Америкалық марксистік журнал: «Жаңа массалар» тарихы

Кіріспе

New Masses (1926–1948) – АҚШ Коммунистік партиясымен тығыз байланысты болған американдық марксистік журнал. Ол «The Masses» (1912–1917) және «The Liberator» (1918–1924) журналдарының ізбасары болды. «New Masses» кейіннен «Masses & Mainstream» (1948–1963) журналымен біріктірілді. 1929 жылы Ұлы депрессия басталған кезде Америка саяси сол жақтан келген идеяларға көбірек құлық танытып, «New Masses» интеллектуалдық айналымдарда зор ықпалға ие болды. Журнал «1926 жылдан бастап Американың мәдени солшылдарының басты органы» деп аталады.

Алғашқы жылдар

New Masses 1926 жылы Нью-Йорк қаласында Америка Жұмысшы (Коммунистік) партиясының баспа орталығының бір бөлігі ретінде, коммунистік басшылықпен шығарылып, бірақ тәуелсіз жазушылар мен суретшілердің еңбектерін пайдаланған журнал ретінде пайда болды. Журнал The Workers Monthly (The Liberator-дың жалғасы) теориялық бағытқа қарай бірте-бірте өзгеруінен туындаған үзілісті толтыру мақсатымен құрылды. Жаңа журналдың аты, екі басылымның да алғашқысы болған The Masses (1911–1917 жж.) журналына құрмет көрсету болды. New Masses журналының редакциялық құрамына The Masses-тің түлектері Хьюго Геллерт, Джон Ф. Слоан, Макс Истман, Майк Голд, сондай-ақ Джозеф Фриман, Гранвилл Хикс (1934 жылдан бастап), Уолт Кармон және Джеймс Рорти кірді. Көптеген авторлары қазірде көрнекті, тіпті канондық авторлар/жазушылар, суретшілер және музыка композиторлары болып саналады: Уильям Карлос Уильямс, Теодор Дрейзер, Джон Дос Пассос, Аптон Синклер, Ричард Райт, Ральф Эллисон, Дороти Паркер, Дороти Дей, Джон Бричер, Лэнгстон Хьюз, Юджин О’Нилл, Рекс Стоут және Эрнест Хемингуэй. Ең маңыздысы, ол ашық солшыл, тіпті «пролетариаттық» (жұмысшы табы) суретшілердің туындыларын таратты: Кеннет Фейринг, Х. Х. Льюис, Джек Конрой, Грейс Лампкин, Ян Матулка, Рут Маккенни, Максвелл Боденхайм, Меридель ЛеСюэр, Жозефина Гербст, Джейкоб Бёрк, Тилли Олсен, Стэнли Бёрншоу, Луис Зукофский, Джордж Оппен, Крокет Джонсон, Ванда Гаг, Альберт Халпер, Хайман Варсагер және Аарон Копланд. 1930-1940 жылдардағы солшыл халықтық өнердің кең ауқымды өндірісі – бұқаралық мәдениетке қарсы радикалды мәдениет құруға жасалған әрекет болды. Оппозициялық көзқарасқа толы бұл мәдени майдан американдық тарихтың бай кезеңі болды және Майкл Деннинг оны «Екінші американдық Ренессансы» деп атады, себебі ол американдық модернизм мен бұқаралық мәдениетті түбінен өзгертті. Осы Ренессанстың маңызды мерзімді басылымдарының бірі – New Masses журналы болды. Журнал бастапқыда еркін солшыл ұстанымды қабылдады, ал Фредерик Хоффман «Жаңа массалардың алғашқы санымен байланысты елу алты жазушы мен суретшінің арасында, [Джозеф] Фримен хабарлағандай, тек екеуі ғана Коммунистік партияның мүшелері болды, ал оннан да аз адам партиямен байланысты болды» деп сипаттайды. Дегенмен, кейіннен өзгеру орын алды: көптеген бәсекелес көзқарастарға ие радикалды солшыл журналдың редакциялық бағыты марксистік біртүзіліктің бекінісіне айналды. 1928 жылы Голд пен Фримен толық бақылауға алғаннан кейін «сталиндік/троцкистік» бөлініс күшейді. Голдтың 1929 жылғы қаңтардағы «Жастар, солға қарай бет бұрыңдар» атты бағаны «пролетариаттық әдебиет» қозғалысын бастады, оны нағыз жұмысшы табының өкілдері болып табылатын жазушылардың пайда болуы ынталандырды. Барбара Фоули, Голд пен оның әріптестері қатаң реализмді жақтағандықтан, әр түрлі әдеби формалардан бас тартпағанын атап көрсетеді; олар стильдік тәжірибелерді қолдады, бірақ шынайы пролетариаттық авторлықты бағалады және қолдады. Журналдың алғашқы санында өлеңдер, әңгімелер, журналистік мақалалар және жартылай автобиографиялық «эскиздер» көп болды (Ричард Райт және Джек Конрой осыған жақсы мысал), себебі журнал өз бетінше жұмысшы тілшілерінің қатысуын атап өтті, «американдық радикалды баспасөзде жұмысшы жазушыны» шындыққа айналдыру үшін. Бұл қозғалыс жұмысшы табының аудиториясына көбірек ұнайтын әдебиетті жоғары бағалады. Осы әдеби философия мен Коммунистік партия саясатының Америкадағы Ұлы депрессия кезеңінде Нью-Йорк қаласының Джон Рид клубының, Коммунистік партияның қолдау көрсеткен әдеби ұйымдарының бірінің көмегімен жүзеге асырылды. Осылайша, таптық қақтығыс әдеби салаға да таралып, саяси революцияны қолдауға тиіс болды.

New Masses was launched in New York City in 1926 as part of the Workers (Communist) Party of America's publishing stable, produced by a communist leadership but making use of the work of an array of independent writers and artists. The magazine was established to fill a void caused by the gradual transition of The Workers Monthly (successor to The Liberator) into a more theoretically oriented publication. The name of the new magazine was a tip of the hat to The Masses (1911–1917), forerunner of both publications. The editorial staff of New Masses included The Masses alumni Hugo Gellert, John F. Sloan, Max Eastman, Mike Gold, as well as Joseph Freeman, Granville Hicks (starting in 1934), Walt Carmon, and James Rorty. Many contributors are now considered distinguished, even canonical authors/writers, artists, and musical composers: William Carlos Williams, Theodore Dreiser, John Dos Passos, Upton Sinclair, Richard Wright, Ralph Ellison, Dorothy Parker, Dorothy Day, John Breecher, Langston Hughes, Eugene O'Neill, Rex Stout and Ernest Hemingway. More importantly, it also circulated works by avowedly leftist, even “proletarian” (working class) artists: Kenneth Fearing, H. H. Lewis, Jack Conroy, Grace Lumpkin, Jan Matulka, Ruth McKenney, Maxwell Bodenheim, Meridel LeSueur, Josephine Herbst, Jacob Burck, Tillie Olsen, Stanley Burnshaw, Louis Zukofsky, George Oppen, Crockett Johnson, Wanda Gág, Albert Halper, Hyman Warsager, and Aaron Copland. The vast production of left wing popular art of the 1930s and 1940s was an attempt to create a radical culture in conflict with mass culture. Infused with an oppositional mentality, this cultural front was a rich period in American history and is what Michael Denning calls a “Second American Renaissance” because it permanently transformed American modernism and mass culture. One of the foremost periodicals of this renaissance was New Masses. The magazine adopted a loosely leftist position at its onset, and Frederick J. Hoffman describes “among the fifty six writers and artists connected in some way with the early issues of the New Masses, [Joseph] Freeman reports, only two were members of the Communist Party, and less than a dozen were fellow travelers”. There was, however, eventual transformation: the editorial shift from a magazine of the radical left, with its numerous competing points of view, gave way to a bastion of Marxist conformity. When Gold and Freeman gained full control by 1928 the “Stalinist/Trotskyist” division began in earnest. Gold’s January 1929 column “Go Left, Young Writers” began the “proletarian literature” movement, one spurred by the emergence of writers with true working class credentials. Barbara Foley points out, though, that Gold and his peers did not eschew various literary forms in favor of strict realism; they advocated stylistic experimentation but championed and preferred genuine proletarian authorship. A substantial number of poems, short stories, journalistic pieces and quasi autobiographical “sketches” dominated the magazine at its onset (Richard Wright and Jack Conroy being prime examples) because the magazine stressed the presence of worker correspondents in its pages “to make the ‘worker writer’ a reality in the American radical press”. This movement lauded literature considered more appealing to a working class audience. This convergence of literary philosophy and Communist Party policy in Depression era America was facilitated by the John Reed Club of New York City, one of the Communist Party’s affiliated literary organizations. Thus, class conflict was to expand to the literary realm and support political revolution.

Кейінгі жылдары және өлімі

1930 жылдары «Жаңа массалар» жаңа кезеңге енді: солшыл саяси пікірлер журналы, әдебиетке қатысты назары кітап шолуларымен және марксистік емес замандастарға бағытталған өткір редакциялық мақалалармен шектелді. Мысалы, 1935 жылы Джон Л. Спивак екі мақала жариялады: «Уолл-стриттің фашистік қастандығы: Дикштейн-МакКормак комитетінің жасырған куәлігі» және «Уолл-стриттің фашистік қастандығы: Морган жіптерді тартып отыр», олар конгресс комитетінің өшірілген бөлігімен бірге келді. Ол АҚШ-ты басып алу үшін қаржыгерлердің фашистік қастандығының бір бөлігі болғанын айтты және іскер адамдардың есімдерін атады. Бұдан әрі, Самуэль Ричард Уэсттің сөзіне сүйенсек, «негізін қалаушы топтың пролетариаттық сталинистері» «әрбір материалға марксистік сынақтан өткізуді бастады; нәтижесінде, идеологиялық тұрғыдан аз дайын материалдар мен редакторлар кетіп жатты». Журнал әдеби және көркем мазмұнды сақтап келді, бірақ бұрынғы жылдардағыдай көп емес. Бұл мазмұн журналистік материалдардың пайдасына бірте-бірте ығыстырылса да, «Жаңа массалар» солшыл мәдени ортаға әсерін тигізе берді. Мысалы, 1937 жылы «Жаңа массалар» Абель Миропольдің линчқа қарсы «Адамзаттың жемісі» өлеңін жариялады, кейін Билли Холидей оны әнге түсірді. Сондай-ақ журнал 1938 жылғы 23 желтоқсанда Карнеги залында Джон Хаммонд ұйымдастырған «Рухтық әндерден свингке» концертіне демеушілік етті. Ұлы депрессия Америка коммунистік қозғалысының жаңаруына және «Жаңа массалар» журналының оқырмандарының өсуіне себеп болды, сондықтан Голд пен оның әріптестері 1934 жылғы қаңтардан бастап журналды апталық басылымға айналдырды. Бірақ «Жаңа массалар» ақырында «Партизандық шолудан» бәсекеге тап болды. Оның басты мақсаты – солшыл сипаттағы шығармашылыққа орын беру еді, бірақ саяси және экономикалық талқылаулардың қажеттілігі мен партиялық доктринаны қатаң сақтау талабы осы мақсатты бірте-бірте ығыстырып шығарды. Артур С. Ферраридің айтуынша, «Жаңа массалар» саяси және мәдени күштердің жиналысы уақытша болатынын көрсетеді. 1930 жылдардың соңында «Жаңа массалар» фашизмнің өркендеуі мен Испания азамат соғысына жауап ретінде АҚШ Коммунистік партиясының Халықтық фронт қозғалысын қатты қолдады. «Жаңа массалар» Коммунистік партияның ресми органы болғанымен, партия Халықтық фронт сахнасына өткен кезде партиялық қолдауын жоғалтты, себебі фашизм мен жаһандық соғыс қатері кластық қақтығыстар мен саяси революциядан гөрі маңыздырақ болды. Журнал осы мақсаттарды қолдаса да, 1940 жылдар басылымға маңызды философиялық және практикалық қиындықтар әкелді, өйткені ол Молотов-Риббентроп пактісінің тудырған идеологиялық дағдарысына тап болды (сондай-ақ Мәскеу соттарын қолдауынан туған салдарлар), сонымен қатар соғыс кезінде антикоммунизм мен цензураға ұшырады. 1948 жылы редактор Бетти Миллард «Әйелдер мифке қарсы» атты ықпалды мақаласын жариялады, онда АҚШ, социалистік қозғалыс және КСРО-дағы әйелдер қозғалысының тарихы зерттелді және түсіндірілді. «Жаңа массалар» сол жылдың соңында жабылды. 1948 жылы журнал басқа коммунистік тоқсандық журналмен бірігіп, «Массалар мен бағыт» журналын құрды (1948–1963). 2016 жылы АҚШ Коммунистер партиясы бұл басылымды қайта жаңғыртты.

In the 1930s New Masses entered a new phase: a magazine of leftwing political comment, its attention to literature confined to book reviews and explosive editorials aimed at non Marxist contemporaries. For example, in 1935, John L. Spivak published two articles, “Wall Street’s Fascist Conspiracy: Testimony that the Dickstein MacCormack Committee Suppressed” and “Wall Street's Fascist Conspiracy: Morgan Pulls the Strings”, with a deleted portion of a congressional committee. He said there was a plot that was part of a fascist conspiracy of financiers to take over the United States, and cited the names of business leaders. Furthermore, “[t]he proletariat Stalinists of the founding group,” according to Samuel Richard West, “began applying a Marxist litmus test to every contribution; as a result, the less ideological contributors and editors began to drop away”. The magazine still included literary and artistic content until its eventual demise, just not in the same abundance as in its previous years. While this content was slowly crowded out in favor of more journalistic pieces, New Masses still influenced the leftist cultural scene. For example, in 1937 New Masses printed Abel Meeropol’s anti lynching poem “Strange Fruit,” later popularized in song by Billie Holiday. The magazine also sponsored the first From Spirituals to Swing concert on 23 December 1938 at Carnegie Hall and was organized by John Hammond. Though the Great Depression caused resurgence in the American Communist movement and New Masses readership surged – so much so that Gold and his colleagues responded by turning the magazine into a weekly publication starting in January of 1934 – New Masses would eventually encounter competition from Partisan Review. One of its chief aims, to provide a place for creative writing of a leftist character, was gradually crowded out of New Masses by its urgent demands for political and economic discussion and strict adherence to Party doctrine. Furthermore, according to Arthur C. Ferrari, New Masses illustrates how the circumstances under which political and cultural forces converge can be temporary. By the late 1930s, New Masses strongly backed the Communist Party USA’s Popular Front movement as a response to the rise of fascism and the Spanish Civil War. More specifically, though New Masses was an official organ of the Communist Party, it lost Party support when the Party entered the Popular Front stage – fighting the threat of fascism and global war trumped class conflict and political revolution for the foreseeable future
Though the magazine supported these aims, the 1940s brought significant philosophical and practical troubles to the publication, as it faced the ideological upheaval created by the Molotov–Ribbentrop Pact (as well as blowback from its support for the Moscow Trials), while at the same time facing virulent anti communism and censorship during the war. In 1948, editor Betty Millard published the influential article "Woman Against Myth", which examined and explained the history of the women's movement in the United States, in the socialist movement, and in the USSR. The New Masses ceased publication later that year. In 1948, the magazine merged with another Communist quarterly to form Masses & Mainstream (1948–1963). In 2016, the Party of Communists USA revived this publication.