Кіріспе
Итальяндық дін қызметкері Грегорио Панзани (1662 жылы қайтыс болды) – итальяндық католик дін қызметкері, Милет епископы және Англия королі Карл I билік еткен кезде Англияға Папаның өкілі ретінде жіберілген.
Gregorio Panzani (died 1662) was an Italian Catholic priest, who became Bishop of Mileto and a papal emissary to England during the reign of King Charles I of England.
Өмір
Грегорио Панзани 1625 жылдың 7 наурызында Римдегі Архигимназиода utroque iure (азаматтық және канондық құқық) докторы дәрежесін алды. Ол Ораторий қауымына қосылып діни қызметкер болды, бірақ денсаулығының нашарлауына байланысты қызметтен кетіп, Ареццо епархиясының дінсіз діни қызметкері болды. 1634 жылы кардинал Антонио Барберини оны Лондондағы құпия агенттіктің маңызды және деликатты міндетіне таңдады. Барберини Англиядағы католиктердің жағдайы туралы көбірек ақпарат алуға ниеттенді, ал Панзанидің міндеті – ағылшын католиктерінің хал-ахуалы туралы бірінші қолдан мәлімет жинау болды. Ағылшын католиктері сол кезде адалдық серті және апостолдық викарий тағайындау мәселесінде күрт бөлінген еді, сонымен қатар, дүниежүзіліктер мен регулярлар арасында туындаған дауларды реттеу және Барберинидің туысы, Рим папасы VIII Урбан мен үкімет арасында бейресми қарым-қатынас орнату үшін әрекеттер жасалып жатты. Панзанидің өзі епископты тағайындау қажеттігін түсінді, және иезуиттердің оған кедергі келтіруіне наразы болды. Ол дүниежүзіліктерді бенедиктиндермен және басқа католиктермен келісуге жетті, бірақ иезуиттер келісімнен тыс қалды, ал Панзани оларды келісімге келтіруге жасаған келесі әрекеттері нәтижесіз болды. Ол Виндебанк пен Лорд Коттингтон, мемлекеттік хатшылармен бірнеше рет сұхбаттасты, (Россетти сияқты) королева Генриетта Марияның сеніміне ие болды және король Чарльзтың құпия аудиенциясына қабылданды. Сонымен қатар, ол корпоративтік қайта біріктіру мәселесі бойынша Чичестердің англикандық епископы Ричард Монтегюмен байланыста болды. 1636 жылдың соңында Рим папасы VIII Урбан мен королева арасында өзара агенттік схемасы құрылғанда ол қайта шақырылды. Римге оралғаннан кейін ол Сан-Лоренцодағы Дамасо каноны болды және азаматтық соттарда сот қызметкері лауазымын иеленді. 13 тамызда 1640 жылы ол Катанзаро провинциясындағы Милет епископы болып сайланды.
Barberini was keen to gain more information about the progress of Catholics in England and Panzani's commission was to gain first hand information as to the state of English Catholics. English Catholics were then much divided on the question of the oath of allegiance and the appointment of a vicar Apostolic and moves were afoot to settle the differences that had arisen on these points between the seculars and regulars and to establish informal relations between Barberini's uncle Pope Urban VIII and the Government. Panzani himself realized that the appointment of a bishop was necessary, and he resented the efforts of the Jesuits to hinder this. Though he was successful in reconciling seculars with the Benedictines and other Catholics, the Jesuits were left out of the settlement, and Panzani's subsequent efforts to bring them in were fruitless. He had repeated interviews with Windebank and Lord Cottington, the secretaries of state, enjoyed (like Rossetti) the confidence of the Queen, Henrietta Maria, and was admitted to secret audience with King Charles. He was also in communication with Richard Montagu, the Anglican Bishop of Chichester on the subject of corporate reunion. He was recalled at the end of the year 1636 when a scheme of reciprocal agency was established between Pope Urban VIII and the Queen. Returning to Rome he was made a canon of S. Lorenzo in Damaso, and obtained a judicial position in the civil courts. On 13 August 1640, he was elected Bishop of Mileto, in the Province of Catanzaro.
Оның тапсырмасы туралы мәлімет
Оның ағылшын миссиясы туралы есеп оның құжаттарына қол жеткізген біреу итальян тілінде жазған, ал оның көшірмесін Чарльз Додд пайдаланды, бірақ ол бұл естеліктерді толығымен жариялауды тиімсіз деп ойлады. Бірақ 1793 жылы Джозеф Берингтон олардың аудармасын тарихи кіріспе және қосымшамен жариялады. Олардың нақтылығына бірден Чарльз Плоуден күмән келтірді, ол оларды Додд жасаған жалған деп есептеді. Алайда, М. А. Тирнидің кейінгі зерттеулері Мемуарлардың шынайы екенін нақты дәлелдеді. Алғашқы қолжазба сол кезде кардинал Филиппо Антонио Гуальтерионың меншігінде болды, оны 1854 жылы Британ мұражайы сатып алды (Add. Қолжазбалар 15389).