Кіріспе
Шотланд классигі (1863–1928)
Джон Бернет, FBA (/b//ə//r/'/n//ɛ//t/; 9 желтоқсан 1863 – 26 мамыр 1928) – шотланд классигі. Ол Эдинбург қаласында туып, Сент-Эндрюс қаласында қайтыс болды.
Өмір және жұмыс
Бернет Эдинбургтағы Корольдік орта мектепте, Эдинбург университетінде және Оксфордтағы Баллиол колледжінде білім алған. Ол 1885 жылы классикалық модерациялар (грек және латын тілдері) және 1887 жылы Literae Humaniores («Ұлылар», философия мен ежелгі тарихтың үйлесімі) бойынша бірінші сыныптық құрметке ие болды. Оксфордта бакалавриатта оқыған кезінде ол француз тіліндегі Тейлориан стипендиясын (1885) жеңіп алды және Боден санскрит стипендиясы үшін (1884) екінші орын алды. 1887 жылы диплом алғаннан кейін Бернет Сент-Эндрюс университетінде Льюис Кэмпбеллдің көмекшісі болды. 1888 жылы Харроу мектебінде ұстаздық етті. 1890 жылдан 1915 жылға дейін Оксфордтағы Мертон колледжінің мүшесі болды; 1892 жылдан 1926 жылға дейін Сент-Эндрюс университетінің грек тілі профессоры болды. Сент-Эндрюс профессоры болуына дейін ол Эдинбург университетінде гуманитарлық ғылымдар (латын тілі) бойынша уақытша профессор болып қызмет етті. 1916 жылы Британ академиясының мүшесі болып сайланды. 1909 жылы Бернетке Гарвард университетінің грек тілі кафедрасы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. 1925 жылы Калифорнияда классикалық әдебиет бойынша Сэтер профессоры болды. 1894 жылы ол Джон Фармердің қызы Мэри Фармерге үйленді, ал ол оның өлімінен кейін жарық көрген эсселер жинағына алғысөз жазды. Бернет Платон туралы еңбектерімен танымал. Оның философияға, әсіресе Платонға деген қызығушылығы Сент-Эндрюсте Льюис Кэмпбеллдің көмекшісі болып жұмыс істеген кезінде туған сияқты. Бернет Платон мен Сократтың жаңаша түсіндірмелерін, әсіресе Сократтың Платонның барлық диалогтарындағы бейнесінің тарихи тұрғыдан дұрыс екендігі туралы пікірді қорғады. Бёрнет сонымен қатар Сократтың ертедегі грек философиялық дәстүрімен тығыз байланысты екенін, қазір Сократқа дейінгі философия деп белгілі болған дәстүрмен байланысты екенін айтты; Бёрнет Сократтың жастық шағында Анаксагор дәстүрінің өкілі Архелайдың шәкірті болғанына сенді (Бёрнет 1924, VI). Бернеттің Платон туралы филологиялық еңбектері әлі де кеңінен оқылады, ал оның басылымдары 100 жылдан бері авторитетті деп есептеледі, мысалы, 5 томдық Оксфорд классикалық мәтіндерінің Платонның шығармалары мен күмәнді шығармаларының сындық басылымы (1900–1907). Оның Платонның «Евтифрон», «Апология» және «Критон» және «Федон» еңбектеріне жазған түсіндірмелері де ғалымдар арасында кеңінен қолданылады және құрметке ие. Мысалы, Майлс Бернит Бернеттің «Платон: Евтифрон, Сократтың Апологиясы, Критон» басылымын «әлі де теңдесі жоқ басылым» деп атады. 2003 жылы «Платонның Республикасы» кітабының Оксфорд классикалық мәтіндерінің жаңа басылымын шығарған редактор С. Р. Слингс Бернетті «платондық грек тілін жақсы түсінетін және онымен теңдесе алмайтын әдебиетші» деп сипаттады.
After taking his degree in 1887 Burnet became an assistant to Lewis Campbell at the University of St. Andrews. He was a master at Harrow School in 1888. From 1890 to 1915, he was a Fellow at Merton College, Oxford; and from 1892 to 1926 a professor of Greek at St Andrews. For a term prior to his St Andrews professorship, he served as Interim Professor of Humanity (Latin) at the University of Edinburgh. He became a Fellow of the British Academy in 1916. In 1909, Burnet was offered, but did not accept, the Chair of Greek at Harvard University. He was Sather Professor in Classical Literature, California, 1925. In 1894, he married Mary Farmer, the daughter of John Farmer, who wrote the Preface for a collection of essays published after his death, Essays and Addresses. Burnet is best known for his work on Plato. His interest in philosophy and in Plato in particular seems to have begun during his service as assistant to Lewis Campbell at St. Andrews. Burnet was known for defending novel interpretations of Plato and Socrates, particularly the view that the depiction of Socrates in all of Plato's dialogues is historically accurate, and that the philosophical views peculiar to Plato himself are to be found only in the so called late dialogues. Burnet also maintained that Socrates was closely connected to the early Greek philosophical tradition, now generally known as Pre Socratic philosophy; Burnet believed that Socrates had been in his youth the disciple of Archelaus, a member of the Anaxagorean tradition (Burnet 1924, vi). Burnet's philological work on Plato is still widely read, and his editions have been considered authoritative for 100 years, as the 5 volume Oxford Classical Texts critical edition of Plato works and spuria (1900–1907). His commentaries on Plato's Euthyphro, Apology, and Crito and on the Phaedo also remain widely used and respected by scholars. Myles Burnyeat, for example, calls Burnet's Plato: Euthyphro, Apology of Socrates, Crito "the still unsurpassed edition". S. R. Slings, editor of the new 2003 Oxford Classical Texts edition of Plato's Republic, described Burnet as "a superb editor, with a feeling for Platonic Greek that is unlikely to be ever surpassed."
Мұра
Сент-Эндрюс университетінің залы оның құрметіне Джон Бернет атымен аталды.
Бёрнет редакциялаған және түсіндірген басылымдар
Аристотельдің этикасы. Лондон: Метуен, 1900 жыл. PDF
Платонның еңбектері: Recognovit Brevique Adnotatione Critica Instruxit (Иоанн Бернеттің редакциясы бойынша). Оксфорд: Оксфорд классикалық мәтіндері, 1900–1907 жылдар. Платон: Фейдон. Оксфорд: Кларендон, 1911 жыл. Платон: Евфифрон, Сократтың қорғаны, Критон. Оксфорд: Кларендон, 1924 жыл. (Студенттік нұсқа, түсіндірмелермен.)
Platonis Opera: Recognovit Brevique Adnotatione Critica Instruxit (as Ioannes Burnet). Oxford: Oxford Classical Texts, 1900–1907. Plato: Phaedo. Oxford: Clarendon, 1911. Plato: Euthyphro, Apology of Socrates, Crito. Oxford: Clarendon, 1924. (A student edition, with commentary.)