1981 жылғы Ирактағы ядролық реакторға жасалған израильдік әуе шабуылы

Кіріспе

1981 жылы Ирак ядролық реакторына Израильдің әуе шабуылы, Югославия соғыстарының операциясы

"Операция Опера", сондай-ақ "Операция Вавилон" деп те аталады, 1981 жылдың 7 маусымында Израиль әуе күштері жүргізген күтпеген әуе шабуылы болды. Ол Бағдадтың оңтүстік-шығысында орналасқан аяқталмаған ирак ядролық реакторын жойды. 1976 жылы Ирак Франциядан "Озирис" класындағы ядролық реактор сатып алды. Ирак пен Франция француздар "Осирак" деп атаған реактор бейбіт ғылыми зерттеулер үшін арналған деп мәлімдегенмен, Израиль реактордың "критикалық деңгейге жететін бір айдан аз уақыт қалған" десті және бұл операцияны өзін-өзі қорғау шарасы деп атады. Әуе шабуылы кезінде он ирактық сарбаз және бір француз азаматы қаза тапты. Шабуыл 1981 жылғы Кнессетке сайлауға үш аптадай уақыт қалғанда болды. "The New York Times" газетінде жазылғандай, ал "Los Angeles Times" газеті бұл "мемлекеттік деңгейдегі терроризм" деп сипаттады. Ирактың "Осирак" реакторының жойылғаны халықаралық құқық бойынша алдын ала соққы берудің мысалы ретінде жиі келтіріледі. Олар Иракты ядролық қару жасау қабілетінен тоқтатып, қару-жарақ бағдарламасын жасырын жүргізуге мәжбүр етті, сондай-ақ Ирак президенті Саддам Хусейннің ядролық қаруға ие болу ниетін күшейтті.

Ирактың ядролық бағдарламасы

Ирак 1960 жылдары ядролық бағдарлама құрды, ал 1970 жылдардың ортасында ядролық реактор сатып алу арқылы оны кеңейтуге тырысты. Газбен салқындатылатын графитпен орташаланған плутоний өндіретін реактор мен қайта өңдеу зауытын сатуға француз үкіметін көндіре алмағаннан кейін, сондай-ақ Италия үкіметін Cirene реакторын сатуға көндіре алмағаннан кейін, Ирак үкіметі француз үкіметін Osiris класындағы зерттеу реакторын сатуға көндірді. Сатып алуға сонымен қатар кішірек Isis типіндегі реактор, 72 килограмм 93% байытылған уранды сату және персоналды оқыту кірді. Жалпы құны 300 миллион долларға бағаланды (бұл қазіргі шақта 1.62 миллиард долларға тең). 1975 жылдың қарашасында екі ел ядролық ынтымақтастық туралы келісімге қол қойды, ал 1976 жылы реакторды сату аяқталды. Француздар негізгі реакторды Osirak (Osiraq) деп атады, бұл Ирак атауын реактор класының атауымен біріктірді. Ирак негізгі реакторды Таммуз 1 (араб.: تموز), ал кішірек реакторды Таммуз 2 деп атады. Таммуз – 1968 жылы Баас партиясы билікке келген вавилондық ай. 1979 жылдың 6 сәуірінде Израиль агенттері Францияның Ла-Сен-сюр-Мер қаласында Иракқа жөнелтілетін Osirak реакторын саботаж жасады. 1980 жылдың 14 маусымында Моссад агенттері Париждегі қонақ үйде Ирактың ядролық бағдарламасын басқарған египеттік ядролық ғалым Яхья Эль-Машадты өлтірді. 1980 жылдың шілдесінде Ирак Франциядан реакторда пайдалануға арналған 12,5 килограмм жоғары байытылған уран отынын алды. Бұл жүк жоспарланған алты жеткізілімнің біріншісі болды, жалпы көлемі 72 килограммды құрады. Сатып алу келісімінде Иракта бір уақытта 24 килограммнан аспайтын екі HEU отын жүгі болуы мүмкін емес екені айтылған. Ирак пен Франция реактордың бейбіт ғылыми зерттеулер үшін арналғанын мәлімдеді. Франция мен Ирак арасындағы келісімдерде әскери мақсатта қолдануға тыйым салынған. Америкалық жеке барлау агенттігі STRATFOR 2007 жылы уранмен жабдықталған реактордың "жарақ бағдарламасы үшін плутоний өндіруге дайын деп саналады" деп жазды. Гарвард университетінің физика профессоры Ричард Уилсон 2003 жылы сөйлеген сөзінде, 1982 жылдың желтоқсанында жартылай зақымдалған реакторды жеке қарап шыққаннан кейін, "Osirak-ты пайдаланып жеткілікті плутоний жинауға жылдар емес, ондаған жылдар қажет болар еді" деді. 2005 жылы Уилсон The Atlantic журналында былай деді: "1981 жылдың маусымында Израиль бомбалаған Osirak реакторы француз инженері Ив Жирармен бомба жасауға жарамсыз етіп жобаланған. Бұл менің 1982 жылғы сапарымда анық болды". Басқа жерде Уилсон Ирактың Osirak реакторына жасаған бомбалау Ирактың ядролық бомба бағдарламасын кешіктірді деген талаптарға қарсы шығып, 1981 жылға дейінгі Ирактың ядролық бағдарламасы бейбіт болғанын және Osirak реакторы бомба жасауға жарамсыз болғанын, сонымен қатар қатаң күзетпен қамтылғанын айтты. 2012 жылы берген сұхбатында Уилсон тағы да: "Ирак Osirak-та ядролық қару жасауға тырыса алмады. Мен әлемдегі кез келген ғалымға олар қалай жасағанын көрсетуге шақырамын" деді. Ирак Ядролық қаруды таратпау шартына қол қойды, оның реакторлары Халықаралық атом энергиясы агенттігінің (МАГАТЭ) бақылауында болды. МАГАТЭ бас директоры Зигвард Эклунд Рихтер ешқашан Osirak-ты тексермегенін және Таяу Шығыстағы нысандарды тексеруге тағайындалмағанын айтып, қарсылық білдірді.

Iraq had established a nuclear program sometime in the 1960s, and in the mid 1970s looked to expand it through the acquisition of a nuclear reactor. After failing to convince the French Government to sell them a gas cooled graphite moderated plutonium producing reactor and reprocessing plant, and likewise failing to convince the Italian government to sell them a Cirene reactor, the Iraqi government convinced the French government to sell them an Osiris class research reactor. The purchase also included a smaller accompanying Isis type reactor, the sale of 72 kilograms of 93% enriched uranium and the training of personnel. The total cost has been given as $300 million (equivalent to $1.62 billion in ). In November 1975, the countries signed a nuclear cooperation agreement and in 1976, the sale of the reactor was finalized. The main reactor was dubbed Osirak (Osiraq) by the French, blending the name of Iraq with that of the reactor class. Iraq named the main reactor Tammuz 1 (Arabic: تموز) and the smaller Tammuz 2. Tammuz was the Babylonian month when the Ba'ath party had come to power in 1968. On 6 April 1979, Israeli agents sabotaged the Osirak reactor awaiting shipment to Iraq at La Seyne sur Mer in France. On 14 June 1980, Mossad agents assassinated Yahya El Mashad, an Egyptian nuclear scientist who headed the Iraqi nuclear program, in a hotel in Paris. In July 1980, Iraq received from France a shipment of approximately 12.5 kilograms of highly enriched uranium fuel to be used in the reactor. The shipment was the first of a planned six deliveries totalling 72 kilograms. It was reportedly stipulated in the purchase agreement that no more than two HEU fuel loadings, 24 kilograms, could be in Iraq at any time. Iraq and France claimed that the Iraqi reactor was intended for peaceful scientific research. Agreements between France and Iraq excluded military use. The American private intelligence agency STRATFOR wrote in 2007 that the uranium fueled reactor "was believed to be on the verge of producing plutonium for a weapons program". In a 2003 speech, Richard Wilson, a professor of physics at Harvard University who visually inspected the partially damaged reactor in December 1982, said that "to collect enough plutonium [for a nuclear weapon] using Osirak would've taken decades, not years". In 2005, Wilson further commented in The Atlantic: "The Osirak reactor that was bombed by Israel in June 1981 was explicitly designed by the French engineer Yves Girard to be unsuitable for making bombs. That was obvious to me on my 1982 visit". Elsewhere Wilson has stated that contrary to claims that the bombing of the Iraqi Osirak reactor delayed Iraq's nuclear bomb program, the Iraqi nuclear program before 1981 was peaceful, and the Osirak reactor was not only unsuited to making bombs but was under intensive safeguards. In an interview in 2012, Wilson again emphasised: "The Iraqis couldn't have been developing a nuclear weapon at Osirak. I challenge any scientist in the world to show me how they could have done so." Iraq was a signatory to the Nuclear Non Proliferation Treaty, placing its reactors under International Atomic Energy Agency (IAEA) safeguards. IAEA's Director General Sigvard Eklund issued a rebuttal saying that Richter had never inspected Osirak and had never been assigned to inspect facilities in the Middle East.

Стратегия және дипломатия

Израильде Ицхак Рабиннің алғашқы президенттік мерзімінде (1974–1977) Ирак реакторын дамыту стратегиясы талқыланды. Операцияны жоспарлау және дайындық осы кезеңде басталды. Оқу кезінде үш израильдік ұшқыш қаза тапты. Саддам Хусейн Осирактың бейбіт мақсатта қолданылатынын тұрақты түрде айтты. Бегин дипломатиялық мүмкіндіктерді нәтижесіз деп есептеді және шабуылды кешіктіру қауіпке жауап беруге қабілетсіздікке алып келуі мүмкін деп алаңдады. Энтони Кордесман Израильдің барлау қызметі Моссадтың реактор құрылысын тоқтату немесе жою үшін бірқатар жасырын операциялар жүргізгенін жазды. 1979 жылдың сәуір айында Моссад агенттері Францияда Иракқа жөнелтілетін алғашқы реакторлық құрылымдарды жойған бомба орнатты. 1979 жылдың сәуір айындағы жарылыстан кейін Франция Иракпен келісімге француз мамандары Осирак реакторын 10 жыл бойы бақылап тұруға тиіс екенін қосты. Бұл ядролық реакторға жасалған алғашқы шабуыл және тарихтағы ядролық нысандарға жасалған үшінші шабуыл болды. Бұл сондай-ақ ядролық қаруды жасауды болдырмау мақсатында ядролық реакторға жасалған алғашқы алдын алу шабуылы болды. Ирандықтар реакторға отын құйылған және соққы тиген жағдайда радиоактивті түйіршіктер таралуы мүмкін деген алаңдаушылықтарына байланысты, олар реактордың өзіне емес, басқару бөлмесіне, зерттеу/центрифугалық қондырғыларға және іргелес ғимараттарға шабуыл жасады. Мақсаттар жойылды, ғимараттар зақымдалды, сондай-ақ электр станциясының салқындату механизмдері де зақымдалды. Бұл ақпараттың көзі – бұрынғы израильдік үкімет қызметкері Ари Бен Менаше. Кездесуде ирандықтар 1980 жылы жасаған шабуыл туралы егжей-тегжейлі айтып берді және төтенше жағдай туған жағдайда израильдік ұшақтарына Табриздегі ирандық әуежайға қонуға рұқсат беруге келісті. Израильдік ұшақтары шетелдік аумақ үстінен жасырын ұшу кезінде Иордания және/немесе Сауд Арабиясының әуе кеңістігін бұзуға мәжбүр болар еді, бұл ортада жанармай құюды мүмкінсіз ететін еді. Израильдіктер көп мөлшерде отынмен және қарумен жабдықталған F 16A эскадрильясының, әуеден қорғау және қолдау үшін F 15A тобымен бірге реактор орнын жою үшін хирургиялық соққы беруге қабілетті екеніне келді. Даян, қорғаныс министрі (1980 жылдың соңына дейін), Эзер Вейцман және вице-премьер Игаэль Ядин бұған қарсы болды. Бегин мен оның қолдаушылары, соның ішінде Шарон, саяси салдарларына қатысты қарсыластарынан гөрі пессимистік көзқарас білдірмеді. Ақырында, Бегин қару бір-екі жылдың ішінде жасалуы мүмкін деген ең нашар сценарийге негізделіп, шабуылға бұйрық берді. АҚШ Конгресінің зерттеу қызметінің сарапшысы Уоррен Доннелли жасаған талдау "реактор жұмыс істеп тұрғанда оған конвенциялық бомбалармен шабуыл жасау Бағдадта радиоактивтілікке қауіпті әсер етуі екіталай, бірақ реактор аумағындағы адамдар белгілі бір әсерге ұшырауы мүмкін" деген қорытындыға келді. Колумбия университетінің профессоры Герберт Голдштейн МАГАТЭ факторларын пайдаланып, өлімге әкелетін ластану реакторға жақын жерде шектеледі және жел сол бағытта соғып тұрса, Бағдадта радиацияның аз мөлшері анықталады деген қорытындыға келді. 1980 жылдың қазан айында Моссад Бегинге Осирак реакторы 1981 жылдың маусым айына дейін отынмен жабдықталып, іске қосылатынын хабарлады. Бұл бағалауға АҚШ ұсынған барлау суреттері, әсіресе KH 11 KENNEN спутнигі көмектесті. Реакторды орнатушы француз техникалық мамандары реактордың 1981 жылдың соңында ғана іске қосылатынын мәлімдеді. Иран 48 ирак ұшағы жойылғанын мәлімдеді, бірақ АҚШ барлау қызметі 27 ұшақ жойылғанын және тағы 11-і зақымдалғанын (кейбіреулері жөндеуге жарамсыз) хабарлады. Жоюға ұшыраған ұшақтардың арасында екі Ту-22 "Блиндер" және үш Ту-16 "Баджер" стратегиялық бомбалаушысы болды (олар шабуыл жағдайында Израильге қарсы жауап ретінде қолданылуы мүмкін еді). Бұл шабуыл Ирактың әуе күштеріне ауыр соққы болды және Иранға Ирактан басымдыққа ие болуға мүмкіндік берді. Операция 1981 жылдың 7 маусымында жергілікті уақыт бойынша сағат 15:55-те (12:55 GMT) басталды. Израиль ұшақтары Итцион әуе базасынан шығып, Иордания және Сауд Арабиясының әуе кеңістігінде тосқауылсыз ұшты. Байқаудан қалу үшін израильдік ұшқыштар Иордания әуе кеңістігінде сауд арабша сөйлесіп, иордандық әуе диспетчерлеріне олар бағытынан ауытқып кеткен сауд патрулі екенін айтты. Израиль ұшақтары соншалықты ауыр жүктелгендіктен, ұшу кезінде ұшақтарға орнатылған сыртқы жанармай бактерілері таусылды. Бактер Сауд шолында тасталып кетті. БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесі шабуылды "Біріккен Ұлттар Ұйымының Хартиясын және халықаралық қағидаларды айқын бұзу" деп айыптады және Израильді мұндай шабуылдардан аулақ болуға шақырды. Кеңес Ирактың "технологиялық және ядролық даму бағдарламаларын құру құқығын" мойындады және Израильді Ядролық қаруды таратпау шартының МАГАТЭ қауіпсіздік режиміне қосылуға шақырды. Кеңес сондай-ақ Ирактың "көтерген зиян үшін тиісті өтемақы алуға құқылы" екенін атап өтті. АҚШ резолюцияға дауыс берді және Израильге төрт F 16 ұшағын жеткізіп беруді тоқтатты, бірақ БҰҰ-ның жазалау шараларын тоқтатып қойды. Ұшақтарды жеткізіп беруге қатысты тыйым екі айдан кейін алынды. БҰҰ Бас Ассамблеясы 1981 жылдың 13 қарашасында № 36/27 резолюциясымен Қауіпсіздік Кеңесін қолдады, Израильдің "алдын ала жоспарланған және бұрын-соңды болмаған агрессиялық әрекетіне" қатты алаңдаушылық білдірді және Израильдің келтірген зиян мен өлім үшін жылдам және толық өтемақы төлеуін талап етті. Резолюция сондай-ақ Израильді мұндай шаралардан аулақ болуға қатаң ескертті. Франция өкілі реактордың мақсаты ғылыми зерттеулер екенін мәлімдеді. Кеңес сондай-ақ Израильдің мүшелік құқықтарын тоқтату мүмкіндігін келесі Бас конференцияда қарау керектігін ұсынды. Жеке өзі президент Рейган шабуыл күні күнделігіне "Мен Армагеддонның жақындап келе жатқанына сенемін" деп жазды және Бегиннің шешімі туралы "Ол бізге және француздарға айтуы керек еді, біз қауіпті жоюға қабілетті едік" деп қосты. The Guardian газетінде жазған Джонатан Стил реакцияны былай сипаттады:

In Israel, discussions on which strategy to adopt in response to the Iraqi reactor development were taking place as early as Yitzhak Rabin's first term in office (1974–1977). Reportedly, planning and training for the operation began during this time. Three Israeli pilots died in accidents while training for the mission. Saddam Hussein consistently maintained that Osirak was intended for peaceful purposes. Begin considered the diplomatic options fruitless, and worried that prolonging the decision to attack would lead to a fatal inability to act in response to the perceived threat. Anthony Cordesman writes that the Israeli intelligence agency Mossad conducted a series of clandestine operations to halt construction or destroy the reactor. In April 1979, Mossad agents in France allegedly planted a bomb that destroyed the reactor's first set of core structures while they were awaiting shipment to Iraq. Following the bombing in April 1979, France inserted a clause in its agreement with Iraq saying that French personnel would have to supervise the Osirak reactor on site for a period of ten years. The attack was the first on a nuclear reactor and only the third on a nuclear facility in history. It was also the first instance of a preventive attack on a nuclear reactor which aimed to forestall the development of a nuclear weapon. Due to last minute Iranian concerns that the reactor had been already fueled and could release radioactive fallout if hit, they did not attack the actual reactor dome, but the control room, research/centrifuge facilities, and the adjacent buildings. The targets were struck and the buildings were damaged, along with the plant cooling mechanisms. The source of the assertion is Ari Ben Menashe, a former Israeli government employee. At the alleged meeting, the Iranians explained details of their 1980 attack on the site, and agreed to let Israeli planes land at an Iranian airfield in Tabriz in the case of an emergency. The Israeli planes would have to violate Jordanian and/or Saudi airspace in a covert flight over foreign territory, making mid air refueling unfeasible. The Israelis eventually concluded that a squadron of heavily fueled and heavily armed F 16As, with a group of F 15As to provide air cover and fighter support, could perform a surgical strike to eliminate the reactor site without having to refuel. Dayan, Defense Minister (until late 1980) Ezer Weizman and Deputy Prime Minister Yigael Yadin were among those opposed. Begin and his supporters, including Sharon, were far less pessimistic than their opponents about the political fallout. In the end, Begin chose to order the attack based on a worst case estimate where a weapon could be created in one to two years time. An analysis by Warren Donnelly of the United States Congressional Research Service concluded that "it would be most unlikely for an attack with conventional bombs upon the reactor when operating to have caused lethal exposures to radioactivity in Baghdad, although some people at the reactor site might receive some exposure". This was similarly the conclusion of Herbert Goldstein of Columbia University using IAEA release factors, the lethal contamination would be confined to a close proximity to the reactor and small amounts of radiation would be detectable in Baghdad under the assumption that winds were blowing in that direction. In October 1980, Mossad reported to Begin that the Osirak reactor would be fueled and operational by June 1981. This assessment was significantly aided by reconnaissance photos supplied by the United States, specifically using the KH 11 KENNEN satellite. French technicians installing the reactor later said it was scheduled to become operational only by the end of 1981. Iran claimed that 48 Iraqi aircraft were destroyed, although US intelligence concluded that 27 aircraft were destroyed and 11 others damaged (some beyond repair). Among the aircraft hit were two Tu 22 Blinder and three Tu 16 Badger strategic bombers (which could have been used to retaliate against Israel in the event of an attack). The attack was a severe blow to Iraqi airpower, and largely gave Iran air superiority over Iraq. The operation started on 7 June 1981, at 15:55 local time (12:55 GMT). The Israeli planes left Etzion Airbase, flying unchallenged in Jordanian and Saudi airspace. To avoid detection, the Israeli pilots conversed in Saudi accented Arabic while in Jordanian airspace and told Jordanian air controllers that they were a Saudi patrol that had gone off course. The Israeli planes were so heavily loaded that the external fuel tanks that had been mounted on the planes were exhausted in flight. The tanks were jettisoned over the Saudi desert. strongly condemned the attack as a "clear violation of the Charter of the United Nations and the norms of international conduct" and called on Israel to refrain from such attacks in the future; the Council recognised the right of Iraq to "establish programmes of technological and nuclear development" and called for Israel to join Iraq within the "IAEA safeguards regime" of the Nuclear Non Proliferation Treaty. The council also stated its consideration that Iraq was "entitled to appropriate redress for the destruction it has suffered." The United States voted for the resolution and suspended the delivery of four F 16 aircraft to Israel, but blocked punitive action by the UN. The suspension on the delivery of the aircraft was lifted two months later. The UN General Assembly followed the Security Council with Resolution No. 36/27 on 13 November 1981, expressing deep alarm and condemning Israel over the "premeditated and unprecedented act of aggression," and demanding that Israel pay prompt and adequate compensation for the damage and loss of life it had caused. The resolution also solemnly warned Israel to refrain from taking such measures in the future. The representative of France stated that the sole purpose of the reactor was scientific research. The Board further asked that the prospect of suspending Israel's privileges and rights of membership be considered at the next General Conference held by the organization. Privately, President Reagan wrote in his journal on the day of the attack, "I swear I believe Armageddon is near," adding of Begin's decision, "He should have told us & the French, we could have done something to remove the threat." Jonathan Steele, writing in The Guardian, described the reaction:

"1981 жылдың 7 маусымындағы Израильдің шабуылына әлем ашуға келді. «Мұндай жағдайлардағы қарулы шабуылды ақтауға болмайды. Бұл халықаралық құқықтың ауыр бұзушылығы», - деп айқайлады Маргарет Тэтчер. БҰҰ-дағы АҚШ елшісі және британ премьер-министрінен де қатал лектор болған Джин Киркпатрик оны «таң қалдыратын» деп сипаттап, оны Ауғанстанға кеңес басқындығымен салыстырды. Американдық газеттер де осылай жазды. «Израильдің жасырын шабуылы кешірілмейтін және көзсіз агрессиялық әрекет болды», - деді New York Times. Los Angeles Times оны «мемлекеттік демеушілікпен жасалған терроризм» деп атады. 1981 жылы Израиль Шоссепидтің отбасына өтемақы төлеуге келісті. Иран-Ирак соғысы, халықаралық қысым және ирактық төлемдердегі қиындықтардың салдарынан 1984 жылы келіссөздер тоқтап, Франция жобадан бас тартты. Осирак нысаны 1991 жылғы Персия шығанағы соғысына дейін зақымдалған күйде қалды, сол кезде ол АҚШ Әуе күштерінің келесі әуе шабуылдарымен толығымен жойылды, олардың бірі Package Q операциясы болды. Соғыс кезінде Кнессет мүшелерінің 120-сынан 100-і Менахем Бегинге Осиракқа шабуыл жасауға бұйрық бергені үшін алғыс айтып хатқа қол қойды. 1991 жылдың шілде айында Бегин Израиль армиялық радиосына берген сирек сұхбатта Персия шығанағы соғысы, әсіресе соғыс кезінде Израильге қарсы ирактық Scud зымырандарының шабуылы, оның реакторды бомбалау шешімін растайтынын мәлімдеді."

<blockquote>The world was outraged by Israel's raid on 7 June 1981. "Armed attack in such circumstances cannot be justified. It represents a grave breach of international law," Margaret Thatcher thundered. Jeane Kirkpatrick, the U. S. ambassador to the UN and as stern a lecturer as Britain's then prime minister, described it as "shocking" and compared it to the Soviet invasion of Afghanistan. American newspapers were as fulsome. "Israel's sneak attack was an act of inexcusable and short sighted aggression," said the New York Times. The Los Angeles Times called it "state sponsored terrorism". In 1981, Israel agreed to pay restitution to Chaussepied's family. Because of a mix of factors, including the Iran–Iraq War, international pressure and Iraqi payment problems, negotiations broke down in 1984 and France withdrew from the project. The Osirak facility remained in its damaged state until the 1991 Persian Gulf War, when it was completely destroyed by subsequent coalition air strikes by the United States Air Force, one of them being the Package Q Strike. During the war, 100 out of 120 members of the Knesset signed a letter of appreciation to Menachem Begin, thanking him for ordering the attack on Osirak. In July 1991, Begin, in a rare interview granted to Israel Army Radio, claimed that the Gulf War, and especially the Iraqi Scud missile attacks on Israel during that war, vindicated his decision to bomb the reactor. In response to their failures to prevent the Osirak attack (and the earlier H 3 attack), Saddam Hussein ordered the execution of Colonel Fakhri Hussein Jaber, the head of Iraq's Western Air Defense Zone, and all officers under his command above the rank of major. In addition, 23 other Iraqi pilots and officers were imprisoned. Dan Perry writes that "the Osirak bombing—and Peres's poor political judgement in criticizing it—were crucial in turning the tide of what initially had seemed to be a hopeless election campaign for Likud". In 2009, the Prime Minister of Iraq Nouri al Maliki demanded that Israel compensate Iraq for the destruction of the reactor. An Iraqi official asserted that Iraq's right to redress is supported by Resolution 487 adopted by the United Nations Security Council in response to the attack.