Қасиетті Рим империясының саяхатшысы және мемлекет қайраткері Пилигримнің өмірі мен қызметі
Pilgrim (archbishop of Cologne)
Пильгрим (985-1036) – Священной Римской империи канцлер, архиепископ Кельна. Вел военные кампании в Южной Италии, происходил из баварского рода Арибонидов.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пилигрим (Pilgrimus; шамамен 985 – 25 тамыз 1036) – Киелі Рим империясының мемлекеттік қайраткері және дін қызметкері. 1016 жылы Италия Корольдігінің кеңсесін басқарды, ал 1031 жылы алғашқы архиканцлер атанды. 1021 жылы Кельн архиепископы болды. 1022 жылы Оңтүстік Италия князьдықтарына қарсы империялық жорықтағы қатысуы үшін Монтекассинолық Аматус оны "соғысқа бейім" деп сипаттады.
Pilgrim (Pilgrimus; c. 985 – 25 August 1036) was a statesman and prelate of the Holy Roman Empire. In 1016 he took charge of the chancery of the Kingdom of Italy, and became the first archchancellor in 1031. In 1021 he became Archbishop of Cologne. For his part in the imperial campaign against the South Italian principalities in 1022, the chronicler Amatus of Montecassino described him as "warlike".
Ерте өмір
Пилигрим Бавариядағы Арибонидтер әулетіне жататын. Ол шамамен 985 жылы дүниеге келген. Оның әкесі Чаддалхо IV (1030 жылы 11 қыркүйекте қайтыс болды), Исенгау графы. Оның ағасы, V Чадалхо (29 қазан 1050 жылы қайтыс болды) Исенгауды мұра етті, ал Пилигрим шіркеуге кірді. Оның шіркеуде маңызды байланыстары болды, өйткені оның әйелі Арибо Майнц архиепискобы, ал оның үлкен әйелі Хартвиг Зальцбург архиепискобы болды. Пилигримнің бастауыш білімін Гартвигтің басшылығымен Зальцбург соборында бастады, ол жас кезінде канон болды. 1015 жылы Гартвигтің араласуы арқылы Пилигрим патшалық капелласына тағайындалды. 1016 жылы император Генрих II Бамберг соборын құрған кезде ол Пилигримді оның провосты деп атады. Италия патшалығы үшін өзінің қарсыласы Ардуинді жеңгеннен кейін император Пилигримды өзінің жеке итальяндық кеңсесінің басшысы етті. 1016 жылы Пилигрим солтүстік Италияға сапар шегіп, императорды Ардуинді қолдаған саудагерлермен татуластыруға тырысты. Ол өте табысты болды, сондықтан 1017 жылдың қаңтар айында итальяндық елшілік Allstedt-те өтіп жатқан мәжіліске императорды қарсы алу үшін келді. 1017 жылдың қазан немесе қараша айында Пилигрим Германияға оралды, ал 1018 жылдың қаңтар айында Ардуинді қолдаған Отбертиндер әулетінің соңғы тұтқыны Генрих тарапынан босатылды. 1020 жылы 17 сәуірде Папа Бенедикт VIII Пасханы Бамберде тойлағанда, Пилигрим қатысты. 1021 жылы Пилигрим Кёльн архиепископтығына ие болды. Оның тағайындалуы оның алдыңғысы, Хериберт (16 наурызда қайтыс болды) әлі де өлім төсегінде жатқанда жасалды. 29 маусымда императордың қатысуымен епископтыққа бекітілді.
Pilgrim belonged to a Bavarian family of the Aribonids. He was born around 985. His father was Chadalhoh IV (died 11 September 1030), count of Isengau. His older brother, Chadalhoh V (died 29 October 1050), inherited the Isengau, while Pilgrim entered the church. He had important relations in the church, since his uncle Aribo was the archbishop of Mainz and his great uncle Hartwig was the archbishop of Salzburg. Pilgrim's primary education began at Salzburg Cathedral under the direction of Hartwig, and there he became a canon as a young man. In 1015, through Hartwig's intervention, Pilgrim was appointed to the royal chapel. In 1016, when the Emperor Henry II founded Bamberg Cathedral he named Pilgrim its provost. After defeating his rival, Arduin, for the Kingdom of Italy, the emperor placed Pilgrim in charge of his separate Italian chancery. In 1016 Pilgrim undertook a journey to northern Italy to reconcile the emperor to those magnates who had supported Arduin. He was so successful that in January 1017 an Italian embassy travelled to the assembly then in session at Allstedt to greet the emperor. In the October or November 1017 Pilgrim returned to Germany, and in January 1018 the last hostage of the Otbertine family, which had supported Arduin, was released by Henry. On 17 April 1020, when Pope Benedict VIII celebrated Easter at Bamber, Pilgrim was present. In 1021 Pilgrim was rewarded with the archbishopric of Cologne. His appointment was made while his predecessor, Heribert (died 16 March), was still on his deathbed. He received his episcopal ordination on 29 June in the emperor's presence.
1021-22 жылғы Италия науқаны
1021 жылдың желтоқсан айында император Генрих үлкен әскерімен Италияға басып кірді. Ол әскерін үш топқа бөлді: орталық бөлімді өзі басқарды, ал қанаттарды Кельннің Пилигримі мен Аквилеяның Поппосы басқарды. Пилигримнің тобы Тиррен теңізінің жағалауымен Капуа княздығына қарай жорық жасады, жолында Рим қаласынан өтті. Хроника monasterii Casinensis мәліметінше, бұл әскердің саны шамамен 20 000 адамды құрады. Пилигрим Монте-Кассино аббаты Атенульфті және Капуа князі Пандульф IV-ті тұтқындау үшін жіберілді. Біріншісі қашып кетті, ал екіншісі, қолдаушылары мен нормандық жалдамалы әскерлерінен айырылғаннан кейін, азаматтар император әскеріне қақпаны ашқан соң бағынды. Содан кейін Пилигрим Салерно қаласын қырық күн қоршауға алды. Гуамар III князі кепілдер ұсынғанда, Пилигрим князьдің ұлы және серігі Гуамар IV-ті қабылдап, қоршауды жеңілдетті. Неаполь герцогы Сергий IV да қоршаудан қырылудан сақтану үшін Пилигримге кепілдер ұсынды. Пилигрим содан кейін әскерін шығысқа жетектеп, қазірде жүріп жатқан Троя қаласын қоршауға қосылды. Трояда император Пандульфты өлім жазасына кесті, бірақ архиепископ араласып, жазаны Альп тауларының солтүстігінде бір жылға түрмеге жабуға өзгертті. Пилигрим сондай-ақ, Пандульф IV орнына Конт Пандульф Тьяноны Капуа князі етіп тағайындауға ықпал етті. Бұл императорлық дипломмен бекітілді, онда Пилигримнің өтініші бойынша императорлық сарай мен Капуа княздары арасындағы жақсы қарым-қатынас ерекше атап көрсетілді. Троя қаласын қоршау 12 сәуірден маусым айының соңына дейін созылды, содан кейін император өт тасынан қиналып, шіркеу кеңесіне қатысу үшін қоршауды көтерді.
In December 1021, the Emperor Henry invaded Italy with a large army. He divided into three columns, the centre under himself and the wings under Pilgrim of Cologne and Poppo of Aquileia. Pilgrim's column marched down the Tyrrhenian coast towards the Principality of Capua, passing through Rome on its way. According to the Chronica monasterii Casinensis, this force numbered some 20,000 strong. Pilgrim was sent to arrest the abbot of Monte Cassino, Atenulf, and the prince of Capua, Pandulf IV. The former escaped and the latter, abandoned by his supporters and his Norman mercenaries, surrendered after the citizens opened the gates to the imperial army. Pilgrim then besieged the city of Salerno for forty days. When its prince, Guaimar III, offered to give hostages, Pilgrim accepted the prince's son and co prince, Guaimar IV, and lifted the siege. Duke Sergius IV of Naples also offered hostages to Pilgrim to avoid a siege. Pilgrim then led his army east to join the siege of Troia already in progress. At Troia the emperor condemned Pandulf to death, but the archbishop intervened to get the sentence commuted to one year's imprisonment north of the Alps. Pilgrim also intervened to have Count Pandulf of Teano appointed prince of Capua in Pandulf IV's place. This was confirmed by an imperial diploma that, at Pilgrim's request, specifically mentioned the good relations between the imperial court and the Capuan princely dynasty. The siege of Troia dragged on from 12 April until late June, when the emperor, in pain from a gall stone, lifted it in order to attend a church council.
1024 және 1028 жылдардың тажына шалулары
Оңтүстік Италиядағы әскери науқан аяқталғаннан кейін (1022), Пилигрим Римге Папа Бенедикт VIII-ден паллиум алу үшін барды, ол оған Апостольдық кітапханашы (библиотекарий) атағын берді. Сондай-ақ, папа Пилгримге осы кезде Германия патшасын тәж кигізу құқығын берген болуы мүмкін. Ол 1024 жылғы сәуір айында Германияға оралды. 1024 жылғы 4 қыркүйекте Империя князьдері Салиан әулетінен Конрадты патша және болашақ император етіп сайлады. Рейн өзені жағасындағы Камба даласында өткен князьдер жиынында Пилигрим, Лотарингиялық жасақтың де-факто басшысы ретінде, Конрадтың туысы Конрад Жасын қолдады. Ол жиналыстан ерте шығып, сайланған императорды ренжітті. Конрад 8 қыркүйекте Майнц архиепископы Арибодан тәж киді, ол әйелі Гизеланың некелерінің жарамсыз және туыстық байланысқа негізделгендігіне байланысты оған тәж кигізуден бас тартты. 21 қыркүйекте Пилигрим Гизелаға Кёльн соборында патшайымдық тәж кигізді, бұл патша мен дін қызметкері арасындағы жақындасуға әкелді. Ол Лотарингия герцогы Готэло I-ді татуластыруға тырысты, бірақ сәтті болмады. Пилигрим 1028 жылғы 14 сәуірде (Пасха күні) Аахенде Конрад пен Гизеланың ұлы Генрих III-ті Германия патшасы етіп тәж кигізу арқылы Арибо мен Конрадтың арадағы шиеленістен пайдаланды, оның әкесі пападан императорлық тәж киген болатын. Осыдан бастап Германия патшаларын Майнц емес, Кёльн архиепископтары тәж кигізді. 1031 жылғы маусым айында Конрад Пилигримді Италияның архиканцлері етіп тағайындады, бұл құрмет Орта ғасырлар бойы Кёльн архиепископтарында сақталды.
After the campaigning in southern Italy was done (1022), Pilgrim went to Rome to receive his pallium from Pope Benedict VIII, who also bestowed on him the dignity of Apostolic Librarian (bibliothecarius). It is possible that the pope also bestowed on Pilgrim the right to crown the king of Germany on this occasion. He had returned to Germany by April 1024. On 4 September 1024, the princes of the Empire elected Conrad the Elder of the Salian dynasty as king and future emperor. At the meeting of the princes held at the field of Kamba on the Rhine, Pilgrim, as de facto leader of the Lotharingian contingent, supported Conrad's cousin, Conrad the Younger. He further offended the emperor elect by leaving the assembly early. Conrad was crowned on 8 September by Aribo of Mainz, who refused to crown his wife, Gisela, on the grounds that their marriage was invalid and consanguineous. On 21 September Pilgrim crowned Gisela queen in Cologne Cathedral, which led to a rapid rapprochement between king and prelate. He tried to reconcile Duke Gothelo I of Lotharingia, but was unsuccessful. Pilgrim continued to benefit from Aribo and Conrad's estrangement when, at Aachen on 14 April 1028 (Easter Sunday), he crowned Conrad and Gisela's son, Henry III, following his election as King of Germany to replace his father, who had been crowned emperor by the pope. A convention was established, and from this point on the archbishops of Cologne, not those of Mainz, crowned the kings of Germany. In June 1031, Conrad appointed Pilgrim archchancellor for Italy, an honour that remained with the archbishops of Cologne throughout the Middle Ages.
Епархиялық жобалар
Пилигрим – реформатор және құрылысшы болды. Ол қаласының батыс жағын кеңейтіп, 1022/4 жылы Қасиетті елшілердің романдық базиликасын, шамамен 1027 жылы монетахананы және жаңа базарды салды. 1029 жылдың 8 қарашасында ол Браувейлер аббаттығын қадірледі. Рейн өңіріндегі оның зор ықпалы Рейн мен Рур арасындағы жерге оннан бір бөлігін алу құқығы үшін Гандерсхайм және Эссен аббаты Софиямен дауға себеп болды. Оның байлығы мен білімі өзінің соборына және Монте-Кассиноға жасаған көптеген сыйлықтарынан көрінеді. Музыкалық теоретик Берно Райхнау тонарий туралы еңбегін Пилигримге арнады. Пилигрим Клюний реформаларын қолдады және 1023 жылдың тамызында Генрих II мен Франция королі Роберт II арасындағы келіссөздерге қатысты. Ол 1027 жылдың қыркүйегінде Франкфурт кеңесіне қатысты. Оның соңғы маңызды әрекеті 1035 жылы Конрад Кішінің Каринтия герцогтігіне тағайындалуына қарсылық көрсету болды. Пилигрим Генрих III пен Данияның Гунгильдасының үйлену тойына қатысқанда Нимгенде кенеттен қайтыс болды. Ол өзі салған Қасиетті елшілерге арналған шіркеуге жерленді.
Pilgrim was a reformer and a builder, extending the western suburbs of his city by the foundation of the Romanesque basilica of the Holy Apostles (1022/4), a mint (c. 1027) and a new market. On 8 November 1029 he consecrated the abbey of Brauweiler. His extensive influence in the Rhineland involved him a dispute over the right to the tithes of the land between the Rhine and the Ruhr with Sophia, abbess of Gandersheim and Essen. His wealth and learning are evident in his rich donations to his own cathedral and to Monte Cassino. The musical theorist Berno of Reichenau dedicated his work on the tonarius to Pilgrim. Pilgrim supported the Cluniac reforms, and took part in the negotiations between Henry II and King Robert II of France in August 1023. He attended the council of Frankfurt in September 1027. His last major action was to oppose the appointment of Conrad the Younger to the Duchy of Carinthia in 1035. Pilgrim died suddenly in Nijmegen while attending the wedding of Henry III and Gunhilda of Denmark. He was buried in the church he had founded dedicated to the Holy Apostles.