1895-1925 жылдардағы «Электрофон» жүйесі: Телефон арқылы аудио тарату
Electrophone (information system)
Электрофон: 1895-1925 ж. Лондон тұрғындарына телефон арқылы тікелей эфирде театр, концерттер мен шіркеу қызметтерін ұсынған жүйе. Радиомен бәсекелесе алмады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Телефон арқылы таратылған аудио, 1895–1925
Audio distributed by telephone, 1895–1925
Электрофон – 1895 және 1925 жылдар аралығында Ұлыбританияда, негізінен Лондонда жұмыс істеген аудио жүйесі. Құрылған телефон желілерін пайдаланып, ол тікелей эфирдегі театр өнеркөрсетілімдерін, музыкалық залдардағы қойылымдарды және сенбі күнгі шіркеу қызметтерін жазылған абоненттерге арнайы құлаққаптар арқылы жеткізді. 1920 жылдардың басында радио хабарларын таратудың дамуына байланысты ол ақырында сәтсіз аяқталды.
The Electrophone was a distributed audio system that operated in the United Kingdom, primarily in London, between 1895 and 1925. Using conventional telephone lines, it relayed live theatre performances, music hall shows, and Sunday church services to subscribers who listened over special headsets. It ultimately failed due to the rise of radio broadcasting in the early 1920s.
Тарих
Электрофоннан бұрын 1890 жылы жұмыс істей бастаған, Париж (Франция) қаласындағы Театрофон жүйесі де ұқсас түрде ұйымдастырылған. 1894 жылы мырза Х. С. Дж. Бут Электрофон компаниясын құрды, бастапқы капитал 20 000 фунт стерлинг болды, ал қызмет келесі жылы Лондонда жұмыс істей бастады, Бут басқарушы директор болып тағайындалды. Бастапқыда компания Ұлттық телефон компаниясы берген лицензия бойынша жұмыс істеді. Бағдарламаларды қабылдау үшін театр сахналарына бірнеше үлкен көміртек микрофондары орнатылып, артистердің дыбыстарын жазды. Шіркеулерде микрофондарды Киелі кітаптарға ұқсатып жасырды. Үй абоненттеріне стандартты телефон желілеріне қосылатын құлаққаптар берілді. Жылдық абоненттік төлем 5 фунтты құрады, бұл оның қолжетімділігін тек жақсы жағдайдағы адамдармен шектеді. Королева Виктория да абонент болған. 1897 жылы кейбір қонақүйлерде монетамен жұмыс істейтін қабылдағыштар орнатылғаны белгілі болды, олар алты пенске бірнеше минуттық ойын-сауық ұсынды. Жазылған ауруханадағы емделушілерге арналған қосымша желілер ақысыз орнатылды. 1912 жылы телефондық операциялар Бас почта кеңсесінің басқаруына берілді. Электрофон Бас почта мекемесіне жыл сайын 25 фунт стерлинг және әр абонент үшін жарты крона роялти төледі. 1920 жылы қызмет абоненттерден 11 868 фунт стерлинг алды, ал операциялық шығындар 5 866 фунт стерлингті құрады, оның ішінде Почтаға төленген 496 фунт стерлинг роялти де бар. Театрлар әрбір қосылған абонент үшін жылына 10 шиллинг төлем алды. Электрофон өте ұзақ өмір сүргенімен, шектеулі аудиториядан асып кеткен емес. 1896 жылы бар болғаны 50 абонент болған, бірақ 1919 жылы бұл көрсеткіш 1000-нан асты, ал 1923 жылығы ең жоғарғы деңгейі 2000-нан сәл ғана жоғары болды. Дегенмен, радио хабарларын таратудың пайда болуынан туындаған бәсекелестік 1924 жылдың қараша айына қарай абоненттер санын 1000-ға дейін төмендетіп, жылдам құлдырауға алып келді. 1923 жылдың басында Электрофон директорының "электрфониямен жеткен кемелділік деңгейіне сымсыз ойын-сауық пен шіркеу қызметтерін тарату көп уақыттан кейін ғана жете алады" деген сөзі цитаталанды. Алайда, бұл болжам тым оптимистік болып шықты, сондықтан 1925 жылдың 30 маусымында Лондон электрофоны жұмысын тоқтатты. Электрофонның "қатаң сымдық" байланысына қарағанда, радио байланысын "сымсыз" деп атауға назар аударыңыз. 1903 жылы Борнмут қаласында тағы бір, әлдеқайда кішкентай жүйе құрылды, бірақ 1924 жылы абоненттердің ең көп саны 62-ге ғана жетті. Бұл жүйе 1938 жылы тоқтатылды, өйткені өткен жылы бар болғаны екі абонент қалғаны анықталды.
The Electrophone was preceded by the similarly organized Théâtrophone system of Paris, France, which began operation in 1890. In 1894, Mr. H. S. J. Booth formed the Electrophone Company, Ltd. with an initial capitalization of £20,000, and the service began operations in London the next year, with Booth acting as the Managing Director. Initially the company operated under a licence issued by the National Telephone Company. To pick up the programmes, multiple large carbon microphones were placed in the theatre footlights to pick up the sounds of the performers. In churches, the microphones were disguised to look similar to bibles. Home subscribers were issued headphones that connected to their standard telephone lines. The annual charge was £5, which limited its affordability to the well to do. Queen Victoria was a subscriber. In 1897 it was noted that coin operated receivers had been installed in some hotels, which provided a few minutes of entertainment for a sixpence. Additional lines were installed, for free, for use by convalescing hospital patients. In 1912, telephone operations were transferred to the control of the General Post Office. The Electrophone paid to the Postmaster General an annual fee of £25 plus a royalty of half a crown per subscriber. In 1920, the service received £11,868 from subscribers, with operating expenses of £5,866, including a £496 royalty payment to the Post Office. Theatres were paid 10 shillings annually for each connected subscriber. Although fairly long lived, the Electrophone never advanced beyond a limited audience. In 1896 there were just 50 subscribers, although this increased to over 1,000 by 1919, and just over 2,000 at its peak in 1923. However, competition due to the introduction of radio broadcasting resulted in a rapid decline, falling to 1,000 by November 1924. In early 1923 an Electrophone director was quoted as saying that "it would be a long time before broadcasting by wireless of entertainments and church services attained the degree of perfection now achieved by the electrophone." However, that proved to be overly optimistic, and as of June 30, 1925, the London Electrophone ceased operations. Note the use of the word "wireless" to refer to radio transmission, as opposed to the "hard wired" transmission of the Electrophone. A second, much smaller, system was established in Bournemouth in 1903, but the maximum number of subscribers reached only 62 by 1924. This system was finally discontinued in 1938, after it was determined during the previous year that there were only two remaining subscribers.