of deaths. After the Persian Gulf War, the Kurds began another uprising against the Ba'athists and established the autonomous Kurdistan Region in northern Iraq, which was never recognized by the Iraqi government until 2005. During the same year, Turkey, fighting Kurds on its on territory, bombed Kurdish areas in Northern Iraq, claiming that bases for the terrorist Kurdistan Workers Party were located in the region. However, the 2003 invasion of Iraq and the fall of Saddam, brought renewed hope to the Kurds. The Kurds have since been working towards developing the area and pushing for democracy in the country. However, most Kurds overwhelmingly favor becoming an independent nation. "In the January 2005 Iraqi elections, 98.7 percent of Kurds voted for full independence rather than reconciliation with Iraq." Almost no other political or social group in the region is agreeable to the idea of Kurdish independence. Iraq's neighboring countries such as Turkey are particularly opposed to the movement because they fear that an independent Iraqi Kurdistan would strengthen Kurdish independence movements in their own territories. Nouri al Maliki was at loggerheads with the leader of ethnic Kurds, who brandished the threat of secession in a growing row over the symbolic issue of flying the Iraqi national flag at government buildings in the autonomous Kurdish north. Maliki's Arab Shi'ite led government was locked in a dispute with the autonomous Kurdish regional government, which has banned the use of the Iraqi state flag on public buildings. The prime minister issued a blunt statement on Sunday saying: "The Iraqi flag is the only flag that should be raised over any square inch of Iraq." But Mesud Barzani, president of the Iraqi Kurdistan region, told the Kurdish parliament the national leadership were "failures" and that the Iraqi flag was a symbol of his people's past oppression by Baghdad: "If at any moment we, the Kurdish people and parliament, consider that it is in our interests to declare independence, we will do so and we will fear no one." The dispute exposes a widening rift between Arabs and Kurds, the second great threat to Iraq's survival as a state after the growing sectarian conflict between Arab Sunnis and Shi'ites.
Түрікмен
Ирак түрікмендері – арабтар мен күрдтерден кейін елдің үшінші ірі этникалық тобы. Бұл себебі, көптеген ирак түрікмендері/түркімендер Осман империясы кезінде Анатолиядан Иракқа әкелінген Осман әскерлерінің, саудагерлерінің және мемлекеттік қызметкерлерінің ұрпақтары. Осман империясы құлағаннан бері ирак түрікмендері/түркімендер 1923, 1947, 1959 және 1979 жылдардағы Киркук қырғыны сияқты, бірінен кейін бірі келген үкіметтердің саясатынан кемсітіліп келеді. Түркілер 1925 жылғы Конституцияда Ирактың құрамдас бөлігі (арабтар мен күрдтермен бірге) ретінде танылса да, кейіннен ирак түрікмендері/түркімендер бұл мәртебеден айырылды. 2013 жылы Ирактың жоспарлау министрлігінің мәліметінше, 34,7 миллион халқының 8,65%-ын құрайтын 3 миллион түрікмен/түркімен бар. Түрікмендер Түркіменнің астанасы Киркук екенін санайды, ал оның шекарасына Тал-Афар, Мосул, Эрбиль, Мандали және Туз-Хурмату кіреді. Лиам Андерсон мен Гарет Стенсфилдтің сөзіне сүйенсек, «Түркімания» термині – «Түркімен» сөзінің ағылшынша нұсқасы – 1785 жылы Уильям Гатри жариялаған аймақ картасында кездеседі, бірақ Түркіменге ХХ ғасырдың соңына дейін нақты сілтеме жоқ. Халил Османның айтуынша, түрлі түрікмен/түркімен саяси партиялары «федералистік жоспарлардың қатарын» ұсынған. Олардың көпшілігі мұсылмандар, олардың басым бөлігі сүнниттер (шамамен 60-70%), бірақ шииттік ислам дінін ұстанатын түрікмендер/түркімендер де бар (шамамен 30-40%). Дегенмен, түрікмендер көбінесе зайырлы, Түркия Республикасында қабылданған зайырлылық қағидаларын қабылдаған. Кейбір тіл білімі мамандары түрікмендер/түркімендердің сөйлеген диалектісі Балқан және Анатолиядағы түрік Йөрүк тайпалары қолданатын Оңтүстік Әзербайжан диалектісіне ұқсас деп санайды. Алайда, түрікмен/түркімен диалектісі Түркияның оңтүстік-шығысындағы Диярбакыр және Урфаның түрік диалектілеріне ерекше жақын, ал Стамбул түрікшесі олардың диалектісіне терең тарихи әсер еткен беделді диалект болып табылады. Сонымен қатар, ирак түрікмендері/түркімендердің грамматикасы Иран түркі тілдерінен, мысалы Оңтүстік Әзербайжан және Афшар тілдерінен едәуір өзгеше. 2005 жылы қауым басшылары ирак мектептерінде араб әліпбиін түрік тілімен алмастыру туралы шешім қабылдады. Түркиядан келетін спутниктік теледидар мен медианың кең таралуы түрік тілінің түрік тіліне стандартталуына және түрік мәдениетімен байланысты жасөспірімдер үшін балама тілге айналуына ықпал еткен болуы мүмкін.
The Iraqi Turkmen are the third largest ethnic group in the country, after the Arabs and Kurds. this is because most Iraqi Turkmen/Turkoman are the descendants of the Ottoman soldiers, traders and civil servants who were brought into Iraq from Anatolia during the rule of the Ottoman Empire. Since the demise of the Ottoman Empire, the Iraqi Turkmen/Turkoman have found themselves increasingly discriminated against from the policies of successive regimes, such as the Kirkuk Massacre of 1923, 1947, 1959, and in 1979 when the Ba'ath Party discriminated against the community. Although the Turks were recognized as a constitutive entity of Iraq (alongside the Arabs and Kurds) in the constitution of 1925, the Iraqi Turkmen/Turkoman were later denied this status. By 2013, the Iraqi Ministry of Planning said that there were 3 million Turkmen/Turkoman, out of a population of 34.7 million, forming 8.65% of the population. In particular, the Turkmen/Turkoman consider the capital of Turkmeneli to be Kirkuk and its boundaries also include Tal Afar, Mosul, Erbil, Mandali, and Tuz Khurmatu. According to Liam Anderson and Gareth Stansfield, the Turkmen/Turkoman note that the term "Turcomania" – an Anglicized version of "Turkmeneli" – appears on a map of the region published by William Guthrie in 1785, however, there is no clear reference to Turkmeneli until the end of the twentieth century. According to Khalil Osman there has been "a raft of federalist schemes" proposed by various Turkmen/Turkoman political parties. They are predominately Muslims, formed of a majority Sunni population (about 60% 70%) but there is also a significant number of Turkmen/Turkoman practicing the Shia branch of Islam (about 30% to 40%). Nonetheless, the Turkmen are mainly secular, having internalized the secularist interpretation practiced in the Republic of Turkey. Some linguists have suggested that the dialect spoken by Turkmen/Turkoman is similar to the South Azeri dialect used by the Turkish Yörük tribes in the Balkans and Anatolia. However, the Turkmen/Turkoman dialect is particularly close to the Turkish dialects of Diyarbakır and Urfa in south eastern Turkey and Istanbul Turkish has long been the prestige dialect which has exerted a profound historical influence on their dialect. In addition, the Iraqi Turkmen/Turkoman grammar differs sharply from Irano Turkic varieties, such as South Azeri and Afshar types. and by 2005 the community leaders decided that the Turkish language would replace the Arabic script in Iraqi schools. The current prevalence of satellite television and media exposure from Turkey may have also led to the standardisation of Turkmeni towards Turkish, and the preferable language for adolescents associating with the Turkish culture.
Мәсіхшілер
Христиан діні Ирак территориясында бірінші ғасырдан бері бар. Ирактағы христиан қауымы салыстырмалы түрде шағын, ал Ирак соғысы салдарынан одан да азайып, бірнеше мың адамға дейін жетті. Ирактағы христиандардың көпшілігі дәстүрлі түрде Сирия православие шіркеуіне, Халдей католик шіркеуіне және Шығыс Ассирия шіркеуіне жатады және Ниневия жазығындағы Алкош, Тель-Кеппе, Анкава және Бартелла сияқты шағын қалаларда шоғырланған.
Christianity has a presence in Iraq dating to the 1st century AD. The Christian community in Iraq is relatively small, and further dwindled due to the Iraq War to just several thousands. Most Christians in Iraq belong traditionally to Syriac Orthodox Church, Chaldean Catholic Church and the Assyrian Church of the East, and are concentrated in small cities in the Nineveh Plains, such as Alqosh, Tel Keppe, Ankawa, and Bartella.
Армяндықтар
Армениялықтар - православие христиандары. Армениялықтардың Месопотамиямен байланысы христиан діні туғанға дейінгі заманға дейін жетеді. Армениялықтар Иракта футбол клубтарымен (Нади Армени) және басқа да мекемелерімен дамыған қауым болған. Армения халық музыкасы мен биі Иракта жоғары бағаланады. Ирактағы армениялықтардың көп бөлігі Бағдад, Мосул және Басра қалаларында тұрады, олардың саны шамамен 10 мың адамды құрайды, бұл 2003 жылғы Иракқа басып кіруге дейін 70 мыңнан астам болған.
The Armenians are Orthodox Christians. Armenians have a long history of association with Mesopotamia, going back to pre Christian times. The Armenians have historically been a thriving community in Iraq with football clubs (Nadi Armeni) and other establishments. Armenian folk music and dance is admired in Iraq. Most Iraqi Armenians live in Baghdad, Mosul, and Basra and their population is estimated at around 10,000 down from 70,000 before the 2003 invasion of Iraq.
Фейлис
Фейлилер – Ирак пен Иран шекарасына жақын, Уасит, Дияла, Майсан аймақтарында тұратын қазақ-күрд этникалық тобы. Бағдадта да ірі Фейли қауымы бар. 1970 жылдардың ортасында Ирак, Бағдад пен Ханакин маңында ұрпақтап өмір сүрген шамамен 40 мың Фейлиді Иран азаматы деп жала жапты және елден қуды. Бірақ 2003 жылдан бері көптеген Фейли күрдтері Иракқа қайтып келді және Ирак азаматтығын алды.
Feylis are a distance ethnic Kurdish group who live near the Iraq Iran border, in Wasit, Diyala, Maysan. There are also big Feyli community in Baghdad. In the mid 1970s, Iraq expelled around 40,000 Feyli's who had lived for generations near Baghdad and Khanaqin, alleging that they were Iranian nationals. However, since 2003 many Feyli kurds have returned to Iraq and been granted Iraqi citizenship.
Яһудилер
Тарихи маңызы бар болғанымен, бүгінгі Ирактағы еврей қауымы өте шағын. 1950 жылдардың басында «Езра мен Нехемия» операциясы барысында Ирактың барлық еврей халқы Израильге көшірілді.
Although historically significant, the Jewish community of Iraq today is very small in number. Almost all Iraqi Jews were transferred to Israel in the early 1950s in Operation Ezra and Nehemiah.
Мандейлер
Мандалықтар, сондай-ақ сабиандар (бірнеше діни топтар тарихи түрде алған Құрандық епітет) және (араб тілінде) Ṣubba ретінде белгілі, әлемдегі ең кішкентай этно-діндік топтардың бірі, бүкіл әлемде шамамен 75 000 ізбасары бар. Мандалардың аймақта өмір сүргенін растайтын ең көне тәуелсіз жазба - Ка'ба-и Зартоштағы Картир жазуы. Мұнда исламға дейінгі Иракта мандалардың болғанын растайтын археологиялық дәлелдер бар. Мандалықтар бастапқыда мандай тілінде, шығыс арамей тілінде, сөйлеген, ал кейбіреулері араб тілінде сөйлеген. 1990 жылғы Перс шығанағындағы соғыс алдындағы кезеңде Ирактағы Мандее қауымы әлемдегі ең маңызды болды. Мандалықтар этникалық және діни азшылыққа жатса да, өздерін ирактықтар деп санайды және ирактық ұлтты патриоттық қолдау көрсетті. Олар экономикалық жағынан табысты қауым болып саналды және ирак қоғамында жоғары деңгейге жетті және күміс, алтын шеберлері, академиктер мен ақындар ретінде жоғары бағаланады.
Mandaeans, also known as Sabians (a Quranic epithet historically claimed by several religious groups) and (in Arabic) as Ṣubba, are one of the smallest ethno religious groups in the world, with only about 75,000 followers worldwide. The oldest independent confirmation of Mandaean existence in the region is Kartir's inscription at Ka'ba ye Zartosht and there is archaeological evidence that attests to the Mandaean presence in pre Islamic Iraq. The Mandaeans were originally native speakers of Mandaic, an Eastern Aramaic language, before many switched to colloquial Iraqi Arabic. The Iraqi Mandaean community, in the pre 1990 Gulf War period, was the most important in the world with 30,000–50,000 of the 70,000 total living in the country mainly in the area around the Tigris and Euphrates rivers. Mandaeans, although an ethnic and religious minority, consider themselves Iraqi and have supported the Iraqi nation patriotically. They were considered an economically successful community, and had achieved high levels in Iraqi society, and are held in high regard as silversmiths, goldsmiths, academics and poets.
Саздық арабтары
Саз арабтары немесе Мадан – Оңтүстік Ирактағы Месопотамия батпақтарында өмір сүретін 125 000 – 150 000 араптан тұратын топ.
The Marsh Arabs or Ma'dãn are a group of Arabs who number 125,000 to 150,000 who live in the Mesopotamian Marshes in southern Iraq.
Какаи
Какаилер – Ирактың солтүстігінде, негізінен Киркук және оның төңірегінде қоныстанған күрдтердің кішкентай діни тобы.
The Kaka'is are a small Kurdish religious group who located mainly in and around Kirkuk in northern Iraq.
Шабактар
Иракта шамамен 60,000-нан 400,000-ға жуық шабақтар бар. Олар өздерінің ерекше исламға дейінгі дінін сақтап қалған этникалық және діни азшылық. Олар индоевропалық (арий) халық және түрік және араб тілдерінің элементтері енген индоевропалық тілде сөйлейді. Шабақтардың шығу тегі толыққанды белгісіз, көптеген белгілі тұлғалар, мысалы, Анастас Әл-Кармали, шабақ халқының күрдтік текті болғанын айтқан. "Ислам энциклопедиясының" 1913-1936 жылдарғы "Бірінші басылымында" шабақтар "Маусил вилайетіндегі күрдтік дін қауымы" деп көрсетілген. Өздеріне тән тілі мен мәдениетіне қарамастан, күрд билігі шабақтарды курдтандыруға тырысып, шабақ ауылдарын басып алып, оларды "күрд шабақтары" деп атаған. 2005 жылы Демократиялық Шабақ коалициясы ұйымдастырған наразылық акциясы барысында екі ассириялық қаза тауып, төрт шабақ жараланған.
There are about 60,000–400,000 Shabaks in Iraq. They are an ethnic and religious minority, retaining their own distinct Pre Islamic religion. They are an Indo European (Aryan) people and speak an Indo European language with elements of Turkish and Arabic infused. The Shabak's origin are not well known, many notables such as Anastas Al Karmali have argued that the Shabak People were of Kurdish origins. The Encyclopaedia of Islam's 'First Edition' from 1913 1936, states that the Shabaks are "a religious community of Kurdish origin in the wilāyet of Mawṣil." Despite having their own language and culture unique from other groups, Kurdish authorities have attempted to Kurdify the Shabaks by occupying Shabak villages and referring to them as "Kurdish Shabaks". In 2005, two Assyrians were killed and four Shabaks were wounded by the KDP during a demonstration organized by the Democratic Shabak Coalition, a group which wants separate representation for the Shabak community.
Рома (сиған)
Баас партиясының билігі тұсында Ирактағы рома (Кавлия) этникалық азшылығы екінші сортты азаматтар деп есептелді.
Iraq's Roma (Kawliya) ethnic minority was looked down upon as second class citizens under Ba'ath party rule.
Езидтер
Бүгінде Иракта шамамен 650 мың езид тұрады, олар Ирактың солтүстік бөлігінде қоныстанған. Мосул қаласының жанындағы Башика және Бахзани ауылдарын қоспағанда, барлығы күрд тілінде сөйлейді. Езидтердің көпшілігі Оңтүстік Күрдістанда (Солтүстік Ирак, Мосул маңындағы Шейхан аймағы, Синжар таулары), Оңтүстік-Батыс Күрдістанда (Солтүстік Сирия), Солтүстік-Батыс Күрдістанда (Оңтүстік-Шығыс Түркия), сондай-ақ Армения, Грузия, Ресей, Украина, АҚШ, Германия және Батыс Еуропаның басқа елдерінде де тұрады. Көптеген езидтер өздерін этникалық жағынан күрдтер деп есептейді, бірақ олар Ирактағы басым көпшілікті құрайтын суннит күрд халқынан діни сенімдерімен ерекшеленеді. Езидизмнің тамыры Зороастризмге дейінгі батыс дініне дейін жетеді.
Today, there are around 650,000 Yezidis in Iraq who live in northern parts of Iraq. All speak Kurdish with the exception of the two villages Bashiqa and Bahzani, located near Mosul. Most Yezidis live in southern Kurdistan (Northern Iraq, the Sheikhan area near Mosul, the Sinjar mountains), southwestern Kurdistan (Northern Syria), northwestern Kurdistan (southeastern Turkey), as well as in Armenia, Georgia, Russia, the Ukraine, the USA, Germany and other countries of Western Europe. the majority consider themselves ethnically Kurdish, although Yazidis are religiously distinct from Iraq's predominantly Sunni Kurdish population. Yezidism has roots in a western Pre Zoroastrian religion
Африкалықтар
Африка тегінен шыққан ирактықтар көбінесе Басра қаласының төңірегінде тұрады, олар осыдан мың жыл бұрын аймаққа құл ретінде әкелінді, сол кезде болған қант қамысы плантацияларында жұмыс істеу үшін. Мұсылман және араб тілінде сөйлейтін болғанымен, афро-ирактықтар өз ата-бабаларының туған жерінен сақталған мәдени және діни дәстүрлерін де сақтап қалды. Олар нәсіліне байланысты үлкен кемсітушілікке ұшырайды, осының салдарынан көңіл көтеруші немесе еңбекші жұмыстармен шектеледі. Сонымен қатар, басқа ирактықтар оларды 'абд, яғни "құл" деп атайды. 9 ғасырдың ортасында Басра маңындағы қара құлдар көтеріліс ұйымдастырып, бұрынғы билеушілерін жеңіп, Бағдаттағы халифа жіберген әскерлермен басылғанша 15 жыл бойы қаламен басқарды. Саддам Хусейн режимі құлағаннан кейін афро-ирактықтар өз жағдайларын жақсарту үшін күресті қайтадан бастады.
The Iraqis of largely African descent live mostly around the city of Basra, having been brought to the region as slaves over one thousand years ago to work the sugarcane plantations then in existence. Although they are Muslims and Arabic speakers, Afro Iraqis also retain some cultural and religious traditions from their ancestral homeland. They suffer considerable discrimination due to their race, and, as a result, are restricted to working as entertainers or menial laborers. Moreover, they are often addressed by other Iraqis as 'abd, meaning "slave". In the mid 9th century, black slaves around Basra rose in a rebellion, conquering their former masters and ruling the city for 15 years before being put down by forces sent by the Caliph in Baghdad. After the fall of the Saddam Hussein regime, Afro Iraqis have once again begun to struggle for an improvement in their condition.