Кәркәмыш – Түркияның Газиантеп облысындағы қала. Сирия шекарасындағы маңызды пункт, Жарабулусқа қарайтын жол торабы. Тарихы, географиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Түркияның Газиантеп ауданындағы муниципалитет. Бұл Сириядағы Джарабулус қаласына қарайтын жолдағы шекаралық өткізу пункті.
Municipality in Gaziantep District, Turkey
It is a border checkpoint on the road to Jarabulus in Syria.
Тарих
Қазіргі Каркамыш қаласы бұрын Джарабулус қаласының Шейхави деген ауданының бір бөлігі болған. Сирия мен Түркия шекарасы қала арқылы өтетін темір жол бойымен жүргенде, бұл аудан қалған бөліктен оқшауланды. Оқшауланған жаңа елді мекен 1928 жылы бас қаланың атымен Сераблус, 1946 жылы аймақта кездесетін түрікмен тайпасының атымен Барак, ал соңында ежелгі Кархемиш қаласының атымен Каркамыш деп аталды.
What is now the present day town of Karkamış was essentially a constituent neighborhood of the town Jarabulus known as Şeyhavi. Upon the formation of the Syria–Turkey border, which followed the railroad running through the town, this neighborhood was isolated from the rest. The newly isolated settlement was initially renamed to Cerablus in 1928 after the main town, Barak in 1946 after a Turkmen tribe found in the region, and lastly Karkamış after the ancient town Carchemish.
География
Евфрат өзені Каркамыштан шығысқа қарай Сирияға қарай оңтүстікке ағады. Осы жерде, 1911 және 1913 жылдар аралығында неміс инженерлері Стамбул-Бағдад темір жолының бөлігі ретінде салған темір жол көпірі, шекара сызығына параллель өзеннен өтеді. Оңтүстік-Шығыс Анатолия жобасының (GAP) 21 бөгетінің бірі – Каркамыш бөгеті және гидроэлектр станциясы, Евфрат өзеніндегі шекарадан жоғары орналасқан.
The Euphrates runs east of Karkamış southward into Syria. At this place, a railway bridge of that was built between 1911 and 1913 by German engineers as part of the Istanbul Baghdad Railway, crosses the river parallel to the border line. One of the 21 dams of the Southeastern Anatolia Project (GAP), the Karkamış Dam and hydroelectric power station is located upstream from the border crossing of Euphrates.
Демография
Ауданның көп бөлігін Барак тайпасының түрікмендері құрайды, олар ауданның барлық ауылдарында қоныстанған, сонымен қатар кейбір ауылдарды басқа топтармен бірге пайдаланады. Арабтар Каркамыш қаласында және екі ауылда табылады.
The district is mostly populated by Turkmens from the Barak tribe, which inhabits all villages in the district while sharing some with other groups. Arabs are also found in the town of Karkamış and two villages.
Археология
2011 жылдың наурыз айында Түркияның әскери базасы, оның ішінде Каркемиш қираған жерлері миналардан тазартылды. 2011 жылдың қыркүйегінде Италия мен Түркияның археологтары ежелгі қалада қазба жұмыстарын бастады, ол әлі де жалғасуда. Каркемиш ежелгі орны қазір Евфрат өзенінің батыс жағалауында, Түркияның Газиантеп қаласының оңтүстік-шығысында және Сирияның Алеппо қаласының солтүстік-шығысында орналасқан. Бұл орын Сирия–Түркия шекарасымен кесіледі. 1920 жылдан кейін Каркемиш акрополі мен Ішкі қала аумағында түрік әскери базасы салынды, акропольге кіруге қатысты шектеулер әлі де күшінде. Сыртқы қаланың көп бөлігі Сирия аумағында жатыр. Каркемиш ғалымдарға әрқашан белгілі болды, себебі ол Киелі кітапта бірнеше рет айтылады (Жер. 46:2; 2 Тәж. 35:20; Ес. 10:9), сондай-ақ Мысыр және Ассирия мәтіндерінде де кездеседі. Дегенмен, оның орны 1876 жылы Джордж Смитпен ғана анықталды. Орынды Британ мұражайы зерттеді: 1878 жылы Патрик Хендерсон, 1881 жылы Д.Г. Хогарт және Р.С. Томпсон, 1911 жылы Д.Г. Хогарт және Р.С. Томпсон, ал 1912 жылдан 1914 жылға дейін К.Л. Вулли және Т.Э. Лоуренс («Арабияның Лоуренсі») қазба жұмыстарын жүргізді. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс салдарынан қазба жұмыстары тоқтап, 1920 жылы Вуллимен қайта басталды, бірақ Түркияның Тәуелсіздік соғысымен аяқталды. Бұл экспедициялар Жаңа Хетт және Жаңа Ассирия кезеңдерінен қалған маңызды іздерді, соның ішінде қорғаныс құрылыстарын, ғибадатханаларды, сарайларды, және көптеген базальттан жасалған мүсіндер мен рельефтерді, Лувия жазуларымен жазылған иероглифтерді тапты. 2011 жылдың наурыз айында Түркия бөлігіндегі миналарды жою жұмыстары аяқталғаннан кейін, 2011 жылдың қыркүйегінде Болонья университетінің профессоры Николо Маркетти басшылығымен түрік-итальян бірлескен археологиялық экспедициясы жұмысты қайта бастады.
In March 2011, the Turkish military base which included the ruins of Karkemish was cleared of mines. Archaeologists from Italy and Turkey began excavations, still ongoing, in the ancient town in September 2011. The ancient site of Karkemish is now an extensive set of ruins, located on the West bank of Euphrates River, about south east of Gaziantep, Turkey and northeast of Aleppo, Syria. The site is crossed by the Syria–Turkey border. A Turkish military base has been built after 1920 on the Karkemish acropolis and Inner Town, and access to the acropolis is still restricted. Most of the Outer Town lies in Syrian territory. Karkemish has always been well known to scholars because of several references to it in the Bible (Jer. 46:2; 2 Chr. 35:20; Isa. 10:9) and in Egyptian and Assyrian texts. However, its location was identified only in 1876 by George Smith. The site was excavated by the British Museum, 1878 1881 by Patrick Henderson, 1911 by D. G. Hogarth and R. C. Thompson, and from 1912 to 1914 by C. L. Woolley, and T. E. Lawrence ("Lawrence of Arabia"). Excavations were interrupted in 1914 by World War I, resumed in 1920 with Woolley and then ended with the Turkish War of Independence. These expeditions uncovered substantial remains of the Neo Hittite and Neo Assyrian periods, including defensive structures, temples, palaces, and numerous basalt statues and reliefs with Luwian hieroglyphic inscriptions. Following the completion in March 2011 of mine clearing operations on the Turkish portion of the site, archaeological work was resumed in September 2011 by a Turco Italian joint archaeological expedition under the direction of Prof. Nicolò Marchetti of the University of Bologna.