Кіріспе

Мьянма мен Үндістанның экорегионы Солтүстік-шығыс Үндістан-Мьянма қарағай ормандары – Солтүстік-шығыс Үндістан тауларында және Мьянманың (Бирма деп те аталады) жапсарлас аймақтарында орналасқан таулық субтропикалық қылқан жапырақты орман экорегионы.

Орнату

Экорегион Нага тауларының аймағын қамтиды, ол Паткай (оның ішінде Лушай таулары) және Манипур тауларымен бірге, Гималайдың оңтүстік-шығысында созылып жатқан және Үндістан мен Мьянма шекарасын құрайтын бүктелген таулардың Бірма-Ява доғасының бөлігін құрайды. Қайын ормандары теңіз деңгейінен бастап биіктікте кездеседі және үш жекелеген анклавта орналасқан. Ең ірі анклав Үндістанның Нагаланд штаты мен Мьянма арасындағы шекараға созылып жатыр, ал екі кіші анклав Мьянма шекарасы бойында орналасқан Үндістанның Мизорам штатының оңтүстік бөлігінде өседі. Қайын ормандары төменгі биіктікте негізінен жалпақ жапырақты Мизорам-Манипур-Качин ылғалды ормандарымен қоршалған және Оңтүстік Азия мен Индокитай аймақтары арасындағы үлкен Бирма муссондық орманының көшіп-қоныс аймағының бір бөлігі болып табылады.

Флора

Индомалай аймағында қарағайлы орман сирек кездесетін орта. Тенассерим қарағайы (Pinus latteri) төменгі жазықтықтарда басым түр, кейде диптерокарптармен аралас өседі. Биік жазықтықтарда Хаси қарағайы (P. kesiya) және көк қарағай (P. wallichiana) басым түрлер болып табылады, олар кеспеағаштар (Tsuga) және шыршалар (Abies) сияқты басқа мәңгі жасыл өсімдіктермен, сондай-ақ емен (Quercus) және жапырақ түсетін қарағай (Acer) сияқты кең жапырақты ағаштармен өседі, ал рододендрон, илекс, прунус және бамбук (Arundinaria) жиі кездесетін бұталар.

Фауна

Бұл қарағайлы ормандарда айналасындағы жаңбырлы ормандарға қарағанда жануарлардың әртүрлілігі аз болғанымен, олар салыстырмалы түрде бұзылмаған және осы себепті тасты биіктіктерге бейімделген көптеген түрлер үшін маңызды мекен болып табылады. 1950 жылдары Жабайы табиғатты сақтау қоғамы жүргізген зерттеуде қарағай ормандарында қызыл серу (Capricornis rubidus), самбар (rusa unicolor), үнді мунтягі (Muntiacus muntjac), жабайы шошқа (Sus scrofa) және азиялық қара аю (Ursus thibetanus) сияқты сүтқоректілер тіркелді. Ал кішкентай сүтқоректілердің ішінде шығыс алып құйрыққақтысы, үнді алып ұшқыш құйрыққақтысы және циветтер бар. Бұл сүтқоректілердің ешқайсысы осы экологиялық аймаққа ендемик емес. Зерттеуде тіркелген құстардың арасында күміс кеуделі кеңтімсік (Serilophus lunatus), ақ жеңді юхина (Yuhina bakeri), қызыл кеуделі сұрқыл (Periparus rubidiventris), жолақты юхина (Yuhina gularis), көптеген ескі дүниелік сүреңдер, сұр бетті күлкілі торғай (Garrulax caerulatus), қызыл иекті күлкілі торғай (Garrulax rufogularis), жолақты күлкілі торғай (Garrulax striatus), күлгін және жасыл көкқұйрық, әдемі жаңғақ (Sitta formosa), сұлтан сұрқыл (Melanochlora sultana), кейбір жапырақты құстар және ақ қабақты түймешік (Fulvetta vinipectus) бар. Чиндуин өзенінде көптеген қаз және қарабас қаз байқалды. Бұл тауларда күлкілі торғайдың тағы екі түрінің ендемик екені есептеледі: қоңыр қақпақты күлкілі торғай (Garrulax austeni) және жолақты күлкілі торғай (Garrulax virgatus).

Қауіп-қатерлер мен сақтау

Бұл таулар 1950 жылдардан бері жақсы зерттелмеген, сол кезде егіс үшін жерлер жүйелі түрде тазалануда екені байқалды және осы көшпенді шаруашылық әлі де жалғасып, топырақ эрозиясына және жабайы жануарлардың мекендеу орындарының жоғалуына алып келуде.