Жозеппе Серембе – 19 ғасырдағы албан поэзиясының көрнекті өкілі, Арбэреш ақыны. Өлеңдерінде қайғы мен трагедия көрінеді, туған жері мен бақытсыз махаббаты туралы жазған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арбереш жазушысы
Arbëresh writer
Джузеппе Серембе (арбërisht: Zef Serembe; 6 наурыз 1844 – 31 желтоқсан 1901) – арбереш лирикалық ақыны. Ол 19 ғасырда албан тіліндегі ең көрнекті поэзия жинақтарын жазды. Өмірі бойы бойын кернеген уайым мен қайғы оның өлеңдерінде жиі кездеседі.
Giuseppe Serembe (Arbërisht: Zef Serembe; 6 March 1844 – 31 December 1901) was an Arbëresh lyric poet. He has left some of the best poetry collections in Albanian in the 19th century. The atmosphere of despair and tragedy that haunted him throughout his life surfaces time and time again in his verse.
Өмір
Серембе Калабрияның Козенца провинциясындағы Сан-Космо-Албанезе қаласында дүниеге келді және Сент-Адриан колледжінде оқыды. Жас кезінде ол туған ауылынан отбасымен Бразилияға көшіп келген, кейін қайтыс болған қызға ғашық болды. Осы жоғалтудан және кем дегенде оның қабірін табу туралы ойдан мазасыздыққа түсіп, Серембе 1874 жылы жаңа өмір іздеу үшін Бразилияға аттанды. Дора д'Истрияның ұсыным хатының көмегімен ол Бразилияның Педро II сарайында қабылданды. Ол жердегі қысқа ғасырлық махаббаттан кейін, ол көңілі күйзеліп, қайғылы күйде Еуропаға қайтып оралды. 1875 жылдың қыркүйегінде Ескі әлемге келгеннен кейін оның жағдайы одан да нашарлады. Марсель портында барлық ақшасы ұрланып, Италияға қайта оралуға мәжбүр болды және жолда көптеген қолжазбаларын жоғалтқаны айтылады. Ливорнода Деметрио Камарда оған Козенцаға дейін саяхатқа арналған пойыз билеті берді. Серембе қайда барса да, созылмалы депрессия немесе басқа да психикалық бұзылудың салдарынан туған үмітсіздік оны жалғыздыққа ұшыратып, осал қылды. Ол ата-бабаларының жері туралы арманға құмар болды, бірақ бұл арман Албаниядағы түрік оккупациясының шындығымен және Батыс державаларының оның қайғысына бейжай қанауымен бүлінген еді. Эмоционалдық оқшауланғандықтан Италия Серембе үшін барған сайын жат елге айналды. 1886 жылы ол Сицилиядағы Арбереш елді мекендерін, ал 1893 жылы АҚШ-қа сапар шекті, онда шамамен екі жыл тұрды. 1895 жылы Нью-Йоркте оның итальян тіліндегі өлеңдерінің жинағы жарық көрді. 1897 жылы ол туған жері Калабриядан Оңтүстік Америкаға екінші рет көшіп, Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласында жаңа өмір бастауға тырысты. Келесі жылы ол ауырып, 1901 жылы Бразилияның Сан-Паулу қаласында қайтыс болды.
Serembe was born in San Cosmo Albanese, in the Calabrian Province of Cosenza, and studied at the college of Saint Adrian. At an early age, he fell in love with a girl from his native village who emigrated to Brazil with her family and subsequently died. Obsessed by this loss and by the thought of finding at least her grave, Serembe set sail for Brazil in 1874 in search of a new life. With the help of a letter of recommendation from Dora d'Istria, he was received at the court of Pedro II of Brazil. After a brief love affair there, he returned to Europe, disappointed and dejected. On his arrival in the Old World in September 1875 his fortunes took yet another turn for the worse. Robbed of all his money, apparently in the port of Marseille, he was forced to return to Italy on foot, and is said to have lost many of his manuscripts on the way. In Livorno, Demetrio Camarda provided him with a train fare for the rest of his journey back to Cosenza. Despair, arising no doubt from chronic depression or some other form of psychic disorder, accompanied Serembe wherever he went and rendered him solitary and insecure. He took refuge in the dream of the land of his forefathers, a vision marred by the reality of Turkish occupation in Albania and by the indifference of the Western powers to its sufferings. In his emotional isolation, Italy became more and more the foreign land to Serembe. In 1886, he visited Arbëresh settlements in Sicily and in 1893 travelled to the United States where he lived for about two years. A volume of his Italian verse was published in New York in 1895. In 1897, he emigrated from his native Calabria to South America a second time and tried to start a new life in Buenos Aires, Argentina. The following year he fell ill and died in 1901 in São Paulo, Brazil.
Жазу стилі
Серембе өлеңдері, мінезінде көңілсіз және ресми, бірақ көбінесе патриоттық және идеалистік рухта жазылған, албан тіліндегі ең жақсы лирикалық поэзияның бірі саналады, кемінде заманауи поэзияға дейін. Оның тақырыптары махаббат туралы әуенді өлеңдерден бастап, туған жеріне арналған мақтауларға дейін (ол Италия, оның туған жері, не Албания, оның арман жері), достық пен табиғаттың сұлулығына арналған көркем өлеңдер мен діни шабытталған өлеңдерді қамтиды. Оның 19 ғасырдағы Албаниядағы Рилинджа ақындарының жас буынымен әдеби байланысты нығайтатын, ностальгиялық ұлтшылдықтың романтикалық өлеңдерінің арасында жоғалған отанына, Али Паша Тепеленаға, Дора д'Истрияға және Доменико Мауроға арналған лирикалық шығармалар бар. Серембе патриот болғанымен, Албанияның тарихын поэтикалық түрде баяндай алатын зиялы ақын емес еді. Ол, ең алдымен, жалғыздық пен көңіл көшіру туралы жырлаған ақын.
Serembe's verse, despondent and melancholic in character, and yet often patriotic and idealistic in inspiration, is considered by many to rank among the best lyric poetry ever produced in Albanian, at least before modern times. His themes range from melodious lyrics on love to eulogies on his native land (be it Italy, land of his birth, or Albania, land of his dreams), elegant poems on friendship and the beauties of nature, and verse of religious inspiration. Among his romantic poems of nostalgic nationalism, which cement the literary link with the rising generation of Rilindja poets in nineteenth century Albania, are lyrics dedicated to his lost homeland, to Ali Pasha Tepelena, Dora d'Istria and Domenico Mauro. Patriot though he may have been, Serembe was not an intellectual poet who could provide us with a poetic chronicle of Albania's past. He was a poet of sentiment, primarily of solitude and disillusionment.