Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қара Ормандағы Сент-Ульрих монастырі (St. Ulrich im Schwarzwald) – шамамен 1083 жылы Мёлин өзенінің аңғарында, Бургундиядағы Клюни аббаттығының құрылған монастырі. Сент-Ульрих қазір Германияның Баден-Вюртемберг жеріндегі Брайсгау-Хохшварцвальд ауданындағы Болльшвейль муниципалитетінің құрамына кіреді.
St. Ulrich's Priory in the Black Forest (St. Ulrich im Schwarzwald) was a priory of Cluny Abbey (in Burgundy) founded in the valley of the River Möhlin in the Black Forest in about 1083. St. Ulrich is now part of the municipality of Bollschweil, in the district of Breisgau Hochschwarzwald, Baden Württemberg, Germany.
Тарих
Сент-Ульрихтың клюнийлік монастырының бастауы Инвеституралық дау кезінде, Регенсбург және Клуни монахы Ульрих Зелл (1093 ж. қайтыс болған) Қара Орманның батыс шетінде осы монастырьдың приорлығын құрғанда жасалды. Осы процесте Ульрих 1072 жылға дейін Тунибергте (Обер және Унтерримсингенге жақын) құрылған, 1077-1080 жылдар аралығында Оберримсингенге жақын Грюнингенге көшірілген, бұрыннан бар монахтар қауымын қабылдады. Ульрихке бұл мәселеде Клунимен күшті байланыстар көмектесті, оларды бұрынғы монастырды құрған Эйхштеттен және Римсинген ақсүйегі Гессо, сондай-ақ Баден маргравы Герман I (1074 ж. қайтыс болған) құрған болатын. Ульрихтың ұсынысымен қауым шамамен 1087 жылы тағы бір рет көшіп, осы жолы Молин аңғарындағы Зеллге орналасты, онда 868 жылы Сент-Галл аббаттығының шағын монастыры болған. 1072-1107 жылдар аралығында Базель епископы болған Хазенбург (немесе Фенис) Буркхарды айналасындағы жерді иеленуге алды, оны өңдеу қажет болды. Рейннің оң жағалауындағы жалғыз клюнийлік монастырь өте жақсы дамыды. Приорлықтың иеліктері Брайсгау, Эльзас және Ортанау аймақтарында орналасқан; оның иелігінде, басқалармен қатар, Грюнинген, Вольфенвайлер, Болшвейль және Хохдорф ректориялары болды, ал 1315 жылы даулы Ачкаррен ректориясын Фейербах ректориясына айырбастады. Приорлықтың қамқорлары (Vögte) – Нимбург графтары, Страсбург епископтары (1200 ж.), Гогенштауфен патшалары (1236 ж.), Фрайбург им Брейсгау графтары және Дальней Австрия герцогтары (1445 ж.) болды. 14 ғасырға дейін монастырь және елді мекен "Зелл" және "Сент-Ульрих" деп аталды, содан кейін "Сент-Ульрих" атауы қалыптасты. 13 ғасырда монахтар қауымы төмендеді. Клуниден жасалған қайта-қайта келулер қауымның күрт азайғанын көрсетті – төрттен жеті монах және приор ғана қалды. Паулюс фон Күнхайм (1448-1489 жж.) приорлығы кезінде қызғыру болды, бірақ қауым Реформация кезінде тәуелсіздігін жоғалтты. 1547 жылы Сент-Ульрих Қара Орманның Сент-Георгий аббаттығының приорлығына, ал 1560 жылы Қара Орманның Сент-Петр аббаттығының приорлығына айналды, оған 1578 жылы толық қосылды. 1806 жылы секуляризация кезінде Сент-Петермен бірге таратылды.
The origins of the Cluniac priory of St. Ulrich lie in the time of the Investiture Controversy, when Ulrich of Zell (d. 1093), a monk of Regensburg and Cluny, founded a priory of the latter house on the western edge of the Black Forest. In the process, Ulrich took over an already existing monastic community, founded before 1072 on the Tuniberg (near Ober and Unterrimsingen), which had moved between 1077 and 1080 to Grüningen near Oberrimsingen. Ulrich was considerably helped in this matter by the strong links with Cluny which had already been built up by the founder of the existing monastery, the nobleman Hesso of Eichstetten and Rimsingen, and by Hermann I, Margrave of Baden (d. 1074). At Ulrich's instigation, the community moved yet again in about 1087, this time to Zell in the Möhlin valley, where in 868 there had been a cell of the Abbey of St. Gall. Burkhard of Hasenburg (or of Fenis), Bishop of Basle from 1072 to 1107, obtained possession for the priory of the surrounding land, which was in need of clearance. This, the only Cluniac house on the right bank of the Rhine, developed very satisfactorily. The priory's estates included possessions in the Breisgau, Alsace and in the Ortenau; it owned inter alia the rectories of Grüningen, Wolfenweiler, Bollschweil and Hochdorf, and in 1315 exchanged the contested rectory of Achkarren for that of Feuerbach. The Vögte (lords protectors) were: the Counts of Nimburg; the Bishops of Strasbourg (1200); the Hohenstaufen kings (1236); the Counts of Freiburg im Breisgau; and the Dukes of Further Austria (1445). The priory and settlement were referred to both as "Zell" and as "St. Ulrich's" until the 14th century, when St. Ulrich's became the established name. The monastic community declined in the 13th century. Repeated visitations from Cluny bear witness to a drastically reduced community, of four to seven monks and the prior. There was some revival under Prior Paulus von Kůnheim (1448–1489), but the community lost all independence during the Reformation. St. Ulrich's became in 1547 a priory of St. George's Abbey in the Black Forest, and then in 1560 of St. Peter's Abbey in the Black Forest, into which it was fully incorporated in 1578. In 1806, during secularisation, it was dissolved at the same time as St. Peter's.
Ғимараттар
Барокко стиліндегі Сент-Ульрих шіркеуі бұрынғы ортағасырлық ғимараттардың іздерін сақтайды, оларға қатысты алтарға арнаулар, бұзу, жөндеу және жаңа құрылыс туралы жазбалар бар. 11-12 ғасырларға тән үлкен қазаншұңқыр және 13 ғасырлық Мадонна сақталған.
The Baroque church of St. Ulrich retains some traces of the preceding medieval buildings, in respect of which there are records of altar dedications, demolitions, repairs and new construction. There is a great font of the 11th or 12th century and a 13th century Madonna.