Ашбель Парсонс Уиллард: Индиананың саяси қайраткерінің өмірі мен қызметі
Ashbel P. Willard
Индиана штатының экс-губернаторы Эшбел Парсонс Уиллард (1820-1860) туралы ақпарат. Азамат соғысына дейінгі саяси дағдарыс, Джон Браунның шабуылы, өлім себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1820–1860)
American politician (1820–1860)
Эшбел Парсонс Уиллард (31 қазан 1820 – 4 қазан 1860) – АҚШ-тың Индиана штатының сенаторы, 12-ші вице-губернаторы және 11-ші губернаторы. Оның қызмет мерзімі Америка Азамат соғысына дейінгі жылдары штаттық Демократиялық партияның ыдырауына әкелген, күшейе түскен партиялық тартыспен еректелді. Оның жеңгесі Джон Эдвин Кук Джон Браунның Харперс-Ферриге жасаған шабуылына қатысып, өлім жазасына кесілді. Уиллард оны босатуға тырысып, Оңтүстікке барды, бірақ оңтүстік тұрғындары оны шабуылға құпия түрде қатысқан деп айыптады. Ол соғыс басталғанға екі ай қалғанда ұлттық бірлік туралы сөз сөйлеп жатып қайтыс болды және Индиана штатының қызмет барысында қайтыс болған тұңғыш губернаторы атанды.
Ashbel Parsons Willard (October 31, 1820 – October 4, 1860) was state senator, the 12th lieutenant governor, and the 11th governor of the U. S. state of Indiana. His terms in office were marked by increasingly severe partisanship leading to the breakup of the state Democratic Party in the years leading up to the American Civil War. His brother in law John Edwin Cook was involved in John Brown's raid on Harpers Ferry, and was executed. Willard went to the south to advocate unsuccessfully for his release, and became despised by southerners who accused him of having a secret involvement in the raid. He died two months before the start of the war while giving a speech on national unity, and was the first governor of Indiana to die in office.
Отбасы және шыққан тегі
Эшбел Парсонс Уиллард 1820 жылдың 31 қазанында Нью-Йорк штатының Онейда округінде дүниеге келді. Оның әкесі фермерлікпен айналысып, сонымен қатар округ шерифі болған. Ол Хамильтон колледжінде оқып, судья Баркерден заң білімін алды. 1842 жылы Мичиган штатының Маршалл қаласына көшіп, шамамен бір жылдай тұрды. 1843 жылы атпен Техасқа сапар шегіп, қайтып келгенде Кентукки штатының Кэрролтон қаласында тоқтады. Оған бұл қала қатты ұнады, бір жылдай сол жерде тұрып, жергілікті мектепте мұғалім болып жұмыс істеді. Шамамен бір жылдан кейін Луисвилл қаласына (Кентукки штаты) көшіп, мұғалімдік қызметін жалғастырды. Бос уақытында кітап оқып, зерттеулер жасады. 1844 жылғы сайлауда демократ Уиллард Луисвилл аймағы мен Оңтүстік Индианада Джеймс Полк үшін үгіт жүргізді, нәтижесінде Полк сайлауда жеңіске жетті. Үгіт кезінде Индиана штатының Нью-Олбань қаласының халқы оның сөздеріне риза болып, оны өз қалаларына шақырды. Ол олардың ұсынысын қабыл алып, 1845 жылдың көктемінде Нью-Олбаньға көшіп, заң кеңсесін ашты. Клиенттердің жетіспеуін байқаған соң, қосымша табыс табу үшін кеңседе хатшы болып жұмыс істеді. Ол осы қаланың тумасы Карлайн К. Кукпен танысып, 1847 жылы оған үйленді. Олардың үш баласы болды, бірақ үлкен ұлы Ашбел П. Уиллард кіші үш жасында қызыл жегіден қайтыс болды. Нью-Олбань Уиллардтың өмірінің соңына дейін басты мекені болып қалды.
Ashbel Parsons Willard was born on October 31, 1820, in Oneida County, New York, the son of Erastus and Sarah Parsons Willard. His father farmed and was the county sheriff. There he attended Hamilton College and studied law with Judge Barker. He moved to Marshall, Michigan, in 1842 and lived there for about a year. In 1843 he made a trip to Texas on horseback and on his return stopped in Carrolton, Kentucky; he so liked the town he settled there for a year and became a local school teacher. After living there about a year there he moved again to Louisville, Kentucky, where he continued teaching. In his spare time he read and studied. In the 1844 election Willard, a Democrat, stumped all around the Louisville area and southern Indiana for James Polk who ultimately won the election. While on the stump the people of New Albany, Indiana, so liked him that they invited him to come live in their community. He accepted their offer and moved there in the spring of 1845 and set up a law office. Finding there to be a lack of clients, he also worked for a time as a writer in the clerk's office to obtain extra income. He met Carline C. Cook, a town native, and was married to her in 1847. The couple had three children, but the oldest, Ashbel P. Willard Jr. died from scarlet fever at age three. New Albany remained Willard's home for the rest of his life.
Заң шығарушы
1849 жылы Уиллард Нью-Олбань қалалық кеңесіне мүше болып сайланды, бұл оның жергілікті беделін арттырды. 1850 жылы ол Нью-Олбань қаласының өкілі ретінде Индиана штатының Өкілдер палатасына сайланды. Ол штаттың кірістер және шығыстар комитетінің төрағасы болды, содан кейін палата спикері болды. Оның қарқынды өркендеуі оны штаттық Демократиялық партияның жетекшісіне айналдырды. Штаттық жиналыста ол өткірлігімен және шешендігімен танылды, қатысқан көптеген пікірсайыстарда жеңіске жетті.
In 1849 Willard became a New Albany councilman, furthering his local popularity. In 1850 he was elected to the Indiana House of Representatives as New Albany's representative. He chaired the states Ways and Means Committee, became Speaker of the House. His rapid progress quickly led him to become a leader in the state Democratic Party. In the General Assembly he was known for his wit and oratory, and won most debates he entered.
Науқан
1856 жылы Уиллард Демократиялық партияның губернаторлыққа кандидат ретінде ұсынылды. Ол сайлауда Know Nothing оппозициясының ең ықпалды өкілі Оливер П. Мортонға қарсы күресті. Виг партиясының қалдықтары оның кандидатурасын қолдады және өз кандидаттарын тікелей ұсынбады. Сайлау "Алыптардың шайқасы" деп аталды және штат тарихындағы ең кескілесті сайлаулардың бірі болды. Екеуі де штат тарихындағы ең сараң саясаткерлердің қатарында еді. Штаттық Демократиялық партия сайлауға дейінгі екі жыл ішінде күрт бөлінуге ұшырады. Бұрынғы губернатор Райт партия жетекшілерімен, соның ішінде партия басшысы Джесси Д. Брайтпен өте жақсы қарым-қатынасқа ие болған жоқ. Райт және басқа да мүшелер Канзас-Небраска заңын қолдамағандықтан партиядан қуылды, оны жетекшілер адалдыққа сынақ ретінде қарастырды. Қуылғандардың көпшілігі және олардың қолдаушылары Уиллардқа қарсы көптеген жеке шабуылдар жасады. Құрама Штаттар сияқты, Индиана да солтүстік және оңтүстік бағыттары бойынша екіге бөлінді. Оңтүстік Индиана тұрғындары, көбінесе оңтүстік шығу тегінен, демократтарға дауыс берді. Солтүстік Индиана тұрғындары, көбінесе солтүстік шығу тегінен, Know Nothings партиясын қолдады. Уиллард шайқасқа толы сайлауда шамамен алты мың дауыспен жеңіске жетті.
In 1856 Willard was nominated to run as the Democratic Candidate for Governor on the Democratic ticket. He was opposed in the election by Oliver P. Morton, the most influential man among the Know Nothing opposition. The remnants of the Whig party supported his bid and did not field their own candidate. The election was referred to as the "battle of the Giants", and was one of the most divisive in the history of the state. Both men being among the most astute politicians in the history of the state. The state Democratic party had been undergoing a major division during the two years preceding the campaign. The former Governor Wright was very unpopular with the party's leadership, and party leader Jesse D. Bright. Wright and other members were expelled from the party when they failed to support the Kansas Nebraska Act, which the leaders treated as a loyalty test. Many of the expelled and their constituents launched numerous personal attacks against Willard. Much like the nation, Indiana had split along northern and southern lines. Resident of southern Indiana, who were predominantly of southern ancestry, went democrat. Northern Indiana residents who were dominantly of northern origin, voted for the Know Nothings. Willard won the close election by about six thousand votes.
Жолдың тұйықталуы
Сайланудан кейін көп ұзамай Уиллард Миссисипи губернаторларының кездесуіне барып, штаттық құқықтарды, оңтүстік құлдығын және қашқан құлдар туралы заңды ашық қолдады. Оның мәлімдемесі Индианадағы қарсыластары арасында қызу пікірталас тудырды. Уиллардтың өкілеттігі демократиялық партия ішіндегі қатал партиялық тартыс пен күреспен сипатталды. "Біз Білмейміз" партиясы оның мерзімінің алғашқы екі жылында тарап кетті, бірақ оның көп бөлігін сіңіріп алған, нығайып келе жатқан Республикалық партия оның орнын басты. Бөліну атмосферасы Бас Ассамблеяны оның көп бөлігінде даулы жағдайға түсірді, бұл оны штат тарихындағы алғашқы арнайы сессияны шақыруға мәжбүр етті, себебі партиялар бюджет шарттары бойынша келісе алмады. 1857 жылы Канзаста құлдықты заңдастыруға тырысқан құлдық жақтастарының әрекеті бүкіл елде дүрліктірді. Уиллард құлдықты қолдайтын ұстанымды қолдап, президент Джеймс Бьюкененді немесе Стивен Дугласты жақтады. Бұл оқиға штаттағы Демократиялық партияның ыдырауына себеп болды. Партияның көптеген газеттері Уиллардқа қарсы шықты, ал көптеген мүшелері Республикалық партияға өтті. 1858 жылы заң шығарушы орган солтүстік-шығыс Индианадағы мемлекеттік жерлерді сату бойынша тергеу бастады. Олар губернатор тағайындаған комиссарлардың 100 000 доллардан астам ақшаны жымқырғанын анықтады. Заң шығарушылар Уиллардты жемқорлыққа айыптады. Ол олардың шабуылдарын елемеді, бірақ комиссарларды қызметтен шеттетуге мәжбүр болды.
Shortly after his election, Willard traveled to a Mississippi governors' meeting where he openly voiced his support for state rights, southern slavery, and the Fugitive Slave Law. His statements caused an uproar in Indiana among his adversaries. Willard's term was marked with severe partisanship and in fighting in the Democratic Party. The Know Nothing Party fell apart during the first two years of his term, but was replaced by the strengthening Republican Party, which absorbed most its members. The divisive atmosphere left the General Assembly in deadlock for most of his term, leading him to call the first special session of the body in state history, because the parties could not agree on the terms of a budget. In 1857 the move by pro slavery forced in Kansas to legalize slavery caused a stir nationwide. Willard came out in support of the pro slavery position, and supported President James Buchanan or Stephen Douglas. The event was the breaking point for the state's Democratic party. Most of the party's newspapers came out strongly against Willard, and numerous members began to switch to the Republican Party. In 1858 the legislature launched an investigation on the sale of public land in northeast Indiana. They discovered that over $100,000 had been embezzled by commissioners that had been appointed by the governor. Legislators began accusing Willard of corruption. He ignored their attacks, but removed the commissioners.
Джон Браунның рейдін
Губернатор болған кезде, Уилардтың қайын ағасы Джон Кук, Джон Браунның Вирджиниядағы Харперс-Ферриге жасаған шабуылына (1863 жылдан бастап, Батыс Вирджиния) қатысты, Вирджиниядағы құлдарды босату мақсатындағы қарулы көтеріліске қатысып, өлім жазасына кесілді. Уилард қайын ағасын құтқаруға бекінді, оған түрмеде барып, қашып кетуі үшін оның камерасын ашық қалдырды. Кук босатудан бас тартты, ал Уилардтың Вирджиния губернаторы Генри А. Уайзқа өлім жазасын тоқтату туралы өтініштеріне қарамастан, оны атты. Губернатор Уайз, Уилардты бүкіл оқиғаның артында тұрған деп айыптап, Вашингтоннан құпия ақпарат алғанын мәлімдеді. Уайз, Уилардтың қайын інісі арқылы Браунның қызметін іздегенін және көтеріліске құпия тапсырыс бергенін айтты. Уилардты Оңтүстіктің барлық газеттері, тіпті Солтүстіктің кейбір бөліктерінде де жамандады. Уилард, құлдық мәселесі бойынша қайын ағасынан қарсы пікірде болды. Индиана еркін штат болғанымен, ол оңтүстік штаттардың құлдық мәселесін өздері шешуге құқылы екенін ойлады.
While governor, Willard's brother in law John Cook was involved in John Brown's Raid on Harpers Ferry, Virginia (since 1863, West Virginia), armed insurrection to free slaves in Virginia, and sentenced to death. Willard, determined to save his brother in law, went to him in prison and arranged to have his cell left open so he could escape. Cook refused to be released and was subsequently executed despite Willard's pleas to Virginia Governor Henry A. Wise to stay his death sentence. Governor Wise accused Willard of being behind the entire affair, claiming to have secret intelligence from Washington D. C. Wise claimed that Willard had sought Brown's services through his brother in law and secretly commissioned the insurrection. Willard was vilified in newspapers across the South and even in some part of the North. Willard found himself on the opposite side of the slavery debate as his brother in law. Although Indiana was a free state, he thought Southerners should maintain the right to determine the slavery issue for their selves.
Өлім және мұра
Уиллардтың денсаулығы бірнеше жылдан бері нашарлап, 1860 жылы ол тез нашарлай бастады. Сол жылы Демократиялық партия ішкі проблемалармен күресіп, ел Азамат соғысының алдында тұрды. Уиллард штаттағы соңғы саяси қатысуы болған Колумбустағы штаттық демократиялық конвенцияға қатысты. Партияның проблемалары соншалықты күшті болғандықтан, бір партия мүшесі көпшілікке Республикалық кандидаттарға үш рет қол шапалақтауды ұсынды, олар Одақты сақтап қалады деп сенді. Уиллард дереу трибунаға көтеріліп, көпшілікті айыптады және бірлікке шақырды. Оның сөйлеуі соншалықты әсерлі болды, ол бұрынғыдан да нашар ауырып қалды. Өкпесінен қан ағып, бірақ дәрігерлер қан кетуді тоқтата алды. Одан кейін Уиллард штаттар арасындағы жақсы қарым-қатынасты нығайту мақсатымен Сент-Пол, Миннесотаға сапар шекті. Уиллард 1860 жылдың 4 қазанында сөз сөйлеп тұрғанда ішкі қан кетуден қайтыс болды. Ол Индиана штатының қызмет барысында қайтыс болған тұңғыш губернаторы болды. Оның мәйіті Индианаполисте қойылды, мыңдаған адам оған ақтық сәлем берді, ал Нью-Олбаньде жерленді. Оның қабірі 1928 жылдың 30 мамырына дейін белгіленбеген қалды, содан кейін Индиана штаты Флойд округі тарихи қоғамының сұранысы бойынша 500 доллар қаражат бөлгеннен кейін қабір тасын орнатты. Уиллардтың орнын оның вице-губернаторы Абрам Хаммонд басты, ол өзінің қызмет мерзімінің соңғы үш айын аяқтады. Уиллардтың өлімі штаттық Демократиялық партия үшін ауыр салдарға әкелді, олар сайлауда жеңіліске ұшырады, себебі олар жаңа кандидатты тез ұсына алмады, бірақ олардың жеңу мүмкіндігі де талқыланды. Ол Демократтардың Азамат соғысына дейін Бас Ассамблеяны бақылауда ұстауына көмектессе де, оның партиясы үшін жағдай тез нашарлады. Партиялық бірлікті сақтау міндеті негізінен Джесси Д. Брайтқа жүктелді, ол көп ұзамай дауға тартылды. Партияның көптеген мүшелері Республикалық партияға қосылды және оның партиясы билікке қайта оралуына екі он жыл кетті.
Willard had been in poor health for some years, and it began to deteriorate quickly in 1860. That year the Democratic Party was struggling with internal problems, and the nation was on the brink of Civil War. Willard attended the state Democratic convention in Columbus, his last political appearance in the state. His party was so wracked with problems, it was proposed by a party member that the crowd give three cheers for the Republican candidates, who they believed would save the Union. Willard quickly ascended to the podium and rebuked the crowd and begged for unity. His speech was so forceful, he quickly became more ill than ever. His lungs began hemorrhaging, but his doctors were able to stop the bleeding. Shortly after, Willard traveled to St. Paul, Minnesota, on a tour to promote goodwill among the states. Willard died from internal bleeding while giving a speech there on October 4, 1860. He was the first Governor of Indiana to die in office. He was laid in state in Indianapolis and his bier was attended by thousands, and buried in New Albany. His grave was unmarked until May 30, 1928, when the State of Indiana erected a gravestone after they were petitioned by the Floyd County Historical Society to appropriate $500.00 to erect a gravestone. Willard was succeeded by his Lieutenant Governor Abram Hammond who fulfilled the final three months of his term. Willard's death had profound negative consequences for the state Democratic Party, who lost the election primarily because they were unable to field a new candidate very quickly, although it has been debated whether they could have won. Although he helped keep the Democrats in control of the General Assembly going into the Civil War, things quickly feel apart for his party. As the primary enforcer of party unity, the duty fell to Jesse D. Bright, who was soon caught up in scandal. Many members of the party joined the Republicans and two decades would pass before his party would regain power.