Берлиндегі GRIPS Театры: Балалар мен жастарға арналған әлеуметтік театрдың тарихы
Grips-Theater
Берлиндегі GRIPS Театры – балалар мен жастарға арналған әлеуметтік-сыни пьесалармен әйгітەلген театр. 40 тілде 1500+ қойылым! Музыкалық комедиялар, сатира.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грипс театры (Grips Theater) – Берлиндегі Хансавиерттегі Хансаплацтағы Алтонаер көшесінде орналасқан, балалар мен жасөспірімдерге арналған танымал және құрметті эмансипациялық театр. Бұл театр "балалар мен жастардың өмірі мен тұрмыс жағдайларын әлеуметтік-сыни тұрғыдан қарастырып, оны түпнұсқалық, әзіл-қалжыңға толы және музыкалық қойылымдарына енгізген әлемдегі алғашқы театр" болып табылады. Ол ұлттық және халықаралық деңгейде танымал, бұрынғы көркемдік директоры Волкер Людвигтің ересектерге арналған мюзиклдері, мысалы, мәңгілік "Linie 1", "Café Mitte" немесе Альдус Хакслидің "Жаңа әлем" романының сахналық бейімделуі осыған әсер етті. GRIPS театрының пьесалары әлемнің 40 тіліне аударылып, 1500-ден астам рет сахналанды.
The Grips Theatre in Berlin (official name: GRIPS Theater) is a well known and well respected emancipatory children's and youth theatre, located at Altonaer Straße at Hansaplatz in the Hansaviertel in Berlin's Mitte district. It is "the first theatre worldwide to deal sociocritically with the lives and living conditions of children and young people and to incorporate this in original humorous and musical plays". It has gained a national and international reputation, not least due to its former artistic director Volker Ludwig's musicals for adults, such as its evergreen Linie 1, Café Mitte or the adaptation of Aldous Huxley's Brave New World. GRIPS' plays have been re staged over 1,500 times in some 40 languages around the world.
Шығу тегі
1966 жылы Берлиндегі рейхскабаретте балалар театры құрылды, «оқушылар тобы тақырыптық әндермен араласқан бағдарламалар мен сатирикалық эскиздер жасады». Волкер Людвиг, кейін ГРИПС театрының көркемдік директоры болып, шамамен қырық жыл қызмет еткен, Аустерпарламентаристік оппозиция (Германияның парламенттен тыс оппозициясы) деп аталатын топтың авторлары мен негізін қалаушыларының бірі болды. Бұл 1960-шы жылдардың екінші жартысы мен 1970-шы жылдардың басында Батыс Германиядағы саяси наразылық қозғалысы еді, ол неміс студенттік қозғалысының маңызды бөлігін құрады. 1966 жылдың жазында топ демалыс күндері балаларға арналған пьесаларды орындауды бастады, алғашқы қойылым – сатирикалық түрде өңделген «Үш алтын шашы бар шайтан» ертегісі болды. Топ сол кезде балалар театрының негізгі бөлігі болған ертегілік пьесаларға балама ретінде балаларға арналған пьесаларды көбірек қоя бастады. Олар балаларға арналған пьесаларды жасап, балалардың өміріндегі мәселелерді көтерді, ал әкияттар бұл мәселелерді жеткіліксіз немесе мүлдем қарастырмады. 1968 жылы Волкер Людвиг пен оның ағасы, карикатурист Райнер Хахфельд «Пицчепачқа саяхат» (Die Reise nach Pitschepatsch) атты алғашқы пьесасын жазды. Онда Миллипилли есімді қыз басты рөлде ойнайды, ол алыс аралға барып, үлкендердің немқұрайлылығынан кеуіп қалған Санта-Клаустың шыршасын құтқаруға тырысады. 1969 жылы топ балалар пьесаларына әлеуметтік сын элементтерін көбірек енгізуге келісті. Осының нәтижесінде алғашқы әлеуметтік сынға ие балалар пьесасы – Людвиг пен Хахфельд жазған «Стоккерлок унд Миллипилли» дүниеге келді. Пьесада Максимилиан есімді кішкентай бала отбасын және айналасындағыларды балаға ыңғайлы мінез-құлыққа мәжбүрлеу үшін құлаққа түйрелетін сыбызғымен шантаж жасайды. «Стоккерлок унд Миллипилли» ГРИПС театрының тұңғыш пьесасы болып саналады және үлкен жетістікке ие болды. Германиядағы театрлар осы пьесаны сахналады, ал оны басқа елдердің театрлары да бейімдеді. 1969 жылы пьеса Берлин үкіметінің «Біріміз» сыйлығымен марапатталды. Әлеуметтік-саяси тұрғыдан жаңаша, қазіргі заманғы балалар театрының тұжырымы баршаға ұнаған жоқ, әсіресе консервативті ортада. Театр балалардың кейіпкерлері үшін сынға ұшырады, олар көбінесе ересектерге сыйластық танытпады. Алайда, авторлар балалардың бостандығы мен құқықтарын баса назарға алуды мақсат еткен. Балалар театрының актерлік тобы спектакльге келген балалар мен жасөспірімдермен жиі сұхбаттасып, оларды толғандыратын мәселелерді білуге тырысты. Жиі кездесетін тақырып – гендерлік рөлдер, соның ішінде қыздардың мансапты таңдаудың орнына үй шаруасымен айналысуы, ал 1970-ші жылдары труппа осы тақырыпқа қатысты пьесаларды көбірек қойды.
In 1966, a children's theatre was formed at the Berlin Reichskabarett, "a student group that created programs and satirical sketches interspersed with topical songs". Volker Ludwig, who would go on to serve as the GRIPS Theatre's artistic director for nearly four decades, was one of the authors and co founders of the group, which defined itself as part of the Außerparlamentarische Opposition (German for extra parliamentary opposition), a political protest movement in West Germany during the latter half of the 1960s and early 1970s, which formed a central part of the German student movement. In the summer of 1966, the group began performing plays for children on weekends, starting with the satirically reworked fairy tale The Devil with the Three Golden Hairs. Gradually, the group performed more and more plays for children to provide an alternative to the fairy tale plays that were a staple of children's theatre at the time. Instead, the group developed plays written expressly for children and dealing with issues faced by children, which fairy tale plays addressed only insufficiently or not at all. In 1968, Volker Ludwig and his brother, the caricaturist Rainer Hachfeld, wrote the first of these plays, titled "The Journey to Pitschepatsch" (Die Reise nach Pitschepatsch). It features a girl protagonist, named Millipilli, who travels to a far away island to save Santa Claus's tree, which wilts away after being neglected by the adults. In 1969, the group agreed to develop children's plays that would include more elements of social critique. This resulted in the first sociocritical children's play, titled "Stokkerlok und Millipilli", also written by Ludwig and Hachfeld. The play follows a little boy named Maximilian who blackmails his family and surroundings into child friendly behaviour with an ear piercing whistle. "Stokkerlok und Millipilli" is considered the GRIPS Theatre's first play and became a great success. Theatres across Germany staged performances of the play, which was also adapted by theatres in other countries. In 1969, it was awarded the Brother Grimm Award, conferred by the Berlin government. The then relatively new concept of a modern children's theatre with a sociocritical background wasn't welcomed by everyone, particularly not by conservative circles. The theatre faced significant criticism for its child protagonists who were often barefaced and disrespectful towards adults. However, an emphasis on children's emancipation and child rights was entirely intended by the authors. The children's theatre's ensemble cast frequently interviewed the children and youths attending their performances to learn what issues were on their minds. A recurring topic were gender roles, including the then typical path of girls becoming housewives instead of pursuing a career, and in the 1970s, the troupe developed more and more plays dealing with that subject.
Бөліну
1971 жылы кейбір актерлер труппадан бөлініп, балаларға арналған жыныстық тәрбие пьесасын әзірлеу үшін Theater Rote Grütze балалар театрын құрды. "Бұл туралы айтпа!" – Жыныстық тәрбиеге арналған пьеса" (Darüber spricht man nicht!!! Ein Spiel zur Sexualerziehung) 1973 жылы қоғамдық наразылық тудырды. Актерлер жыныстық табу сөздерін қолданды және "балаларды өз денелері мен дене функцияларынан ұялмайтын етуге үйретті". Батыс Берлинде консерваторлардың қатаң сын-пікірлеріне қарамастан, қалалық әкімдік оны бастауыш мектеп сыныптарына ұсынды, ал "Бавария мұғалімдеріне балаларымен бірге осы қойылымды көруге рұқсат берілмеді".
In 1971, some of the actors split from the troupe and formed the children's theatre Theater Rote Grütze to develop a sex education play for children. The premiere of "You don't talk about that!!! A play for sexual education" (Darüber spricht man nicht!!! Ein Spiel zur Sexualerziehung) in 1973 created public uproar. The actors used sexual taboo words and taught "children not to be ashamed of their bodies and their bodily functions." Whereas in West Berlin, the municipal government recommended it for elementary school classes despite harsh criticism from conservatives, "Bavarian teachers were not allowed to attend the play with their children".
GRIPS атауы
1972 жылы балалар театрының Курфюрстендаммдегі Форум театрына көшуіне байланысты атауы өзгертілді, ал труппа «Grips» деген атты таңдады. Бұл неміс тіліндегі сөз, жылдам түсіну қабілетін білдіреді және ойлаудың қызықты екенін көрсетеді. Волкер Людвигтің сөзінше, «Grips – ешқашан басылмау, әрқашан ақыл-ойыңның соңғы ұсқын-дағына сену және ең қиыны – жағымды көзқарас қалыптастыруға тырысу». Графикалық дизайнер және балалар кітаптарының авторы Юрген Спон осыған сәйкес логотипті жасады: үлкен мұрынды қара бет, «GRIPS» деген жазуы бар картон қораптың ішінде көрінеді.
In 1972, the children's theatre's move into the Forum Theatre at Kurfürstendamm triggered a name change, with the troupe choosing the name Grips, a colloquial German term describing one's ability to understand quickly, to symbolise that thinking is fun. Volker Ludwig is quoted as saying, "[Grips is] not to give up, always have faith in that last grain of common sense, and – hardest of all – try and develop some kind of positive outlook." The graphic designer and children's book author Jürgen Spohn designed the matching logo: a black face with a big nose, peeking out from inside a cardboard box bearing the word GRIPS.
Хансавиертелге көшіріңіз
1974 жылы театр Хансавиерттелдің оңтүстік бөлігіндегі Хансаплацқа көшіп келді, ол соғыстан кейінгі модернистік тұрғын үйлерден құралған аудан. Ғимаратты неміс сәулетшілері Эрнст Цинссер мен Хансруди Пларре 1957 жылы Халықаралық сәулет көрмесі үшін салынған Интербау тұрғын үй кешенінің бір бөлігі ретінде жобалаған. ГРИПС көшіп келгенге дейін, бұл жерде "Беллевиу" кинотеатры орналасқан. ГРИПС жаңа орнында алғаш рет 1974 жылдың 30 қыркүйегінде есігін ашты. Ғимарат труппаның ұсынысына сәйкес қайта жаңартылды. Форум театрында болғандай, сахна орындықтармен қоршалды, бұл актерлерді көрермендердің арасына орналастырды. Күні бүгінге дейін сахнаның барлық төрт жағына көрермендерді орналастыру мүмкіндігі сақталып келеді, бірақ көбінесе бір жағы фон ретінде пайдаланылады. Сахна көтерілмегендіктен, алдыңғы қатарда отырған көрермендер актерлермен бір деңгейде болады. Театрдың сыйымдылығы 360-400 адамды құрайды. Кіреберіс Райнер Хахфельдтің карикатураларынан жасалған мозаикамен әсемделген. Ғимарат U-Bahn Hansaplatz стансасымен біріктірілгендіктен, театрға барушылар GRIPS-ке қоғамдық көлікпен оңай жете алады.
In 1974, the theatre moved to its current location at Hansaplatz in the southern part of the Hansaviertel, a post war modernist housing development. The building was designed by German architects Ernst Zinsser and Hansrudi Plarre as part of the Interbau housing development, constructed for the International Architecture Exhibition in 1957. Before the GRIPS moved in, the venue housed the "Bellevue" cinema. The GRIPS opened first opened at the new location on 30 September 1974. The premises were remodelled in accordance with the vision of the troupe. As it had been at the Forum Theatre, the stage was surrounded by benches, placing the actors in the middle of their audience. To this day, it remains possible to place the audience on all four sides of the stage, although one side is usually used as backdrop. As the stage isn't raised, visitors in the first row are at the same level as the actors. The theatre has a capacity of 360 400 people. The entrance is adorned with a mosaic of caricatures by Rainer Hachfeld. As the building is integrated into the U Bahn station Hansaplatz, theatregoers can easily reach the GRIPS by public transport.
Жастарға арналған алғашқы пьесалар
Алғашында труппа балаларға арналған қойылымдарға көбірек назар бөлгенімен, кейіннен жасөспірімдерге тән мәселелерді өз концепциясына енгізуді көздеді. "Қызым-ай!" (Mensch Mädchen!) атты гендерлік рөлдерді көрсететін балалар пьесасының табысынан кейін, GRIPS 1975 жылдың күзінде өзінің алғашқы жастар пьесасын ұсынды. "Осы керемет!" (Das hältste ja im Kopf nicht aus) деп аталатын қойылым жалпы білім беретін мектеп оқушыларының проблемаларына арналған.
While the troupe had rather focused on children's plays at first, it subsequently aimed to include problems that teenagers face into its concept. Following the success of "Gosh, Girl!" (Mensch Mädchen! ), a children's play about gender roles, the GRIPS premiered its first youth play in the autumn of 1975. Titled "That's incredible!" (Das hältste ja im Kopf nicht aus), it dealt with problems faced by general school students.
ГРИПС-қа қарсы науқан
Оның алғашқы жастар пьесасы труппаға келесі ағалар Гримм сыйлығын әкелсе де, 1975 жыл оның пьесалары төңірегіндегі қоғамдық саяси пікірталас пен театрына қарсы қаралау науқанының басталуымен де ерекшеленді. Христиан-демократтар партиясының Берлиндегі бөлімшесі актерлерді балаларды бұзатын коммунистер деп айыптады және жастар пьесасының "дұрыс емес тілі" жастарды зорлық-зомбылыққа итермелейді деп мәлімдеді. 1975 жылдың мамыр айында Берлиннің Штеглиц ауданындағы жастар мәселелері жөніндегі қалалық кеңесші Клаус Дитер Фридрих "Mensch Mädchen!" қойылымын тыйым салды, себебі "ГРИПС" театрының мүшелері қаланың коммунистік орталықтарында араласады", спектакльдің өзі емес. Германияның күнделікті газеттер нарығының ең ірі үлесіне ие болған қуатты Springer баспасының журналистері де театрға шабуыл жасады. "Berliner Morgenpost" газеті ГРИПС пьесалары "саяси психопаттар, кешірек өздерін-өздері жоқ ететін, ал жолда басқа да нәрселерді қирататын кешірімсіз жандар" тәрбиелеп отырғанын жазды. Людвиг Берлиннің "Der Tagesspiegel" газетімен берген сұхбатында сол кезді еске алды. "1975 жылдан бастап христиан-демократтар ГРИПС-ке қарсы науқан жүргізді. Үш жыл бойы олар парламенттік фракцияны Грипске қаржыны тоқтатуға және мектеп сыныптарының бізге келуіне рұқсат бермеуге дауыс беруге мәжбүр етті. Мен сол кезде сталинист, маоист және бала зорлаушы деп айыпталдым. Спринггер баспасөзі мен балалардың жанын жойдым деп жазды. Бұл 1981 жылға дейін жалғасты, содан кейін христиан-демократ [Рихард фон] Вайцзекер қала әкімі болып сайланды. Ол бұл жағдайдан қатты ұялған еді. "Біз ешкімнен жомарттық жағынан аспаймыз" деп маған біреуді жіберді. Содан кейін барлық алапат тоқтап қалды". Шабуылдар күтілген нәтижені бермеді, керісінше, ГРИПС театрының танымалдығын арттырып, оның қойылымдары дерлік әр түні толып тарылды. 1981 жылы ГРИПС-тің "Барлығы пластиктен" (Alles Plastik) жастар пьесасы театр төңірегіндегі пікірталасты қайта қозғады, себебі жасөспірімдердің бейжайдығы мен болашаққа сенімсіздігі туралы айтылған пьесада 1981 жылы Берлиндегі баспана іздеушілердің күресіне сілтеме жасалған еді.
Although its first youth play earned the troupe its next Brother Grimm Award, 1975 also marked the start of a public political debate about its plays and a smear campaign against their theatre. The Berlin chapter of the Christian Democrat Party, then in opposition, labelled the actors as communists who would corrupt children and claimed that the youth play's "unwholesome language" incited young people to acts of violence. In May 1975, the town councillor for youth in Berlin's Steglitz district, Klaus Dieter Friedrich, banned a guest performance of Mensch Mädchen! not because of the play itself but because "members of the GRIPS Theatre moved in the city's communist circles". Journalists of the powerful Springer publishing house, which controls the largest share of the German market for daily newspapers, also attacked the theatre. The Berliner Morgenpost wrote that GRIPS' plays were rearing "a load of political psychopaths, poor devils who would one day be their own destruction, having destroyed other things on the way". Ludwig recalled the time in an interview with Berlin daily Der Tagesspiegel. "Starting in 1975, the Christian Democrats ran an anti GRIPS campaign. For three years, they forced its parliamentary group to vote in favour of withholding funds from Grips and not allowing school classes to visit us. At the time, I was labelled Stalinist, Maoist and child abuser. The Springer press wrote I destroyed children's souls. That continued until in 1981, when a Christian Democrat, [Richard von] Weizsäcker, was elected mayor. He was extremely embarrassed by it all. 'Nobody will outshine us in terms of liberality,' he had someone communicate to me. And then the whole spook was over." The attacks had the opposite effect to the intended and helped raise awareness of the GRIPS Theatre, whose shows were sold out almost every night. In 1981, the GRIPS' youth play "Everything is Plastic" (Alles Plastik) reignited the debate about the theatre as the play, which dealt with the apathy and no future mentality of teenagers, included references to the struggle of the squatters in Berlin in 1981.
Ересектерге арналған пьесалар
1980 жылы GRIPS ересектерге арналған пьеса қойды. «Сол жақтың тарихы» (Eine linke Geschichte) пьесасы, GRIPS-те бүгінге дейін қойылуда, 1966 жылы Вьетнамдағы американдық соғысқа қарсы митингте танысқан үш студенттің тағдырын баяндайды. Пьеса олардың саяси қалыптасуын неміс студенттік қозғалысы мен 1977 жылдың соңында Батыс Германиядағы террористик оқиғалар тізбегі – «неміс күзі» аясында көрсетеді. Пьеса Германияның бірігуі сияқты соңғы тарихи оқиғаларды қамту үшін үнемі жаңартылып келді. Алайда, 2007 жылдың күзінен бастап репертуар пьесаның бастапқы нұсқасына қайта оралды.
In 1980, the GRIPS presented a play for adults. A Story of the Left (Eine linke Geschichte), performed at the GRIPS to this day, deals with three students who meet in 1966 at a rally against the American War in Vietnam. The play follows their political development amidst the German student movement and the German Autumn, a set of terror events in West Germany in late 1977. The play was continuously updated to incorporate more recent historic events, including the German reunification. Since autumn 2007, however, the repertoire reverted to the play's original version.
1-жол
1985 жылы Волкер Людвиг «1-ші желі» (Linie 1) мюзиклын жазды. Атауы Берлин метросының U1 желісіне сілтеме жасайды. Мюзиклдың музыкасын Людвигтің көп жылдық досы, неміс музыканты және композиторы Биргер Хейманн, сондай-ақ «No Ticket» рок-тобы (Томас Келлер, Джордж Кранц, Аксель Коттман, Майкл Брандт, Рихард Вестер, Маттиас Виттинг) жазды. Мюзикл 1986 жылдың 30 сәуірінде тұңғыш рет қойылды және GRIPS театрының ең үлкен жетістігіне айналды. Оқиға провинциалды туған жерінен қашқан жас әйелдің басынан кешетінін көрсетеді. Ол Берлиндегі танымал Зоопарк станциясына жетеді, бір түндік қатынастан жүкті болған рок-музыкантын іздейді. Ол 1-ші желіде қалып қойып, қалалық кейіпкерлермен және олардың тағдырларымен кездеседі. GRIPS театрының мәлімдемесіне сәйкес, «Бұл үлкен қалада өмір сүру, үміт пен бейімделу, батылдық пен өзіңді-өзің алдау, күлу мен жылау, армандау және өзің туралы ойлау туралы шоу, драма, мюзикл». Басқа пьесалары сияқты, «1-ші желі» де әлеуметтік-сыни элементтерді қамтиды, бірақ Берлин қабырғасы құлағанға дейінгі Берлин қоғамының әдемі суретін де көрсетеді. «1-ші желі» мюзиклының табысының кері жақтары да болды. Өндірістің жоғары құнына байланысты билет сатудан түскен қаражат театрдың шығындарын жаба алмады. Алайда, Волкер Людвиг телешоуда театр қосымша қолдаусыз жабылуға мәжбүр болады дегенін айтқаннан кейін, үкімет ақырында субсидияны арттырды. Бастапқыда Германияның жетекші сахналары «1-ші желіге» көңіл бөлмеді, бірақ Штутгарт мемлекеттік театры мюзиклді сәтті қойғаннан кейін, басқа театрлар да одан үлгі алды. «1-ші желі» сатирикалық «Scheibenwischer» (жел шыпырғышы) телешоуында орындалған бірнеше әнінен кейін бүкіл елге танымал болды. Шоудың авторы, неміс сатиригі, актер және жазушы Дитер Хильдебрандт 1988 жылы мюзиклдің «Linie 1» (фильм) фильмінде эпизодтық рөлде ойнады. Көп жылдар бойы «1-ші желі» ең көп қойылған неміс қойылымы болды және ол Бертольд Брехттің «Үш тиындық операсынан» кейін екінші ең табысты мюзикл болып қала береді. 1987 жылы мюзиклдің авторы Волкер Людвиг Германияның ең беделді театр сыйлығы саналатын Мюльхайм драматургтерінің сыйлығымен марапатталды. Бүгінгі күні мюзикл 150-ден астам неміс тіліндегі театрларда қойылды және Бразилия, Канада, Дания, Финляндия, Грекия, Италия, Үндістан, Литва, Намибия, Нидерланды, Ресей, Оңтүстік Корея, Испания, Швеция және Йемен сияқты 15 елдегі театрлармен бейімделді. Барселонада («Linea Roja»), Гонконгта («Island Line»), Калькуттада («Chord Line»), Сеулде («Seoul Linie 1»), Вильнюсте («No. 1: Вильнюс туралы армандауға тыйым салынған»), Виндхукта («Достар 4Eva») және Аденде («Mak Nazl») түпнұсқалық пьеса тиісті қалаларға бейімделді және түпнұсқалық музыка сақталды (Гонконгтан басқа). Сеулдегі «1-ші желіде» Янбианнан Сеулге келген жас қытай-корей әйелі Сеул стансасы мен 588-ші Cheongnyangni қызыл шамдар ауданы арасында саяхаттайды. Түпнұсқалық пьесадағы нацист жесірлері бұрынғы әскери шенділердің жесірлеріне айналады. Ким Мин ки бейімдеген бұл корей нұсқасы Берлиндегі түпнұсқадан да сәтті болды. GRIPS театры 2017 жылдың қазан айында «1-ші желі» мюзиклінің 1800-ші қойылымын көрсеткен кезде, Сеулдегі «1-ші желі» 13 жыл бойы Hakchon театрының репертуарында болған мюзикл 4000-нан астам рет қойылды. Намибиялық нұсқада неміс қызы Германияда ойнап жүрген кезде танысқан намибиялық музыкантты іздеп Виндхукке келеді. Ол шағын автобустар мен есек арбасы сияқты әртүрлі көлік түрлерін пайдаланып, бүкіл Намибияны аралайды. Бұл нұсқадағы Вильмерсдорф жесірлері Африкада ақтардың үстемдігін армандап жүрген бұрынғы бурлардың жесірлері.
In 1985, Volker Ludwig wrote the musical Line 1 (Linie 1). The title refers to Berlin's subway line U1. The music was written by German musician and composer Birger Heymann, a longtime friend of Ludwig, and the rock band No Ticket (Thomas Keller, George Kranz, Axel Kottmann, Michael Brandt, Richard Wester, Matthias Witting). The musical premiered on 30 April 1986 and became the biggest success of the GRIPS Theatre. The story follows a young woman who runs away from her provincial hometown and ends up at Berlin's notorious Zoo station, searching for a rock musician who got her pregnant on a one night stand. She gets stuck in underground line 1 and encounters a kaleidoscope of urban characters and their fates. According to the GRIPS, "it's a show, a drama, a musical about living and surviving in a large city, hope and adaptation, courage and self deceit, to laugh and cry at, to dream, and to think about oneself." As its other plays, Linie 1 includes sociocritical elements, but it also serves as an amusing portrait of Berlin's society before the fall of the Berlin Wall. The success of Linie 1 also had its drawbacks. Due to the production's considerable costs, ticket sales no longer covered the theatre's expenses. However, after Volker Ludwig mentioned on a talk show that the theatre would have to close without additional support, the government eventually increased its subsidies. Initially, Germany's main stages ignored Linie 1, but when the Stuttgart State Theatre successfully ran the musical, other theatres followed suit. Linie 1 became known nationwide after several of its songs were performed on satirical TV show Scheibenwischer (windshield wipers). The show's creator, German satirist, actor and author Dieter Hildebrandt, later had a cameo appearance in the 1988 film version Linie 1 (film) of the musical. For years, Linie 1 was the most played German production and it remains the second most successful musical after Bertolt Brecht's Threepenny Opera. In 1987, the musical's author Volker Ludwig was awarded the Mülheimer Dramatikerpreis (English: dramatist award of Mülheim), considered Germany's leading theatre award. To this day, the musical has been performed at over 150 German language theatres and adapted by theatres in 15 countries, including Brazil, Canada, Denmark, Finland, Greece, Italy, India, Lithuania, Namibia, the Netherlands, Russia, South Korea, Spain, Sweden and Yemen. In Barcelona ("Linea Roja"), Hong Kong ("Island Line"), Kolkata ("Chord Line"), Seoul ("Seoul Linie 1"), Vilnius ("Rule No. 1: It is forbidden to dream of Vilnius"), Windhoek ("Friends 4Eva") and Aden ("Mak Nazl"), the original play was adapted to the respective cities and retained the original music (expect for Hong Kong). In Seoul Line 1, a young Chinese Korean woman from Yanbian comes to Seoul, travelling back and forth between the Seoul Station and the Cheongnyangni 588 red light district. The Nazi widows of the original play become widows of former military big shots. This Korean version, adapted by Kim Min ki, became even more successful than the original in Berlin. While the GRIPS put on its 1,800th performance of Linie 1 in October 2017, Seoul Line 1 was performed over 4,000 times during the 13 years the musical belonged to the Hakchon Theatre's repertoire. In the Namibian version, a German girl arrives in Windhoek searching for a Namibian musician she met while he was playing in Germany. She travels all over Namibia with various typical means of transport, such as minibus taxis and a donkey cart. The Wilmersdorf widows in this version are widows of former Boers still dreaming of white supremacy in Africa.
ГРИПС бүгінгі күні
1992 жылдан бері GRIPS, "Altonaer Straße" театрынан өзге, "студия және репетиция сахнасына" ие. 2009 жылға дейін кішкентай қойылымдар Шиллер Театр Воркшопында (шеберханада) қойылды, бірақ содан бері – Klosterstraße-дегі GRIPS Podewilде. Әдетте, GRIPS жылына кем дегенде төрт жаңа пьеса шығарып, 300 спектакль қояды. 2011/2012 маусымының соңында Волкер Людвиг GRIPS-тің көркемдік директоры лауазымынан кеткен кезде, ол бұрын Дюссельдорф Schauspielhaus-та жұмыс істеген Стефан Фишер-Фельсті ізбасары етіп тағайындады. Пікір келіспеушіліктерге байланысты Людвиг пен Фишер-Фельс 2015 жылы келісімшартты мерзімінен бұрын тоқтатуға келісті, нәтижесінде Фишер-Фельс Дюссельдорф Schauspielhaus-қа қайта оралды. Оның орнын үй театрының педагогы Филипп Харпейн басты. Людвиг 2016/2017 маусымының соңына дейін GRIPS-тің басқарушы директоры болып қалды, содан кейін 80 жасқа толған күні бұл лауазымды Харпейнге тапсырды. Оның кеткеніне орай, жазушы және театр сыншысы Рудигер Шапер Людвигке құрмет көрсетті: "Берлин әлемдік театрға көп үлес қосты. Волкер Людвиг пен Grips осылардың қатарында. [ ] Тамаша. Мұны көруге мүмкіндік алғаныма қандай бақыт!"
Since 1992, the GRIPS owns a so called 'studio and rehearsal stage' in addition to the theatre at Altonaer Straße. Until 2009, smaller productions were staged at the Schiller Theater Werkstatt (workshop), but since then, the GRIPS Podewil at Klosterstraße. Usually, the GRIPS releases at least four new plays and stages 300 performances per year. When Volker Ludwig left his post as the GRIPS' artistic director at the end of the 2011/2012 season, he appointed Stefan Fischer Fels as his successor who had previously worked at the Düsseldorfer Schauspielhaus. Due to differences in opinions, Ludwig and Fischer Fels agreed on a premature termination of the contract in 2015, which saw Fischer Fels returning to the Düsseldorfer Schauspielhaus. He was succeeded by in house theatre pedagogue Philipp Harpain. Until the end of the 2016/2017 season, Ludwig remained in his role as the GRIPS' managing director before turning this post over to Harpain, too, on his 80th birthday. At his departure, author and theatre critic Rüdiger Schaper paid tribute to Ludwig. "Berlin has made several contributions to world theatre. Volker Ludwig and the Grips belong into that category. [ ] A miracle. What luck to have been able to witness it."
Актерлер
ГРИПС театрының бірнеше актерлері теледидар мен кинода сәтті мансапқа қол жеткізді, олардың ішінде Дитер Ландурис, Петра Зизер, Хайнц Хоениг, Аксель Праль, Джулия Бланкенбург, Надин Вармут және Матиас Шлунг. Ансамбльдің қарт мүшелері Дитрих Леманн мен Томас Аренс 1969 және 1975 жылдан бері GRIPS театрында еңбек етеді. Леманн 1986 жылы премьерасынан бастап Line 1 қойылымының барлық көрсетілімдеріне қатысқан керемет жетістікке қол жеткізді. 1981 жылдан бері Леманн Берлиндегі ең көне мемлекеттік аккредиттелген жеке драма мектебі – Фриц Кирхгофф мектебінің директоры болып жұмыс істейді.
Several of the GRIPS Theatre's cast have gone on to successful careers in TV and film, including Dieter Landuris, Petra Zieser, Heinz Hoenig, Axel Prahl, Julia Blankenburg, Nadine Warmuth, and Mathias Schlung. Veteran ensemble members Dietrich Lehmann and Thomas Ahrens have been with the GRIPS since 1969 and 1975, respectively. Lehmann accomplished the outstanding achievement of participating in every performance of Line 1 since its premiere in 1986. Since 1981, Lehmann also serves as head of the Fritz Kirchhoff School, the oldest state recognized private drama school in Berlin.
Музыкант
Аксель Котман, Джордж Кранц және Матиас Витинг 1978-1986 жылдар аралығында топқа қосылды, ал 1980-1983 жылдары Zeitgeist тобы құрылды. Сонымен қатар, Кранц сәтті солист, ең белгілі әні – "Din Daa Daa" (Trommeltanz). 1986 жылы, "1-ші желі" тұңғыш рет көрсетілген жылы, Томас Келлер, Майкл Брандт және Ричард Вестер қосылды. Алты музыкант мюзиклдің музыкасын жазуға және аранжировкалауға бірлесіп қатысты, оны No Ticket рок-тобы ретінде орындады. Вестерден басқасының бәрі бүгінгі күнге дейін GRIPS сахнасында өнер көрсетеді.
Axel Kottmann, George Kranz and Matthias Witting, who joined the ensemble between 1978 and 1986, formed the band Zeitgeist from 1980 to 1983. In addition, Kranz is a successful solo musician, best known for his song Din Daa Daa (Trommeltanz). In 1986, the year Line 1 premiered, Thomas Keller, Michael Brandt and Richard Wester joined. Together, the six musicians participated in composing and arranging the music of the musical, which they performed as rock band No Ticket. All but Wester are performing at the GRIPS to this day.