19 ғасырдағы ағылшын дін қызы және жаңа құрылымның негізін қалаушысы

Кіріспе

19 ғасырдағы ағылшын діни қарындасы және негізін қалаушы Вероника Пассион, ОКД (туған Софи Ливс; 1 қазан 1823 – 11 қараша 1906) – Осман империясында туған ағылшын католик монах, Үндістанда орналасқан әйелдерге арналған діни қауым – Апостольдық Кармел сестерлерін құрған.

Өмірбаян

Ол 1823 жылы Константинопольде Софи Ливс ретінде дүниеге келді, оның әкесі – британ елшілігінің англикандық капелланы Генри Дэниел Ливс, анасы – британдық армиядағы полковник қызы София Мэри Хоултен болды. Ливс жасөспірім шағында өзгерулер басталды. Ол көп уақытын дұғаға арнады. "Пасқұн сейсенбісі қараңғы түнмен аяқталды", - деп жазды ол. "Мен соңғы шамдарды сөндірдім. Үй үнсіздікте болды. Кенеттен, анық бірақ жұмсақ дауыс тыныштықты бұзды және мен осы сөздерді есімде сақтадым: 'Мен сізге тынышымды қалдырамын, тынышымды беремін'. Содан кейін түні де, жүрегім де тынышталды". Ливс Рим-католик шіркеуіне, әсіресе, мойынұзарту және қасиетті тамақтандыру рәсімдеріне қызығушылық танытты. Ливс пен басқалар бұл өзгеріске наразы болды. Ол теңіз офицерімен жасаған келісімін бұзды. Ливс 1850 жылдың 2 ақпанында Мальтада католик шіркеуіне қабылданды. Келесі жылы ол Францияға барып, 1836 жылы Эмили де Виалар құрған Әулие Жозеф әпкелері қауымына қосылды. Новициатты аяқтағаннан кейін, ол 14 қыркүйекте қауымның мүшесі ретінде мойындалды және Ықылас шеккен Вероника есімін алды. 1863 жылы Вероника Үндістандағы қауымның негізін құруға оқытушы ретінде тағайындалды, бұл Франциядан көмек сұраған епископ Мари Антонийдің өтініші бойынша жасалды, ол жастардың білімін діни ұйымдарға беруге көмектесу үшін Францияға жүгінген болатын. Алдын ала қадам ретінде ол 1860 жылы Каликутқа (қазіргі Кожикоде) үй сатып алып, оны монастырьға айналдырды және халықтың өтініші бойынша 1862 жылдың 1 сәуірінде мектеп ашып, оған Әулие Жозеф мектебі деп ат қойды. Вероника мен Мэри Джозеф ұзақ және шаршатарлық сапардан кейін және Мангалорда қысқа тоқтағаннан кейін 1862 жылдың 27 сәуірінде келді және мектепті басқаруды өз қолына алды. Ол монастырьдің алғашқы жетекшісі болды және екі жыл бойы Мангалор мен Кожикодеде оқытты. Сол жерде Вероника Гарелонның қасиетті жүрегінің діни қызметкері Мари Эфреммен танысты. Ол Батыс Үндістанға пасторлық қызмет көрсеткен басқа да аяқсыз кармелиттермен бірге аймақтағы әйелдер мен қыздарға білім беру үшін оқытушы әпкелер тобын құруды ұзақ уақыттан бері жоспарлап келген. Діни қызметкер Верониканың осы бастаманы жетектеуге өте лайықты кандидат екенін сезінді, бұл оның өзінің ішкі шақыруымен, кармелиттер орденіне қосылумен үйлеседі. Көп ойланып, қатты күйзелгеннен кейін Вероника осындай негіз құруға келісті. Ол Әулие Жозеф әпкелері қауымын тастап, Францияға оралды, онда ол Поның аяқсыз кармеліне жаңадан кіруші ретінде қабылданды. Кәсіби білімінен кейін Вероника Үндістандағы негізді құруға қосылған еуропалық әйелдердің шағын тобын құруға кірісті, олар Байоннадағы үйде тұрды. Олар 1868 жылдың 16 шілдесінде, Кармел тауының Әулие Мариясы мерекесінде "Апостольдық Кармел" деп аталатын Кармелдің үшінші реттік тұрақты әпкелері қауымын ресми түрде құрды. Үш әйел бауырлас кішкентай топпен Үндістанға аттанды, оларға алғашқы Бас жетекші және жаңа қауымның жаңадан кірушілерінің тәлімгері болған Марияның Періштелері жетекшілік етті. Олар 1870 жылдың 19 қарашасында Үндістанға келді, шамамен сол кезде Эфрем жергілікті епископ болып тағайындалды. Сол жерде олар қыздарға арналған Әулие Анна мектебін ашты. 1873 жылы Вероника өзінің монастырына, По Кармеліне оралды, ол 1906 жылдың 16 қарашасында 83 жасында қайтыс болды.

She was born as Sophie Leeves in 1823 in Constantinople, to Henry Daniel Leeves, an Anglican chaplain to the British Embassy there, and to Sophia Mary Haultain, the daughter of a Colonel in the British army. When Leeves was in her teens a change came over her. She spent long hours in prayers. "Easter Tuesday ended in a dark night" she wrote. "I blew out the last candles. The house was still. Suddenly a clear but soft voice broke the stillness and I heard these words distinctly 'My peace I leave you; My peace I give you'. Then all was still again, the night as well as my heart". Leeves felt drawn to the Roman Catholic Church, especially the sacraments of Confession and Holy Communion. Leeves and others were annoyed at this. She broke off her engagement to a naval officer. Leeves was received into the Catholic Church on 2 February 1850 in Malta. The following year, she went to France where she entered the Sisters of St. Joseph of the Apparition, which had been founded in 1836 by Emily de Vialar. After completing the novitiate, she was professed as a member of the congregation on 14 September 1851 and received the name Veronica of the Passion. In 1863 Veronica was assigned to teach at the congregation's foundation in India, sent at the request of the bishop Marie Antony, who had appealed to France for assistance to hand over the education of youth to religious. As a preliminary step he had bought a house at Calicut (now Kozhikode) in 1860 and fitted it up for a convent and at the request of the people opened a school there on 1 April 1862, calling it St. Joseph's School. Veronica and Mary Joseph, after a long and tiring voyage and a brief halt at Mangalore, arrived there on 27 April 1862, and took charge of the school. She served as the first Superior of the convent and spent two years teaching at both Mangalore and Kozhikode. It was there that Veronica met the priest Marie Ephrem of the Sacred Heart Garrelon. He, along with the other Discalced Carmeltite friars who provided pastoral care for western India, had long envisioned a group of teaching Sisters to provide an education to the women and girls of the region. The friar felt that Veronica was an excellent candidate to lead this effort, which coincided with her own inner call to join the Carmelite Order. After much reflection and anguish, Veronica accepted the call to start such a foundation. She left the Sisters of St. Joseph and returned to France, where she entered the Discalced Carmel of Pau as a novice. After her profession, Veronica embarked on the formation of a small group of European women who had joined to start the foundation in India, living in a house in Bayonne. They officially formed the Congregation of the Sisters of the Carmelite Third Order Regular, known as the "Apostolic Carmel", on 16 July 1868, the feast of Our Lady of Mount Carmel. A small group of three sisters left for India, under the leadership of Mary of the Angels, who served as the first Superior General and Mistress of novices of the new congregation. They arrived in India on 19 November 1870, about the same time as Ephrem was appointed as the local bishop. Shortly after their arrival, the sisters opened the St. Ann School for Girls. In 1873, Veronica returned to her own monastery, the Carmel of Pau, where she died on 16 November 1906, at the age of 83.

Мұра

1892 жылдың 5 қыркүйегінде Верониканың құрылуына көмектескен қауым Аяксыз кармелиттер орденімен ресми түрде байланысты болды. Ол өсіп, қазір Үндістанның, Шри-Ланканың, Кувейттің, Пәкістанның, Кенияның, Римнің және Бахрейннің әртүрлі аймақтарында бөлімшелері бар. Қауым алты провинция арқылы басқарылады және Бангалор қаласындағы Бас үйден Бас команда тарапынан орталықтан басқарылады. Агата Мэри 2008 жылдан бері қазіргі Бас жетекшісі болып табылады.

Құрмет

1997 жылы Апостольдық Кармел қарындастары Верониканы қасиеттілікке қабыл алу ісін қолға алды. 2014 жылдың шілдесінде Ватикан Верониканы құрметті деп жариялады.

Жазбалар

Вероника өзінің автобиографиясын, көптеген хаттарын және Киелі Терезаның үшінші орденінің монах әйелдері үшін арналған ережелердің бір бөлігін қалдырды. Кармель, Үндістан, Лондон, Бернс және Оутс, 1895 (Маңғалурда жаңа басылым, 1964). Иса Мәсіхке айқышталған Марияның керемет өмірі, Монпелье, 1903 жыл.