Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Берлин қаласындағы театр, Германия
Theater in Berlin, Germany
Deutsches Theater – Берлин қаласындағы театр. Ол 1850 жылы Пруссияның Фридрих Вильгельм IV атындағы Фридрих Вильгельм қалалық театры ретінде салынған. Шуман көшесінде (Schumannstraße) орналасқан Deutsches Theater екі үйлесімді сахнадан тұрады, олардың біртұтас, классикалық фасады бар. Басты сахна 1850 жылы салынған, бастапқыда опереттер үшін арналған. Адольф Л’Аронж 1883 жылы неміс театрын неміс сарай театры, Майнинген ансамблі үлгісінде берлиндіктерге жоғары сапалы тұрақты труппамен қамтамасыз ету мақсатымен құрды. Георг II, Саксония герцогы Майнинген және оның әріптестері оны тарихи тұжырымдамаға сәйкес декорациялары мен костюмдері, жанды бейнеленген көрермендер сахнасы және ұқыпты режиссерлік бақылауының арқасында «Еуропадағы ең танымал және үлгі аларлық труппа» деңгейіне көтерді. Германиядағы театрлық натурализмнің көрнекті өкілі Отто Брам 1894 жылы театрдың басшылығын өз қолына алып, осы тәсілді классикалық қойылымдармен және жаңа реалистік драматургтардың туындыларын сахналаумен үйлестірді. Брамның труппасының бірі, аңызға айналған театр режиссері Макс Рейнхардт 1904 жылы бас режиссерлік қызметін иеленді. Оның басшылығымен театр әлемдегі ең маңызды театрлардың бірі ретінде танылды. 1905 жылы ол театр мектебін құрып, камералық театр салдырды. Рейнхардт 1933 жылы нацистік Германиядан қашқанға дейін театрдың көркемдік директоры болып қызмет етті. Deutsches Theater Берлиндегі ең белгілі театрлардың бірі болып қала береді.
The Deutsches Theater is a theater in Berlin, Germany. It was built in 1850 as Friedrich Wilhelm Städtisches Theater, after Frederick William IV of Prussia. Located on Schumann Street (Schumannstraße), the Deutsches Theater consists of two adjoining stages that share a common, classical facade. The main stage was built in 1850, originally for operettas. Adolf L'Arronge founded the Deutsches Theater in 1883 with the ambition of providing Berliners with a high quality ensemble based repertory company on the model of the German court theater, the Meiningen Ensemble, which had been developed by Georg II, Duke of Saxe Meiningen and his colleagues to become "the most widely admired and imitated company in Europe", thanks to its historically accurate sets and costumes, vividly realized crowd scenes, and meticulous directorial control. Otto Brahm, the leading exponent of theatrical Naturalism in Germany, took over the direction of the theater in 1894, and applied that approach to a combination of classical productions and stagings of the work of the new realistic playwrights. One of Brahm's ensemble, the legendary theater director Max Reinhardt, took over the directorship in 1904. Under his leadership, it acquired a reputation as one of the most significant theaters in the world. In 1905, he founded a theater school and built a chamber theater. Reinhardt remained the artistic director of the theater until he fled Nazi Germany in 1933. The Deutsches Theater remains one of the most prominent companies in Berlin.
Басқа сілтемелер
Банхам, Мартин, ред. 1998ж. "Неміс театры". "Кембридж театрының нұсқаулығы" кітабында. Кембридж: Кембридж университетінің баспасы. 294-бет. 1998б. "Мейнинген труппасы". "Кембридж театрының нұсқаулығы" кітабында. Кембридж: Кембридж университетінің баспасы. 718-бет. Уиллетт, Джон және Ральф Манхайм. 1970 жыл. Кіріспе. Бертольд Брехттің "Жиналған пьесалары: Бірінші том" кітабында. Ред. Джон Уиллетт және Ральф Манхайм. Бертольд Брехт: пьесалар, поэзия және проза сериясы. Лондон: Метуен. vii-xvii беттер.
Banham, Martin, ed. 1998a. "Deutsches Theater." In The Cambridge Guide to Theater. Cambridge: Cambridge University Press. p. 294. 1998b. "Meiningen company." In The Cambridge Guide to Theater. Cambridge: Cambridge University Press. p. 718. Willett, John and Ralph Manheim. 1970. Introduction. In Collected Plays: One by Bertolt Brecht. Ed. John Willett and Ralph Manheim. Bertolt Brecht: Plays, Poetry and Prose Ser. London: Methuen. p. vii xvii.