Католик шіркеу институты: Религиоздық конгрегациялар және ордендердің айырмашылығы
Religious congregation
Католик дініндегі діни конгрегация – бұл қасиетті келісімдер арқылы байланысқан институттар. Ордендерден айырмасы – қарапайым уәделер береді. Тарихы, айырмашылықтары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Католик діни институтының түрі Діни қауым – Католик шіркеуіндегі діни институттың бір түрі. Олар заңды тұрғыдан діни ордендерден өзгешеленеді, себебі қауым мүшелері қарапайым уәде береді, ал орден мүшелері – солемді уәде береді.
Type of Catholic religious institute
A religious congregation is a type of religious institute in the Catholic Church. They are legally distinguished from religious orders – the other major type of religious institute – in that members take simple vows, whereas members of religious orders take solemn vows.
Тарих
XVI ғасырға дейін Апостолдық Тақтың бекіткен кез келген діни орденде берілген серттер салтанатты деп есептелді. Бұл туралы Папа VIII Бонифаций (1235–1303) жариялаған. Осы өлшем бойынша, соңғы құрылған діни орден 1673 жылы Бейтлехем бауырлары болды. 20 қаңтар 1521 жылғы Inter cetera конституциясымен Папа X Лев қарапайым серттер берген терциарлар үшін ереже белгіледі. Бұл ережеге сәйкес, қамауда болу міндетті емес еді, бұл ережеге сәйкес емес жақтастарына қамаудағы діндарларға рұқсат етілмеген түрлі қайырымдылық жұмыстарына қатысуға мүмкіндік берді. 1917 жылғы Канондық құқық кодексі «діни орден» атауын серттер салтанатты түрде берілген институттар үшін сақтап, қарапайым серттер бергендер үшін «діни қауым» немесе жай ғана «қауым» терминдерін қолданды. Ерлердің діни орденінің мүшелері «регулярлар» деп аталды, ал діни қауымға жататын адамдар жай ғана «діндар» деп аталды, бұл термин регулярларға да қатысты. Әйелдер үшін қарапайым серттер бергендер жай ғана «әпкелер» болды, ал «қарапайым әйелдер» термині канондық құқықта салтанатты серттер институтына жататын адамдарға арналған, тіпті кейбір жерлерде оларға қарапайым серт беруге рұқсат етілсе де. Алайда, ол салтанатты серттердің, қарапайым серттерден айырмашылығы, бұзылмайтыны туралы ережесін жойды. Ол ешқандай міндетті діни серттерді мойындамады және осылайша Латын шіркеуінің діни ордендерін рухани, бірақ толыққанды құқықтық жағынан жойды. Салтанатты серттер бастапқыда бұзылмайтын деп есептелді. Тіпті Папа да олардан бас тарта алмады. Егер серт беруші әділ себеппен қауымнан қуылса, пәк болу серті өзгермейді және осылайша некеге тұруға тырысудың күшін жояды, бағыну серті әдетте діни басшыға емес, епископқа бағынуға міндеттейді, ал кедейлік серті жаңа жағдайға сәйкес өзгертіледі, бірақ қуылған серт беруші «мысалы, ешқандай мүлікті басқа біреуге қалдыра алмайды; және оған келген мүлік оның өлімінен кейін оның институтына немесе Киелі Таққа қайтарылады». 1917 жылғы кодекс жарияланғаннан кейін қарапайым серттер берген көптеген институттар Киелі Тақтан салтанатты серт беруге рұқсат сұрады. 21 қараша 1950 жылғы Sponsa Christi апостолдық конституциясы бұл рұқсатты қатаң мағынадағы монахтар үшін жеңілдетті, бірақ апостолдық қызметке арналған діни институттар үшін емес. Осы әйелдер институттарының көпшілігі тек кедейлік сертін беруге өтініш білдірді. Екінші Ватикан соборының соңында діни институттардың бас басшылары мен монастырлық қауымдардың аббаттары қарапайым серттер берген және ақылға қонымды өтініш білдірген жақтастарына, егер олар кетіп қалса, тіршіліктеріне қажетті нәрселерден басқа барлық мүліктерінен бас тартуға рұқсат беруге уәкілдік алды, осылайша олардың жағдайы салтанатты серттер берген діндарлармен теңестірілді. Бұл өзгерістер «ордендер» мен «қауымдар» арасындағы бұрынғы айқын айырмашылықты күңкірттеді, өйткені «қауымдар» ретінде құрылған институттардың кейбір мүшелері үш салтанатты сертке де ие болды немесе мүшелері кедейлік сертін және қарапайым пәк болу мен бағыну серттерін алды.
Until the 16th century, the vows taken in any of the religious orders approved by the Apostolic See were classified as solemn. This was declared by Pope Boniface VIII (1235–1303). According to this criterion, the last religious order founded was that of the Bethlehem Brothers in 1673. By the constitution Inter cetera of 20 January 1521, Pope Leo X appointed a rule for tertiaries with simple vows. Under this rule, enclosure was optional, enabling non enclosed followers of the rule to engage in various works of charity not allowed to enclosed religious. The 1917 Code of Canon Law reserved the name "religious order" for institutes in which the vows were solemn, and used the term "religious congregation" or simply "congregation" for those with simple vows. The members of a religious order for men were called "regulars", those belonging to a religious congregation were simply "religious", a term that applied also to regulars. For women, those with simple vows were simply "sisters", with the term "nun" reserved in canon law for those who belonged to an institute of solemn vows, even if in some localities they were allowed to take simple vows instead. However, it abolished the distinction according to which solemn vows, unlike simple vows, were indissoluble. It recognized no totally indispensable religious vows and thereby abrogated spiritually, though not altogether juridically, Latin Rite religious orders. Solemn vows were originally considered indissoluble. Not even the Pope could dispense from them. If for a just cause a solemnly professed religious was expelled, the vow of chastity remained unchanged and so rendered invalid any attempt at marriage, the vow of obedience obliged in relation, generally, to the bishop rather than to the religious superior, and the vow of poverty was modified to meet the new situation, but the expelled religious "could not, for example, will any goods to another; and goods which came to him reverted at his death to his institute or to the Holy See". After publication of the 1917 Code, many institutes with simple vows appealed to the Holy See for permission to make solemn vows. The Apostolic Constitution Sponsa Christi of 21 November 1950 made access to that permission easier for nuns (in the strict sense), though not for religious institutes dedicated to apostolic activity. Many of these institutes of women then petitioned for the solemn vow of poverty alone. Towards the end of the Second Vatican Council, superiors general of clerical institutes and abbots president of monastic congregations were authorized to permit, for a just cause, their subjects of simple vows who made a reasonable request to renounce their property except for what would be required for their sustenance if they were to depart, thus assimilating their position to that of religious with solemn vows. These changes resulted in a blurring of the previously clear distinction between "orders" and "congregations", since institutes that were founded as "congregations" began to have some members who had all three solemn vows or had members that took a solemn vow of poverty and simple vows of chastity and obedience.
Қазіргі құқықтық мәртебе
1983 жылғы Канондық құқық кодексі салтанатты және қарапайым анттарды ерекшелейді, бірақ олардың құқықтық салдарындағы айырмашылықты, соның ішінде ордендер мен қауымдар арасындағы айырмашылықты жойды. Барлық осындай арналған өмір институттарын атау үшін «діни институт» деген жалғыз термин қолданылады. «Қауым» (congregation) сөзі енді Рим Куриясының қауымдарына немесе монастырлық қауымдарға қатысты қолданылады. Annuario Pontificio ерлер мен әйелдер үшін арналған өмір институттары мен папалық құқық бойынша құрылған немесе Киелі Тақпен ресми жарлық арқылы бекітілген ұқсас институттардың тізімін жариялайды. Ерлерге қатысты, ол «Тарихи-құқықтық үстемдік тізімі» деп аталады. Бұл тізім ордендер мен қауымдар арасындағы айырмашылықты көбінесе сақтайды, 96 діни қызметкерлердің қауымдарын және 34 дінге жат қауымдарды егжей-тегжейлі көрсетеді. Дегенмен, ол Шығыс Католик шіркеулерінің ордендері мен қауымдарын немесе әйелдердің діни институттарын ажыратпайды.
The 1983 Code of Canon Law maintains the distinction between solemn and simple vows, but no longer makes any distinction between their juridical effects, including the distinction between orders and congregations. It uses the single term religious institute to designate all such institutes of consecrated life alike. The word congregation (congregation) is instead used to refer to congregations of the Roman Curia or monastic congregations. The Annuario Pontificio lists for both men and women the institutes of consecrated life and the like that are of pontifical right, namely those that the Holy See has erected or approved by formal decree. For the men, it gives what it calls the "Historical Juridical List of Precedence". This list maintains to a large extent the distinction between orders and congregations, detailing 96 clerical religious congregations and 34 lay religious congregations. However, it does not distinguish between orders and congregations of Eastern Catholic Churches or female religious institutes.