Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1866–1941)
British politician (1866–1941)
Фримен Фримен Томас, Уиллингдонның 1-ші маркизі, (12 қыркүйек 1866 – 12 тамыз 1941), 1931 және 1936 жылдар аралығында Уиллингдон графы титулымен танымал болған, британдық либерал саясаткер және әкімші, Канаданың генерал-губернаторы және Үндістанның вице-королі және генерал-губернаторы қызметтерін атқарған. Фримен Томас Англияда дүниеге келді және 15 жыл Сассекс артиллериясында қызмет еткеннен бұрын Итон колледжінде, содан кейін Кембридж университетінде білім алды. Одан кейін ол дипломатиялық және саяси салаға қадам басқалы жатыр, қайын атасы Викторияның губернаторы болған кезде оның көмекшісі болды. 1900 жылы ол Британдық Парламентке сайланды. Содан кейін ол түрлі мемлекеттік лауазымдарды иеленді, соның ішінде британ премьер-министрінің хатшысы қызметін атқарды және лорд Уиллингдон ретінде жұрттық дәрежеге көтерілгеннен кейін V Георгий патшаның күтімшісі болды. 1913 жылдан бастап Уиллингдон Британ империясының аймақтарында губернаторлық және вице-корольдік лауазымдарды атқарды, Бамбей губернаторлығынан бастап, содан кейін Мадрас губернаторы болды. 1926 жылы Вими виконты Бингтің орнына Канаданың генерал-губернаторы болып тағайындалды және 1931 жылы Бессборо графы оны алмастырғанға дейін осы лауазымда қалды. Содан кейін Уиллингдон дереу лорд Ирвиннің (кейіннен Халифакс графы аталған) орнына Үндістанның вице-королі және генерал-губернаторы болып тағайындалды және ол 1936 жылы Линлитгоу маркизі алмастырғанға дейін осы қызметте болды. Вице-корольдік өкілеттігі аяқталғаннан кейін Уиллингдон Бес порттың қамқоршысы болып тағайындалды және маркиз Уиллингдон ретінде жұрттық дәрежеге көтерілді. Ұлыбританияны бірқатар ұйымдар мен мерекелерде өкілдік еткеннен кейін Уиллингдон 1941 жылы Лондондағы үйінде қайтыс болды, ал оның күлі Вестминстер аббаттығында жерленді.
Freeman Freeman Thomas, 1st Marquess of Willingdon, (12 September 1866 – 12 August 1941), styled as the Earl of Willingdon between 1931 and 1936, was a British Liberal politician and administrator who served as Governor General of Canada and as Viceroy and Governor General of India. Freeman Thomas was born in England and educated at Eton College and then the University of Cambridge before serving for 15 years in the Sussex Artillery. He then entered the diplomatic and political fields, acting as aide de camp to his father in law when the latter was Governor of Victoria and, in 1900, was elected to the British House of Commons. He thereafter occupied a variety of government posts, including secretary to the British prime minister and, after being raised to the peerage as Lord Willingdon, as Lord in waiting to King George V. From 1913, Willingdon held gubernatorial and viceregal offices throughout the British Empire, starting with the governorship of Bombay and then the governorship of Madras, before he was in 1926 appointed as the Governor General of Canada to replace the Viscount Byng of Vimy, occupying the post until succeeded by the Earl of Bessborough in 1931. Willingdon was immediately thereafter appointed as Viceroy and Governor General of India to replace Lord Irwin (later created Earl of Halifax), and he served in the post until succeeded by the Marquess of Linlithgow in 1936. After the end of his viceregal tenure, Willingdon was installed as the Lord Warden of the Cinque Ports and was elevated in the peerage as the Marquess of Willingdon. After representing Britain at a number of organisations and celebrations, Willingdon died in 1941 at his home in London, and his ashes were interred in Westminster Abbey.
Ерте өмір және білім
Фримен Томас Раттон мен Яптон атқыштар бригадасының офицері Фримен Фредерик Томас пен оның әйелі, парламенттік қазынашының хатшысы (кейіннен Парламент палатасының спикері, 1-ші Висконт Хэмпден атанған) Генри Брандтың қызы Мейбелдің жалғыз ұлы болып дүниеге келді. Екі жасқа толғанға дейін Томастың әкесі қайтыс болды және одан кейін оны анасы тәрбиеледі, ол оны Итон колледжіне жіберді. Ол онда Итон қоғамының президенті болды және үш жыл бойы мектептің крикет командасының құрамына кірді, соңғы курста он бір ойыншыдан тұратын команданың капитаны болды. Ол спортқа деген ынтасын Кембридж университетіне алып өтті, онда Итоннан кейін Тринити колледжіне қабылданды.
Freeman Thomas was born the only son of Freeman Frederick Thomas, an officer in the rifle brigade of Ratton and Yapton, and his wife, Mabel, daughter of Henry Brand, Parliamentary Secretary to the Treasury (later Speaker of the House of Commons, who retired as 1st Viscount Hampden). Before he was two, Thomas' father had died and he was raised thereafter by his mother, who sent him to Eton College. There, he acted as President of the Eton Society and was for three years a member of the school's cricket team, serving as captain of the playing eleven during his final year. He carried this enthusiasm for sport on to the University of Cambridge, where he was accepted to Trinity College after leaving Eton,
Неке және саяси мансап
1892 жылы Фримен Томас іс қағазы арқылы Фримен тегін қосымша қабылдады және Томас Брассидің қызы, кейін Барон Брасси атанған Мари Брассиға үйленді. Фримен Томас оны жиі қолдау көрсеткен көз ретінде айтатын, бірде былай деді: «Менің әйелім маған үнемі шабыт пен жігер берді». Олардың екі ұлы болды: 3 мамыр 1893 жылы туған Жерар және 25 шілде 1899 жылы туған Иниго. Жерар 1914 жылдың 14 қыркүйегінде Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты, ал Иниго әкесінің орнына Уиллингдон маркизі болды. 1897 жылы Фримен Томас сол кезде Виктория (Австралия) губернаторы болған қайын атасының лагерьдегі көмекшісі болып тағайындалды. Одан кейін 1905 жылдың желтоқсанынан 1906 жылдың қаңтарына дейін отырған Либералдық кабинетте қазынашылықтың кіші лорды болып қызмет етті. 1906 жылдың қаңтар айындағы сайлауда жеңілгенімен, Фримен Томас Бодмин округінен өткен қосымша сайлауда жеңіске жетіп, Парламентке оралды және біраз уақыт премьер-министр Х.Х. Асквиттің хатшысы болып жұмыс істеді. Үкіметтегі қызметі үшін Фримен Томас 1910 жылы Сассекс графтығындағы Раттонның бароны атанды, ал келесі жылы король Георг V-нің жеке кеңесшісі болып тағайындалды, монархтың сүйікті теннис серігіне айналды. Осы оқиғаға орай 1913 жылдың 12 наурызында Уиллингдон Үнді империясы орденінің Ұлы командирі (қосымша) атағымен марапатталды. Бірақ бір жыл өткен соң Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды, ал Британ империясының бір бөлігі болған Үндістан бірден соғысқа тартылды. Лорд Уиллингдон одақтастардың мүддесін қорғауға тырысып, Месопотамия шайқасынан жарақат алғандарды емдеуге жауапкершілік алды. Сол қиын кезеңде Махатма Ганди Оңтүстік Африкадан Бомбейге оралды, ал Уиллингдон оны алғашқылардың бірі болып қарсы алып, ресми кездесу үшін Үкімет үйіне шақырды. Бұл Уиллингтонның Гандимен алғашқы кездесуі болды, ол кейін Үндістанның рухани көшбасшысын «адал, бірақ большевик және осы себепті өте қауіпті» деп сипаттады. 1917 жылы, Уиллингдон губернаторлық қызметінен кеткенге бір жыл қалғанда, Бомбей президенттігінің Кхеда аймағында ауыр ашаршылық болды, бұл экономикаға үлкен әсер етіп, шаруалардың салық төлеуге жағдайы болмады. Дегенмен, үкімет салықты төлеуді ғана талап етпеді, сонымен қатар сол жылы күшіне ену үшін алымдарды 23%-ға арттыруды талап етті. Осылайша Кхеда Гандидің Үндістандағы алғашқы сатьяграхасының орталығына айналды, ол Сардар Валлабхай Пател, Нархари Парик, Моханлал Пандия және Равишанкар Вьястың қолдауымен Гуджарат жиналысын ұйымдастырды. Гандидің ықпалындағы халық жиналып, Уиллингтонға сол жылға арналған салықтарды жою туралы петиция жіберді. Алайда, Министрлер кабинеті бас тартты және губернаторға мүлікті күшпен тәркілеуді бастауға кеңес берді, бұл Гандиді үкіметке қарсы бейбіт қарсылық көрсетуге итермеледі, ол ақырында сәтті аяқталып, Уиллингдон колониядан кеткеннен кейін Гандиді бүкіл Үндістанда танымал етті. Осы іс-әрекеттері үшін, басқару және соғысқа қатысқандары үшін, Уиллингдон 1918 жылдың 3 маусымында корольдің жарлығымен Үндістан жұлдызы орденінің Ұлы командирі болып тағайындалды.
In 1892, Freeman Thomas assumed the additional surname of Freeman by deed poll and married the Hon. Marie Brassey, the daughter of Thomas Brassey, then recently created Baron Brassey. Freeman Thomas often cited her as a source of support, stating once: "My wife has been a constant inspiration and encouragement." The couple had two sons: Gerard, born 3 May 1893, and Inigo, born 25 July 1899. Gerard was killed in World War I on 14 September 1914, and Inigo eventually succeeded his father as Marquess of Willingdon. In 1897 Freeman Thomas was appointed aide de camp to his father in law, who was then the Governor of Victoria, Australia. He then served as a junior lord of the Treasury in the Liberal Cabinet that sat from December 1905 to January 1906. Though he lost in the January 1906 elections, Freeman Thomas returned to the House of Commons by winning the by election for Bodmin, and, for some time, served as a secretary to the prime minister, H. H. Asquith. For his services in government, Freeman Thomas was in 1910 elevated to the peerage as Baron Willingdon of Ratton in the County of Sussex, and the following year was appointed as Lord in waiting to King George V, becoming a favourite tennis partner of the monarch. and to mark this event, Willingdon was on 12 March 1913 honoured with induction into the Order of the Indian Empire as a Knight Grand Commander (additional). Within a year, however, the First World War had erupted, and India, as a part of the British Empire, was immediately drawn into the conflict. Lord Willingdon strove to serve the Allied cause, taking responsibility for treating the wounded from the Mesopotamian campaign. In the midst of those dark times, Mahatma Gandhi returned to Bombay from South Africa and Willingdon was one of the first persons to welcome him and invite him to Government House for a formal meeting. This was the first meeting Willingdon had with Gandhi and he later described the Indian spiritual leader as "honest, but a Bolshevik and for that reason very dangerous." In 1917, the year before Willingdon's resignation of the governorship, a severe famine broke out in the Kheda region of the Bombay Presidency, which had far reaching effects on the economy and left farmers in no position to pay their taxes. Still, the government insisted that tax not only be paid but also implemented a 23% increase to the levies to take effect that year. Kheda thus became the setting for Gandhi's first satyagraha in India, and, with support from Sardar Vallabhbhai Patel, Narhari Parikh, Mohanlal Pandya, and Ravishankar Vyas, organised a Gujarat sabha. The people under Gandhi's influence then rallied together and sent a petition to Willingdon, asking that he cancel the taxes for that year. However, the Cabinet refused and advised the Governor to begin confiscating property by force, leading Gandhi to thereafter employ non violent resistance to the government, which eventually succeeded and made Gandhi famous throughout India after Willingdon's departure from the colony. For his actions there, in relation to governance and the war effort, Willingdon was on 3 June 1918 appointed by the King as a Knight Grand Commander of the Order of the Star of India.
Мадрас губернаторы
Уиллингдон Бомбейден Ұлыбританияға қысқа ғана уақытқа оралғаннан кейін, 1919 жылдың 10 сәуірінде Мадрас губернаторы болып тағайындалды. Бұл тағайындама 1918 жылғы Монтегю-Челмсфорд реформалары Үндістан Үкіметі актісімен ресми бекітілгеннен кейін көп ұзамай жасалды, ол Үндістандағы билікті атқарушы және заң шығарушы органдар арасында бөліп берді. Осылайша, 1920 жылдың қараша айында Уиллингдон Мадрас заң шығарушы кеңесінің алғашқы сайлауына қатысты сайлау туралы жарлық шығарды. Алайда, Үнді ұлттық конгрессі партиясы Гандидің ынтымақсыздық қозғалысына адал болғандықтан, кандидаттарды тіркеуден бас тартты, нәтижесінде Әділет партиясы билікке ие болды. Уиллингдон А. Суббараилу Реддиарды премьер-министр етіп тағайындады, ал Коннотт пен Стратхерн герцогы Артур (Канаданың бұрынғы генерал-губернаторы) Заң шығарушы Ассамблеяның алғашқы отырысын ашты. Келесі жылы губернатор 1921 жылдың тамызында Малабар ауданында болған бірқатар қақтығыстармен айналысты. Өрт сөндіру, тонау және шабуылдардың бірнеше жағдайларын тіркегеннен кейін, Уиллингдон Үндістан үкіметі бүліктерді басу үшін үлкен күш жібергенге дейін әскери жағдайды жариялады. Шамамен сол кезде Мадрас қаласындағы Букингем және Карнатик фабрикаларының 10 000-нан астам жұмысшысы ынтымақсыздық қозғалысымен бір уақытта алты айға жалпы ереуіл ұйымдастырды, бұл ереуілді қолдаушы және қарсыластары арасында дау-жанжалдарға әкеп соқты, олар қайтадан полицияның араласуымен тоқтатылды. Мадрас губернаторы қызметінен кейін Ұлыбританияға қайта оралған Уиллингдон виконт атағын алды, 1924 жылдың 24 маусымында Суссекс графтығындағы Раттон виконты Уиллингдон болып жарияланды.
Willingdon returned to the United Kingdom from Bombay only briefly before he was appointed on 10 April 1919 as the governor of Madras. This posting came shortly after the Montagu–Chelmsford Reforms of 1918 were formalised by the Government of India Act, which distributed power in India between the executive and legislative bodies. Thus, in November 1920, Willingdon dropped the writs of election for the first election for the Madras Legislative Council; however, due to their adherence to Gandhi's non cooperation movement, the Indian National Congress party refused to run any candidates and the Justice Party was subsequently swept into power. Willingdon appointed A. Subbarayalu Reddiar as his premier and Prince Arthur, Duke of Connaught and Strathearn (a former Governor General of Canada), opened the first meeting of the Legislative Assembly. The following year, the Governor found himself dealing with a series of communal riots that in August 1921 broke out in the Malabar District. Following a number of cases of arson, looting, and assaults, Willingdon declared martial law just before the government of India sent in a large force to quell the riots. At around the same time, over 10,000 workers in the Buckingham and Carnatic Mills of Madras city organised for six months a general strike contemporaneous with the non cooperation movement, which also sparked riots between pro and anti strike workers that were again only put down with police intervention. When he returned once more to the United Kingdom at the end of his tenure as the Governor of Madras, Willingdon was made a viscount, becoming on 24 June 1924 the Viscount Willingdon, of Ratton in the County of Sussex.
Канаданың генерал-губернаторы
1926 жылдың 5 тамызында Георг V корольдік қолхат және мөрі бойынша комиссия арқылы өзінің британдық премьер-министрі Стэнли Болдуиннің Уиллингдонды Канададағы өкілі етіп тағайындау туралы ұсынысын мақұлдағаны туралы хабарланды. Британдық консервативті кабинеті бастапқыда Уиллингдонды генерал-губернаторлыққа кандидат ретінде қараған жоқ, өйткені ол басқа адамдарға қарағанда қажетті білім мен қоғамдық қолдауға ие емес деп саналды. Алайда, корольдің өзі Канадаға жіберілген тізімге Уиллингдонның атын қосты, және сол кездегі Канада премьер-министрі Уильям Лайон Маккензи Кинг корольге ұсыну үшін осы есімді таңдады. Георг V ұсынысты қабыл алды, ал Уиллингдон Қытайға дипломатиялық сапарда болғанда оның тағайындалғаны туралы хабардар болды. Бұл монархтың Ұлыбританияның егемендігі ретінде жасаған соңғы канадалық вице-корольдік тағайындалуы болды, себебі 1926 жылдың қазан айында өткен Императорлық конференцияда Британ империясының доминиондары бір-бірімен тең болады және монарх тек сол елдің министрлерінің басшылығымен белгілі бір ел үшін жұмыс істейтіні шешілді. Бұл 1931 жылдың 11 желтоқсанында Вестминстер Статуты қабылданғанға дейін ресми түрде бекітілмесе де, бұл принцип Уиллингдонның Канаданың генерал-губернаторы ретіндегі қызметінің басында іске асырылды. Уиллингтон 1926 жылдың соңында Квебек қаласына келді, ал 2 қазанда Квебек парламенті ғимаратының салон-ружасында генерал-губернатор болып ант берді. Оттаваға сапармен елдің ресми корольдік және вице-корольдік резиденциясы – Ридо-Холлға келгені, Канада бойынша жасаған көптеген сапарларының біріншісі болды. Уиллингтон Канаданың түрлі азаматтарымен кездесіп, өз міндеттерін орындағанда "әзіл-қалжың мен бейресмилік сезімін" әкелді. Сол сапарда генерал-губернаторды Вашингтонда корольдің АҚШ-тағы өкілі Винсент Мэйси қарсы алды, ол кейіннен Канаданың генерал-губернаторы болып тағайындалды. Сол күні елдің азаматтары Канада бойынша алғашқы жағалаудан жағалауға дейінгі радио хабарларын естіді. Бұл жаңалық Парламент төбесінің Орталық блогының құрылысын аяқтағанын білдірді, ал келесі жылы Уиллингдон жыл сайынғы генерал-губернатордың Жаңа жылдық қабылдауын Шығыс блогынан осы ғимаратқа көшірді, онда бұл шара 1870 жылдан бері өткізіліп келді. Канададағы вице-корольдік өкілеттігінің аяқталуына бірнеше ай қалғанда, Уиллингтон тағы бір рет жұрттық дәрежеге көтеріліп, 1931 жылдың 23 ақпанында Уиллингдон графы және Ратендон виконты атанды. Өз кезегінде вице-король жұбы, Уиллингтон графы мен графинясы өнерге деген құрметтерін арттырып, бұрынғы генерал-губернатор лорд Грейдің музыка және драма жарысын Уиллингдон өнер жарысымен толықтырды, ол сурет және мүсін жасау үшін сыйлықтар таратты. Олар сонымен қатар Ридо-Холлда Үндістан және Қытай бойынша саяхаттарында жинаған кілемдер мен өнер бұйымдарының жинағын қалдырды, олардың көптегені 1993 жылы Ридо-Холлдың Ұзақ галереясына қайта орнатылды. Алайда, Уиллингтонның талғамдары спортты да қамтыды, әсіресе балық аулау, теннис, коньки тебу, шаңғы тебу, керлинг, крикет және гольф. Сондай-ақ, ол "Уиллингтон кубогы" деп аталған жарысқа қол қойды.
It was announced on 5 August 1926 that George V had, by commission under the royal sign manual and signet, approved the recommendation of his British prime minister, Stanley Baldwin, to appoint Willingdon as his representative in Canada. The sitting Conservative British Cabinet had initially not considered Willingdon as a candidate for the governor generalcy, as he was seen to have less of the necessary knowledge of affairs and public appeal that other individuals held. However, the King himself put forward Willingdon's name for inclusion in the list sent to Canada, and it was that name that the then Canadian prime minister, William Lyon Mackenzie King, chose as his preference for the nomination to the King. George V readily accepted, and Willingdon was notified of his appointment while on a diplomatic mission in China. This would be the last Canadian viceregal appointment made by the monarch in his or her capacity as sovereign of the United Kingdom, as it was decided at the Imperial Conference in October 1926 that the Dominions of the British Empire would thereafter be equal with one another, and the monarch would operate for a specific country only under the guidance of that country's ministers. Though this was not formalised until the enactment of the Statute of Westminster on 11 December 1931, the concept was brought into practice at the start of Willingdon's tenure as Governor General of Canada. Willingdon arrived at Quebec City in late 1926, and on 2 October was sworn in as governor general in a ceremony in the salon rouge of the parliament buildings of Quebec. His following journey to Ottawa to take up residence in the country's official royal and viceroyal home, Rideau Hall, was just the first of many trips Willingdon took around Canada, meeting with a variety of Canadians and bringing with him what was described as "a sense of humour and an air of informality to his duties." On that visit, the Governor General was welcomed in Washington by the King's emissary to the US, Vincent Massey, who would later himself be appointed as Governor General of Canada. the first playing of which on that day was heard by listeners across the country on the first ever coast to coast radio broadcast in Canada. This dedication marked the completion of the Centre Block of Parliament Hill, and the following year, Willingdon moved the annual governor general's New Year's levée to that building from the East Block, where the party had been held since 1870. A few months before the end of his viceregal tenure in Canada, Willingdon was once more elevated in the peerage, becoming on 23 February 1931 the Earl of Willingdon and Viscount Ratendone. In their time the viceroyal couple, the Earl and Countess of Willingdon fostered their appreciation of the arts, building on previous governor general the Earl Grey's Lord Grey Competition for Music and Drama by introducing the Willingdon Arts Competition, which dispensed awards for painting and sculpture. They also left at Rideau Hall a collection of carpets and objets d'art that they had collected during their travels around India and China, and many of which were restored in 1993 to the Long Gallery of Rideau Hall. However, Willingdon's tastes also included sports, particularly fishing, tennis, skating, skiing, curling, cricket, and golf. and dubbed the Willington Trophy.
Тағайындау
Виллингдон Канаданың генерал-губернаторы қызметін атқарып, бес жыл өткен соң, оны Үндістанға вице-король және генерал-губернатор ретінде қайтару туралы хабар алды. 1931 жылдың 20 наурызында Британдық құпия кеңесіне тағайындалғаннан кейін, ол 1931 жылдың 18 сәуірінде ант берді, бұл Бессборо графы Канадада оның орнын бастан алғаннан кейін екі апта өткен соң болды. Виллингдон Үндістанға қайта келгенде, елде Ұлы депрессия орнаған еді және жақын арада Ұлыбританияның алтын стандартынан бас тартуына себепкер болды, нәтижесінде мыңдаған тонна алтын Бомбей порты арқылы Ұлыбританияға жіберілді. Осы оқиғаға қатысты Виллингдон: «Тарихта алғаш рет экономикалық жағдайға байланысты үндістер алтынды шығарып жатыр. Соңғы екі-үш айда біз Лондонға 25 миллион фунт стерлинг жібердік және бұл процестің жалғасатынына үміттенемін» деді.
He had not been Governor General of Canada for five years before Willingdon received word that he was to be sent back to India as that country's viceroy and governor general. After being appointed to the British Privy Council on 20 March 1931, he was sworn in as such on 18 April 1931, merely two weeks after he was replaced in Canada by the Earl of Bessborough. When Willingdon arrived again in India, the country was gripped by the Great Depression and was soon leading Britain's departure from the gold standard, seeing thousands of tonnes of gold shipped to the United Kingdom through the port of Bombay. Of this, Willingdon said: "For the first time in history, owing to the economic situation, Indians are disgorging gold. We have sent to London in the past two or three months, £25,000,000 sterling and I hope that the process will continue."
Конгресс басшыларын түрмеге қамау
Сонымен қатар, Уиллингдон Ганди бұрын бастаған ұлтшылдық қозғалыстардың салдарымен айналысып жатты, ол Уиллингдон Бомбей және содан кейін Мадрас губернаторы болған кезде басталған еді. Үндістан кеңсесі Уиллингдонға Раджбен ынтымақтастыққа дайын үнділік пікірдің ғана элементтерімен келісу керектігін мәлімдеді. Бұл Нехру мен 1932 жылдың 4 қаңтарында азаматтық мойынсұнбау қозғалысын бастаған Үнді ұлттық конгресіне қатысты емес. Сондықтан Уиллингдон шешуші шараларға барды. Ол Гандини түрмеге қамады, Конгресс партиясын тыйым салды, Жұмыс комитеті мен провинциялық комитеттерінің мүшелерін тұтқындады және Конгресс жастар ұйымдарын жапты. Барлығы 80 мың үнділік белсендіні түрмеге қамады. Көптеген көшбасшылары болмағандықтан, наразылықтар тең емес және дұрыс ұйымдастырылмаған, бойкоттар нәтижесіз болды, жасырын жастар ұйымдары көбейді, бірақ тиімді болмады, көбірек әйелдер қатысты және, әсіресе Солтүстік-Батыс шекаралық провинциясында терроризм орын алды. Ганди 1933 жылға дейін түрмеде қалды. Уиллингдон жеке қауіпсіздігі үшін әскери хатшысы Гастингс Исмейге сенді.
Simultaneously, Willingdon found himself dealing with the consequences of the nationalistic movements that Gandhi had earlier started when Willingdon was Governor of Bombay and then Madras. The India Office told Willingdon that he should conciliate only those elements of Indian opinion that were willing to work with the Raj. That did not include Nehru and the Indian National Congress, which launched its Civil Disobedience Movement on 4 January 1932. Therefore, Willingdon took decisive action. He imprisoned Gandhi. He outlawed the Congress, he rounded up all members of the Working Committee and the Provincial Committees and imprisoned them, and banned Congress youth organizations. In total he imprisoned 80,000 Indian activists. Without most of their leaders, protests were uneven and disorganized, boycotts were ineffective, illegal youth organizations proliferated but were ineffective, more women became involved, and there was terrorism, especially in the North West Frontier Province. Gandhi remained in prison until 1933. Willingdon relied on his military secretary, Hastings Ismay, for his personal safety.
Құрылыс жобалары
Сонымен қатар, Уиллингдонның Кеңестегі губернатор ретіндегі қадамымен Ллойд бөгеті іске қосылды, оған Инд өзенінің сағасы арқылы бөгет құрылысына 20 миллион фунт стерлинг жұмсалды. Бұл жұмыспен қамтамасыз етуге ғана емес, Тар шөліндегі миллиондаған гектар жерді суаруға да мүмкіндік берді. Бұдан әрі, Уиллингдон Делиде Уиллингдон әуежайын (қазір Сафдаржунг әуежайы деп аталады) салды. Сонымен қатар, вице-патша болғанына қарамастан, оған үндістандық достарымен бірге келгендіктен Бомбейдің Корольдік яхта клубына кіруден бас тартқаннан кейін, Уиллингдон Бомбейде Уиллингдон спорт клубын құруға ұйқысыздық танытты. Бұл клубқа үндістер мен британдықтардың екеуі де мүше бола алатын және бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп келеді. Канадада болған тәрізді, Уиллингдон Үндістан үшін Барат скауттары мен гайдтарының бас скауты ретінде әрекет етті және бұл қызметті тек лауазымдық атақтан гөрі маңыздырақ деп есептеді. Скаутинг Үндістанның әл-ауқатына үлкен үлес қосады деп сенген ол, ұйымды, әсіресе ауылдық жерлерде насихаттап, Дж.С. Уилсоннан скаутинг пен ауылдық даму арасындағы ынтымақтастыққа ерекше назар аударуын сұрады.
It was also by Willingdon's hand, as Governor in Council, that the Lloyd Barrage was commissioned, seeing £20 million put into the construction of the barrage across the mouth of the Indus River, which not only provided labour but also brought millions of hectares of land in the Thar Desert under irrigation. Further, Willingdon established the Willingdon Airfield (now known as Safdarjung Airport) in Delhi and, after he was denied entry to the Royal Bombay Yacht Club because he was accompanied by Indian friends, despite his being the viceroy, Willingdon was motivated to establish the Willingdon Sports Club in Bombay, with membership open to both Indians and British and which still operates today. As he had been in Canada, Willingdon acted for India as Chief Scout of the Bharat Scouts and Guides and took this role as more than an ex officio title. Convinced that Scouting would contribute greatly to the welfare of India, he promoted the organisation, especially in rural villages, and requested that J. S. Wilson pay special attention to cooperation between Scouting and village development.
Вице-патшалықтан кейінгі өмір
Ұлыбританияға оралғаннан кейін Уиллингдон Роланд Гвиннмен араласты. Уиллингдон Гвинннің Шығыс Суссекстегі Folkington Manor есімімен белгілі үйінде өткен кештердің көрнекті қонағы болды. Ол сондай-ақ, Джордж V-нің құрметіне ие болды – оған тек Синк Портс Лорд-Вардені қызметіне тағайындама ғана берілмей, бұл егемендік тағайындаған ең жоғары наградалардың бірі және көбінесе король отбасының мүшелері мен бұрынғы премьер-министрлерге арналған. Сонымен қатар, 1936 жылдың 26 мамырында Эдуард VIII оны Уиллингдон маркизі етіп көтерді, осылайша ол осындай дәрежеге көтерілген соңғы адам атанды. Уиллингдон дипломатиялық қызметтен толығымен қол үзген жоқ: ол Ибероамерикандық институт атынан Оңтүстік Америкаға ізгі ниет сапары жасады және армия офицерлерін тағайындау жөніндегі британдық комитеттің төрағасы болды. 1940 жылы ол Жаңа Зеландияның құрылғанына 100 жыл толуына арналған салтанаттарда Ұлыбританияны өкілдік етті. Бірақ келесі жылы, 12 тамызда, Уиллингдон маркизі Лондонның Эбери көшесіне жақын орналасқан Лайгон-плейс, 5-үйінде қайтыс болды, ал оның күлі Вестминстер аббаттығына қойылды.
Once back in the United Kingdom, Willingdon associated with Roland Gwynne. Willingdon was one of the notable guests of parties at Gwynne's East Sussex estate, Folkington Manor. He was also honoured by George V, not only by being appointed as the Lord Warden of the Cinque Ports—one of the higher honours bestowed by the sovereign and normally reserved for members of the Royal Family and former prime ministers—but he was also elevated once more in the peerage, being created Marquess of Willingdon by Edward VIII on 26 May 1936, making him the most recent person to be promoted to such a rank. Willingdon did not cease diplomatic life altogether: he undertook a goodwill mission to South America, representing the Ibero American Institute, and chaired the British committee on the commissioning of army officers. In 1940, he also represented the United Kingdom at the celebrations for the centennial of the formation of New Zealand. The next year, however, on 12 August, the Marquess of Willingdon died at 5 Lygon Place, near Ebury Street, in London, and his ashes were interred in Westminster Abbey.