Сары бетті балқұмырқа (Caligavis chrysops) – Австралияның шығысында кездесетін құс. Нектар, шырын, жәндіктермен қоректенеді. Ерекше сары жолақтары бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Meliphagidae туысына жататын құс түрі.
Species of bird in the family Meliphagidae
Сары бетті бал жегіш (Caligavis chrysops) – Meliphagidae туысына жататын, шағын және орташа мөлшерлі құс. Оның жалпы және ғылыми атаулары басының екі жағындағы ерекше сары жолақтарынан шыққан. Оның дауысы күшті әрі анық, көбінесе таң атпастан 20-30 минут бұрын естіледі. Бұл құс Австралияның шығысы мен оңтүстік-шығысында, жағалау құмдығынан бастап биік таулы аймақтарға дейінгі ашық склерофилл ормандары мен сағалар мен өзендер бойындағы орманды жерлерде кең таралған. Басқа бал жегіштерге қарағанда салыстырмалы түрде қысқа мүсізі бар, ол шыбықтар, құрттар мен қоңыздар, сондай-ақ Банксия және Гревиллия сияқты өсімдіктердің гүлдерінен алынған нектар мен тозаң, және жұмсақ жемістермен қоректенуге бейімделген деп саналады. Ол құрт-құмырсқаларды ұшып келе жатқанда аулайды, сондай-ақ ағаштар мен бұталардың жапырақтарынан теріп алады. Кейбір сары бетті бал жегіштер қымылдамай тұрады, бірақ жүздеген мыңдары наурыз бен мамыр айлары аралығында солтүстікке көшіп, қыстың суығын Оңтүстік Квинслендте өткізеді, ал шілде мен тамызда Оңтүстік Жаңа Оңтүстік Уэльс пен Викторияда көбейеді. Олар бір жұп болып ұя салады және әдетте екі-үш жұмыртқа туады. Ұялаудың сәтті болу деңгейі төмен болуы мүмкін, сондықтан жұптар көбейтілген кезде бірнеше рет ұялайды. Бал жегіштердің таңдаған орманды мекендеу ортасы жерді өңдеу, мал жаю және арамшөптердің таралуынан зардап шегеді. Көп тараған және кеңінен таралғандықтан, Халықаралық табиғатты қорғау одағы (IUCN) сары бетті бал жегішті қорғауға қатысты ең аз алаңдаушылық тудыратын түр деп санайды. Кейбір аймақтарда жеміс бақтарында зиянкес болып есептеледі.
The yellow faced honeyeater (Caligavis chrysops) is a small to medium sized bird in the honeyeater family, Meliphagidae. It takes its common and scientific names from the distinctive yellow stripes on the sides of its head. Its loud, clear call often begins twenty or thirty minutes before dawn. It is widespread across eastern and southeastern Australia, in open sclerophyll forests from coastal dunes to high altitude subalpine areas, and woodlands along creeks and rivers. Comparatively short billed for a honeyeater, it is thought to have adapted to a diet of flies, spiders, and beetles, as well as nectar and pollen from the flowers of plants, such as Banksia and Grevillea, and soft fruits. It catches insects in flight as well as gleaning them from the foliage of trees and shrubs. Some yellow faced honeyeaters are sedentary, but hundreds of thousands migrate northwards between March and May to spend the winter in southern Queensland, and return in July and August to breed in southern New South Wales and Victoria. They form socially monogamous pairs and lay two or three eggs in a delicate cup shaped nest. The success rate can be low, and the pairs nest several times during the breeding season. Honeyeaters' preferred woodland habitat is vulnerable to the effects of land clearing, grazing, and weeds. As it is common and widespread, the yellow faced honeyeater is considered by the International Union for Conservation of Nature (IUCN) to be of least concern for conservation. It is considered a pest in orchards in some areas.
Таксономия
Сары бетті бал жегішті алғаш рет 1801 жылы орнитолог Джон Лэтам өзінің "Supplementum Indicis Ornithologici, sive Systematis Ornithologiae" атты еңбегінде *Sylvia* туысына жатқызған. Француз орнитологы Луи Пьер Вьейо оны 1817 жылы *Melithreptus gilvicapillus* деп сипаттады, ал ағылшын зоологы Джордж Роберт Грей 1869 жылы *Ptilotis trivirgata* деп сипаттады. *Chrysops* атауы ежелгі грек тіліндегі *chrysos* – "алтын" және *prosopo* – "бет" деген сөздерден алынған, сары қанаттарына байланысты қойылған. Сары бетті бал жегіш 2011 жылға дейін *Meliphaga*, содан кейін *Lichenostomus* туысына жатқызылды. Бұрын *Caligavis* кіші тобына бес түр жатқызылған, бірақ митохондриялық ДНК-ны пайдалана отырып жүргізілген зерттеулер сары бетті бал жегіштің қара мойынды бал жегіш (*C. subfrenatus*) және Жаңа Гвинеяның қара мойынды бал жегішіне (*C. obscurus*) ең жақын екенін анықтады; сондықтан олар *Caligavis* туысына біріктірілді. Туыс атауы латын тілінен алынған *caligo* – "тұман, қараңғылық" және *avis* – "құс" деген сөздерден құралған. *B. frenatus* және Эунгелла бал жегіші (*B. hindwoodi*) жеткілікті түрде ерекшеленгендіктен, оларды *Bolemoreus* деп жеке туысқа жатқызуға болады. 2017 жылы митохондриялық және ядролық ДНК-ны қолдана отырып жүргізілген генетикалық зерттеуде сары бетті бал жегіштің ата-тегі басқа екі *Caligavis* түрінің ортақ ата-тегінен шамамен жеті миллион жыл бұрын бөлініп кеткені анықталды. Сары бетті бал жегіштің үш түршесі бар, олардың екеуін 1912 жылы Грегори Мэтьюс сипаттаған. Аталық түрше мен Оңтүстік Австралиядағы Маунт-Лофтли жотасында кездесетін *C. c. samueli*, сондай-ақ Квинслендтегі Кларк жотасы мен Атертон таулы аймағындағы *C. c. barroni* арасында өте аз айырмашылықтар бар. Соңғы түрше "жақсы ерекшеленбеген" және "танылуға лайық емес" деп сипатталған. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының бас хирургы Джон Уайт 1788 жылдың мамыр айында бір данасын ұстап алып, 1790 жылы жарияланған "Жаңа Оңтүстік Уэльске саяхат журналында" оны сары бетті ұшқыр деп атады. Лэтам оны қара жақты құс деп атады, ол оның ресми атауы болды. Оны сондай-ақ желбіреген аралықтағы бал жегіш немесе оның дауысына байланысты *quitchup* деп те атайды.
The yellow faced honeyeater was first described, and placed in the genus Sylvia, by ornithologist John Latham in his 1801 work Supplementum Indicis Ornithologici, sive Systematis Ornithologiae. French ornithologist Louis Pierre Vieillot described it as Melithreptus gilvicapillus in 1817, and English zoologist George Robert Gray as Ptilotis trivirgata in 1869. The specific name chrysops is derived from the Ancient Greek words chrysos meaning 'gold' and prosopo meaning 'face', in reference to the stripe of yellow feathers. The yellow faced honeyeater was classified in the genera Meliphaga and then Lichenostomus until 2011. Five species have previously been described as comprising the Caligavis subgroup, but studies, using the mitochondrial DNA, identified the yellow faced honeyeater as most closely related to the black throated honeyeater (C. subfrenatus) and the obscure honeyeater (C. obscurus) of New Guinea; they were, therefore, grouped into the genus Caligavis. The generic name derives from the Latin caligo 'mist, obscurity' and avis 'bird'. The bridled honeyeater (B. frenatus) and the Eungella honeyeater (B. hindwoodi) were sufficiently different to be placed in a separate genus as Bolemoreus. A 2017 genetic study, using both mitochondrial and nuclear DNA, found the ancestor of the yellow faced honeyeater diverged from the common ancestor of the other two Caligavis species around seven million years ago. There are three subspecies of the yellow faced honeyeater, two of which were described by Gregory Mathews in 1912. There are only very slight differences between the nominate race and C. c. samueli found in the Mount Lofty Ranges in South Australia, and C. c. barroni from the Clarke Range and the Atherton Tableland in Queensland. The latter race is described as "poorly differentiated" and "possibly not worthy of recognition" by the Handbook of the Birds of the World. The Surgeon General of New South Wales John White caught a specimen in May 1788 calling it a yellow faced flycatcher in his Journal of a Voyage to New South Wales, which was published in 1790. Latham called it the black cheeked warbler. which has become its official name. It is also known as the yellow gaped honeyeater, or the quitchup, in reference to its call.
Сыртқы келбеті
Сары бетті бал жегіш – орташа кіші, сұрғылт қоңыр түсті құс, оның атауы басының екі жағындағы ерекше сары жолақтарынан шыққан. Сары қауырсындар қақпақтың үстінде тар жолақ құрады, ол көздің астында кеңейіп, қисайып, құлақ қауырсындарындағы кішкентай ақ дақпен аяқталады. Сары жолақтың үстінде көздің артында сарыдан ақшыл түске дейінгі кішкентай жапырақшамен үзіліске ұшырайтын қара көз жолағы бар, ал төменінен сары жолақтың бойымен созылатын тағы бір айқын қара жолақ өтеді. Жұмсақ жері, кеудесі және мойны ақшыл сұр қоңыр, аздап қара сұр сызықтармен, ал іштері ашық сұр. Денесінің жоғарғы бөлігі қара-сұр қоңырдан зәйтүн қоңырға дейін. Қанат қауырсындарының зәйтүн жасыл шеттері бірігіп, бүктелген қанатта зәйтүн түсті бөлікті құрайды. Мұқарасы қара және сәл төмен қарай иілген, ал қақпағы қаймақ түсті. Аяқтары мен табандары сұр-қоңыр. Ересек құстардың ирисі күлгін көк, ал жас құстардың қоңыр. Жас құстар ересектерге өте ұқсас, бірақ кеудесінде сызықтары аздап, мұқарасының ұшы қызғылт қоңыр, ал қақпағы сарырақ; аталық және аналық құстар да ұқсас, аталықтары сәл ірілеу (орташа есепте, ауыррақ); ал табиғатта түршелер арасында көзге көрінетін айырмашылықтар жоқ. Сары бетті бал жегіштің орташа ұзындығы, қанаттарының ені және салмағы, орташа салмағы ).
The yellow faced honeyeater is a medium small, greyish brown bird that takes its common name from distinctive yellow stripes on the sides of the head. Yellow feathers form a narrow stripe above the gape, which broadens and curves below the eye to end in a small white patch of feathers on the ear coverts. Above the yellow stripe is a black eye stripe which is broken by a small yellow to off white patch behind the eye, and below is another distinct black stripe running the length of the yellow line. The chin, throat, and breast are a pale greyish brown, streaked with slightly darker grey, and the abdomen is light grey. The upper body is a dark greyish brown to olive brown. Olive green outer edges on the remiges combine to form an olive panel on the folded wing. The bill is black and slightly down curved, and the gape is cream. The legs and feet are grey brown. The iris is a dusky blue in adult birds, and brown in juveniles. The juvenile is very similar to the adult, with slightly less streaking on the breast, an orange brown tip on the bill, and a yellower gape; male and female birds are also similar, with the male being slightly larger (on average, heavier); and in the field there are no visible differences between the subspecies. The yellow faced honeyeater averages in length, with a wingspan of , and a weight of , with an average of ).
Әндіктер
Таңертең естілетін алғашқы құстардың бірі – сары жүзді балқұс, толы, күшті және өте әртүрлі дауыстар шығарады. Еркегі таң атқанға 20-30 минут бұрын, ұясында бір сағатқа дейін ән салады. Әні – қуанышты ноталардың үздіксіз тізбегі, «шыбық, шыбық» деп естіледі, содан оның «quitchup» деген жалпы аты шыққан. Қөрші құстардың әнге жауап беруі (бірінші құстың әнін қайталауы) жиі кездеседі. Аумақтық шақыру, қарсыластар төбелескенде де қолданады, ол жоғары тонмен ұзақ созылған дауыс. Ескерту дауысы – қатты, дірілдеген сыбызғы. Күнделікті дауыстар, байланыс дауыстары деп есептеледі, олар әртүрліше сипатталатын екі ноталы дауыстар, мысалы, «кр-рук, кр-рук» немесе «пут-пут, пут-пут».
One of the first birds heard in the morning, the yellow faced honeyeater utters calls that are full and loud, and extremely varied. The male sings from a roost for up to an hour, beginning twenty or thirty minutes before dawn. The song is a running series of cheerful notes sounding like chick up, chick up, from which its common name of quitchup is derived. Counter singing (repeating the first bird's song) by neighbouring birds is common. The territorial call, also given by opponents during fights, is a long preet with an upward inflection. The alarm call is a loud trilling whistle. Common calls, thought to be contact calls, are animated two note calls variously described as , , cr rook, cr rook or put put, put put.
Тіршілік ету ортасы
Қызылбет бал жегіш өзінің таралған аймағында жағалау құмдығынан бастап биік таулы аймақтарға дейінгі ашық склерофилл ормандарының әртүрлі орталарында, сондай-ақ көбінесе су жағалауындағы орманды жерлерде кездеседі. Ол көбінесе дақты эвкалипт (Corymbia maculata), темір және жіпше жапырақты эвкалипттер, мысалы, тар жапырақты темір эвкалипт (Eucalyptus crebra) және күміс жапырақты темір эвкалипт (E. melanophloia) басымдығымен сипатталатын ашық ормандарда мекендейді, олардың астында жеңіл, бұталы өсімдіктер өседі. Сонымен қатар, ол құрғақ, ашық ормандарда және Ангофора, Акация, Банксия, Казуарина немесе Каллитрис басымдығымен сипатталатын орман алқаптарында, немесе биік, ашық альпілік эвкалипт ормандары (Eucalyptus delegatensis) мен қарлы эвкалипт (E. pauciflora) немесе ақ эвкалипт (E. albens) басымдығымен сипатталатын орман алқаптарында да кездеседі. Банксия гүлдеген кезде жағалаудағы бұталы жерлерде және гүлдеген мангрларда да оны кездестіруге болады. Ол шұңқыр шөптері (мысалы, шотланд қызылқызылы – Cytisus scoparius) мен қара жидектердің таралуымен зақымдалған жерлерде, сондай-ақ жеміс бақтары, саябақтар және бақтар сияқты дамыған аймақтарда, онда ол өсірілген жемістер мен гүлдермен қоректенеді, таралған. Ол өрт немесе орман кесуден кейін жаңарып өсетін ормандарда кездеседі, бірақ ересек ормандарда көбірек таралған. Егер ол орманды жерлерде кездессе, онда ол әдетте орманға жақын немесе склерофилл өсімдіктерінің астындағы орманды жерлерде болады.
Across its range, the yellow faced honeyeater is found in a variety of habitats—in open sclerophyll forests from coastal dunes to high altitude subalpine areas, and often in riparian woodlands. It most commonly dwells in open forests dominated by spotted gum (Corymbia maculata) with ironbarks and stringybarks, such as narrow leaved ironbark (Eucalyptus crebra) and silver leaved ironbark (E. melanophloia), with a light, shrubby understorey, and less often in dry, open forests and woodlands dominated by Angophora, Acacia, Banksia, Casuarina or Callitris, or in high altitude, tall, open forests of alpine ash (Eucalyptus delegatensis) and woodlands dominated by snow gum (E. pauciflora) or white box (E. albens). It has been recorded in coastal heath when banksias are blooming, and among flowering mangroves. It occupies areas infested with weeds, such as Scotch broom (Cytisus scoparius) and blackberries, and in developed areas including orchards, parks and gardens, where it feeds on cultivated fruit and flowers. It can be found in forests regenerating after fire or logging, though it is more common in mature forests. Where it is found in woodland, it is usually woodland near forest or with an understory of sclerophyll plants.
Ауқым
Сары бетті балқұрт кең доға тәрізді, негізінен, алыс Солтүстік Квинслендтегі Куктаун маңындағы жағалау бойымен, және Charters Towers-тен оңтүстікке Албериге және жағалауға дейін, содан кейін батысқа қарай Флерие түбегіне және Оңтүстік Австралиядағы Маунт-Лофти тауларына дейін қоныстанады. Халық тығыздығы Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Армидейл маңында гектарына 0,01 құстан Викториядағы Тарнагуллада гектарына 7,8 құсқа дейін тіркелген. Маусым мен шілде айларында қысқы кезеңде, олардың саны Викторияда төмендеп, Квинслендте артады, олардың солтүстікке қарайғы көші-қонына байланысты.
The yellow faced honeyeater ranges across a broad arc generally along the coastline from near Cooktown in Far North Queensland, and between a line from Charters Towers south to Albury and the coast, and then west to the Fleurieu Peninsula and the Mount Lofty Ranges in South Australia. Population densities have been recorded from 0.01 birds per hectare (2.5 acres) near Armidale in New South Wales to 7.8 birds per hectare at Tarnagulla, Victoria. During the winter months of June and July, numbers are generally lower in Victoria and higher in Queensland, following their northward migration.
Көші-қон
Сары бетті балқұрттың таралған аймақтарында тұрақты популяциялары бар, бірақ көбінесе ол маусымдық, ендік бағытта күндізгі көші-қоншы болып табылады. Күзде (наурыз-мамыр) ол сол жылдың көктемінде (тамыз-қазан) қайта оралу үшін шығыс Австралияның таулы және жағалау бойындағы аймақтары арқылы Квинслендтің оңтүстігіне қарай көшіп барады. Құстар көбінесе 10-нан 100-ға дейін құстардан тұратын топтарда қозғалады, бірақ кейде 1000 немесе одан да көп құстардан тұратын ірі топтарда да кездеседі. Бұл топтарға басқа түрлер де қосылуы мүмкін, мысалы, ақ мойынды балқұрт, қоңыр балқұрт, шулы монахқұс және күміс көз. Олар бір-бірінен кейін келе жатып, сағатына бірнеше мың құсқа дейін жылдамдықпен ұшады. 1965 жылдың мамыр айында бір күні ішінде Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Гастингс-Пойнт арқылы 100 000-нан астам құс тіркелді. Бұл түр геомагниттік өрістерді сезуге қабілетті және көші-қон кезінде оларды бағыттал үшін пайдаланады. Магниттік өрістің тік компоненті кері бұрылған тәжірибелер сары бетті балқұрттың магниттік компасы өріс сызықтарының бұрылысына негізделгенін, полярлыққа емес екенін көрсетті, яғни олар солтүстік және оңтүстік емес, экватор мен Оңтүстік полюстің бағытын ажырата алады. Олардың ұшуы бір жалпы бағытта болады, бірақ тік сызық емес, себебі топтар өсімдік жамылған жерлерде қалады, тау аралық кеңістіктерден өтеді және қалаларды айналып өтеді. Австралиядағы көптеген құстардың, оның ішінде балқұрттардың көші-қоны көбінесе сыртқы ортаның факторларына, мысалы, тамаққа қолжетімділікке немесе судың толуына жауап ретінде жүзеге асады деп сипатталады. Сары бетті балқұртта Солтүстік жарты шардың көшіп-қоншыларына тән көптеген ерекшеліктер бар екені анықталды. Оларға жылдық көші-қондық белсенділіктің циклы, магниттік, күн және поляризацияланған жарық сигналдарына негізделген маусымдық бағыт, сондай-ақ магниттік бұрылыс компасына негізделген көші-қон бағдарламасы жатады.
There are resident populations of the yellow faced honeyeater throughout its range, but it is for the most part a seasonal, latitudinal, daytime migrant. During the autumn (March to May), it migrates north along the highlands and coastal fringe of eastern Australia to southern Queensland, to return in the spring (August to October) of the same year. The birds commonly move in flocks of 10 to 100 birds, but occasionally in larger groups of 1,000 or more. The groups can include other species, such as the white naped honeyeater, fuscous honeyeater, noisy friarbird, and silvereye. They move in successive flocks at a rate of up to several thousand birds an hour. Over 100,000 birds were recorded passing Hastings Point in New South Wales over the course of a single day in May 1965. The species is able to detect geomagnetic fields, and uses them to navigate while migrating. Experiments, where the vertical component of the magnetic field was reversed, indicate that the magnetic compass of the yellow faced honeyeater is based on the inclination of the field lines and not on polarity, meaning they distinguish between the direction of the equator and the South Pole, rather than north and south. Their flight is in one general direction, but is not in a straight line, as the flocks stay in vegetated areas, negotiate gaps in the mountain ranges, and detour around cities. The migration of many birds in Australia, including honeyeaters, has generally been described as occurring mainly in response to external environmental stimuli, such as food availability or an influx of water. The yellow faced honeyeater has been found to have a broad range of characteristics that are more often associated with Northern Hemisphere migrants. These are an annual cycle of migratory restlessness, seasonally appropriate orientation based on magnetic, solar and polarised light cues, and a migration program based on the magnetic inclination compass.
Мінез-құлық
Сары бетті бал жегіш көшіп жүрмеген кезде әдетте жеке, жұптап немесе шағын отбасылық топтарда кездеседі. Олар азық іздеу кезінде жеке, жұптап немесе онға дейінгі шағын топтарда, ал көшіп жүргенде ірі топтарда болады. Кейде олар көбінесе жәндіктермен қоректенетін құстардан құралған, түрлі құстардан жиналған үлкен топта тамақтанады.
The yellow faced honeyeater is usually seen singly, in pairs or in small family groups, when not migrating. They forage as individuals, as pairs or as small groups of up to ten birds, and during migration in larger groups. They sometimes feed in large, mixed species, foraging flocks, composed predominately of insectivorous birds.
Тамақтандыру
Салыстырмалы түрде қысқа мүңкілі бар сары бетті бал жегіш, аралас тамақтануға бейімделген деп саналады. Оның рационы нектар, тозаң, жеміс, тұқым, баллы шырын және жәндіктерден тұрады. Бұл ағаш өсімдігі, негізінен ағаштардың, бұталардың және мирт сияқты өсімдіктердің жапырақтары мен гүлдері арасында азықтанады, сирек бұтақтар мен ағаш діңгектерінде, ал жерде өте сирек кездеседі. Сары бетті бал жегіштер шамамен 40% уақытын нектармен, ал 60% уақытын жәндіктермен қоректенеді. Сары бетті бал жегіш жәндіктерді жинап, ұшып түсіп аулайды, ұшып бара жатқанда ұстайды немесе ағаш қабығының жарықтарында іздейді. Олар негізінен диптералар (шыбықтар, масалар, құрттар, масалар және қызыл масалар), қоңыздар және кенелермен қоректенеді. Құстардың мүңкілдері мен маңдайларынан алынған тозаңды зерттеу көрсетті, 70% күміс банксиядан (Banksia marginata), 61% көк жапырақты банксиядан (Banksia ericifolia), ал 22% аймақтағы басқа өсімдіктерден, соның ішінде бақа жапырақты банксиядан (Banksia oblongifolia), тау шайтанынан (Lambertia formosa) және жасыл жәндік гүлінен (Grevillea mucronulata) алынған. Сәуір және мамыр айларында, күзгі көші-қонға дейін сары бетті бал жегіш нектар тұтынуын арттырады, бұл оның дене салмағын ұлғайтады. Күздің соңындағы орташа дене салмағы қаңтар мен сәуір аралығында тіркелген орташа көрсеткіштен 13% жоғары, және сары бетті бал жегіш көші-қонды дені сау май қорымен бастайды.
Comparatively short billed for a honeyeater, the yellow faced honeyeater is thought to have adapted to a mixed diet. Its diet consists of nectar, pollen, fruit, seeds, honeydew, and insects. It is arboreal, foraging primarily among the foliage and flowers of trees, shrubs, and mistletoes, less often on branches and tree trunk, and rarely on the ground. Yellow faced honeyeaters feed on nectar around 40% of the time, and on insects around 60% of the time. The yellow faced honeyeater feeds on insects by gleaning, sallying, catching in flight, or probing in bark crevices. The insects eaten are primarily Diptera (flies, mosquitoes, maggots, gnats, and midges), beetles, and spiders. A study of the pollen on the bills and foreheads of captured birds found that 70% carried pollen from silver banksia (Banksia marginata), 61% from heath leaved banksia (Banksia ericifolia), and 22% carried pollen from other plants in the area including fern leaved banksia (Banksia oblongifolia), mountain devil (Lambertia formosa), and green spider flower (Grevillea mucronulata). In April and May, before the autumn migration, the yellow faced honeyeater increases its nectar consumption, which increases its body mass. The average body mass in late autumn of is 13% higher than the average recorded between January and April, and the yellow faced honeyeater begins the migration with healthy fat reserves.
Өсіру
Сары бетті бал жегіш, шілдеден наурызға дейін созылатын көбею маусымында моногамды жұптарда көбейеді, көшіп жүретін құстар тұрақтап қалған құстарға қарағанда кейінірек ұялайды. Ұялары өте нәзік, жұмыртқалары тор сияқты қабырғалар арқылы көрінеді және кейде бұзылып қалады. Олардың жұмыртқалары мен балапандары түбінен құлап, толық ыдырап кететін жағдайлар болған. Аналық жеке өзі инкубация жасайды. Сары бетті бал жегіштердің балапандарына жасалған әкелік талдау 18 балапанның 10-ы ұялаған жұптың еркегінен туғанын көрсетті, ал қалған 44% жағдайында басқа еркектердің әкелігіне нақты дәлелдер бар. Бұл, әдеттегі үлгіге қайшы келеді, онда генетикалық моногамия мықты әлеуметтік байланыстардың, балапандарды күтудегі әкелік үлестің және жыныстық мономорфизмнің сипаттамаларымен байланысты болады; мысалы, сары бал жегіште көрінетін сипаттамалар.
The yellow faced honeyeater breeds in monogamous pairs in a breeding season that extends from July to March, with migrating birds nesting later than sedentary birds. The nests are very fine, with the eggs visible through the gauze like walls, and they sometimes fall apart. They have been known to disintegrate with eggs and nestlings falling through the bottom. The female undertakes the incubation alone. A paternity analysis of yellow faced honeyeater nestlings found that 10 of 18 nestlings were fathered by the male of the nesting pair, with clear evidence for extra pair paternity in the case of the remaining 44%. This conflicts with the usual pattern, where genetic monogamy is linked to the characteristics of strong social pairing, essential paternal contributions to brood rearing, and to sexual monomorphism; characteristics that are exhibited by the yellow honeyeater, for example.
Қорғау мәртебесі
Сары бетті бал жегішінде тіршілік етуі мен көбею қабілетіне әсер ететін бірнеше сыртқы паразиттер табылды: мителер – Ptilonyssus meliphagae және P. thymanzae, сондай-ақ Ixodes туысына жататын қызыл кенелер. Жалпы, бал жегіштерге көші-қон жолдарында ересек ағаштардың кең дәліздері және ұя салу үшін гүлдейтін орманды алқаптар қажет, сондықтан олар жерді өңдеу, мал жаю және бұталардың таралуына осал. Олардың таңдайтын орманды мекендері құрып бара жатқан экологиялық қауымдастық деп есептеледі. Көп тараған және кеңінен таралған болғандықтан, сары бетті бал жегішті IUCN қорғауға қатысты ең аз алаңдау тудыратын түр деп санайды. Кейбір аймақтарда бұл түр бау-бақшалар мен қалалық бақтарға еніп, жемістерге зиян келтіретіндіктен зиянкес деп есептеледі.
Several ectoparasites, which can affect survival and reproductive fitness, have been found on the yellow faced honeyeater: the mites, Ptilonyssus meliphagae and P. thymanzae, and Ixodes species ticks. In general, honeyeaters require extensive corridors of mature trees along their migratory routes, and flowering woodlands for nesting, so they are vulnerable to the effects of land clearing, grazing and weed infestation. The woodland habitat they prefer is considered an endangered ecological community. As it is common and widespread, the yellow faced honeyeater is considered by the IUCN to be of least concern for conservation. In some areas, the species is considered a pest because of its intrusion into orchards and urban gardens, where it damages fruit.