The Australian rufous fantail (Rhipidura rufifrons) is a small passerine bird,
Австралиялық қызылқұйрық желбезек көбінесе шатырдың төменгі жағындағы кішкентай жәндіктермен қоректенеді. Олар өте белсенді құстар, қысқа, жиі ұшып жүреді. Сонымен қатар, азық іздеу кезінде жапырақтар арасында немесе жерде секіріп де қозғалуы мүмкін.
The Australian rufous fantail tends to feed on small insects in the lower parts of the canopy. They are very active birds making short, frequent flights. They may also hop between foliage or on the ground, during foraging.
Атау беру тарихы
Австралиялық қызылқұйрықты фантайл тұңғыш рет 1801 жылы Лэтемнің «Index Ornithologicus» еңбегінде «Muscicapa rufifrons» деп сипатталған. Кейін Вигорс пен Хорсфилд оны «Rhipidura» туысына жатқызды. Сондықтан, Австралиялық қызылқұйрықты фантайлдың ғылыми атауы – «Rhipidura rufifrons». «Rhipidura» атауы грек тілінен келген: «ρϊπός» (rhipido деп айтылады) – желдей, жайпақ деген мағынаны білдіреді, ал «οὐρά» (oura деп айтылады) – құйрық. «Rufifrons» екі латын сөзінен тұрады: «rufus» – қызыл және «frons» – маңдай.
The Australian rufous fantail was first described by Latham in his 1801 work, Index Ornithologicus initially as Muscicapa rufifrons. It was later reclassified into the genus Rhipidura by Vigors and Horsfield. The Australian rufous fantail's scientific name is consequently Rhipidura rufifrons. Rhipidura is derived from Greek: ρϊπός (pronounced rhipido), meaning fan like and οὐρά (pronounced oura), meaning tail. Rufifrons comes from two Latin words: rufus meaning red and frons meaning the forehead.
Тіршілік ету ортасы
Австралиялық қызылқұйрық шақшығы ылғалды және орташа тығыздықтағы ортада мекендейді. Осы аймақтарда оның мекен ету ортасына қойылатын талаптары өте кең ауқымды. Олар жаңбырлы ормандар мен орманды далаларда (әдетте өзен немесе батпақ жанында) кездеседі. Сирек жағдайларда, олар құрғақ склерофилді ормандарда да табылған. Әртүрлі түршелердің әрқайсы сәл өзгеше мекендеу ортасын таңдауы мүмкін, бұл орталар кейде бөлек немесе біртіндеп бірімен үйлеседі. Кейбір байқаушылар оларды жанындағыларға қызығушылықпен және сеніммен қарап, ағаштар, жас өсімдіктер, бұталар және жүзім сияқты тығыз өсімдік жамылғысы бар жерде кездесетінін айтады. Жұмыртқалары дөңгелек немесе сопақ пішіндес болады, кейде біреуі сүйір болып келеді.
The Australian rufous fantail inhabits moist and moderately dense habitats. Within these areas, it has astonishingly large variations in habitat requirements. rainforests and woodlands (usually near a river or swamp). Rarely, they have even been found in dry sclerophyll forests. Different subspecies may tend to prefer slightly different habitats which can be sometimes discrete or overlapping. Some observers have anecdotally described them as curious and trustful, with an abundance of dense cover such as trees, saplings, shrubs and vines. The eggs themselves are round or oval in shape and occasionally have a point at one end.
Тамақ және азықтандыру
Олар көбінесе кішкентай жәндіктермен қоректенеді және осы мақсатта түрлі жануарлардың бірігіп жем жеу топтарына қосылады. Австралиялық қызылқұйрық желкенқұс көбінесе ауада азықтанады, жем жеу кезінде сирек қонады. Одан да сирек жағдайларда, олар қоршаған ортаны бақылау үшін бес секундтан артық тұрады. Олар олжаны тапқаннан кейін, оны қуып жетеді, тығыз жапырақ арасында өте епті және маневрлі ұшу арқылы (ұшумен, тікелей қуумен немесе қанат қағу арқылы). Дегенмен, олар әртүрлі азықтандыру әдістерін қолдана алады, кейде жапырақтардан және (өте сирек) жерден, сондай-ақ құлаған қалдықтардан олжа жинайды. Басқа Rhipidura түрлерімен салыстырғанда олардың аяқтары ұзын, бұл оларға жерде де сергектікпен қозғалуға мүмкіндік береді.
They eat mostly small insects and will often join mixed species feeding flocks to do so. The Australian rufous fantail is mostly an aerial forager, rarely perching during feeding. Much more rarely, they perch for longer than five seconds to survey surroundings. Once a prey is located, they will pursue it by exhibiting extremely agile and maneuverable flight within the canopy (by salling, flush pursuit or flutter chase). However, they are versatile foragers, also capable of different foraging methods, occasionally hovering to glean prey from leaves and (very rarely) from the ground and other fallen debris. They have longer legs relative to other Rhipidura species, enabling them to have agile movement on the ground as well.
Қауіп-қатерлер/тұрақтағы өмір сүру
Көптеген жұмыртқалар мен жас балапандар күдікті жыртқыш – ақ-қара қарғаға (Strepera graculina) құрбан болады.
Many eggs and young are lost to the suspected predator, the pied currawong (Strepera graculina).
Адамдармен қарым-қатынасы
Ормандардың кесілуі азық іздеу әдеттерін өзгертіп, орман төсегінен төменгі жапырақ қабатына ауысуына себеп болады. Дегенмен, олар бұзылмаған ормандарды артық жақсы көреді. Орман кесу көбею орталарын азайтады және фрагментация қаупін күшейтеді, әсіресе егер бұл ормандар көші-қон жолдарында орналасса.
The logging of forests has been shown to influence foraging preference, changing from the forest floor to the lower canopy. However, they prefer undisturbed forests. Logging decreases breeding habitat and increases the risk of fragmentation, particularly if these forests are in migration routes.
Мәртебе
Австралиялық қызылқұйрық желбезек құстың таралу аймағы өте кең. Осы себепті, оның ареалы осал деп есептелуге жеткіліксіз (<20 000 км²). Популяция мөлшері толыққанды зерттелмегенімен, оның азайып бара жатқаны болжанып тұр, бірақ бұл азаю осал статусына түсіру үшін жеткілікті емес. Сондықтан, бұл түр IUCN классификациясы бойынша ең аз қызығушылық тудыратын түр болып саналады.
The range of the Australian rufous fantail is very extensive. On this basis it does not have a range small enough to be considered vulnerable (<20,000 km2). Although the population size has not been properly characterised, it is thought to be declining, but not rapidly enough to be placed into vulnerable status. Therefore, the species is of least concern as classified by the IUCN.