Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық кәсіби одақ
Italian trade union
Unione Sindacale Italiana (USI; Итальяндық синдикалисттік одақ немесе Итальяндық жұмысшылар одағы) – итальяндық анархо-синдикалисттік кәсіби одақ. Бұл Халықаралық жұмысшылар қауымдастығының (IWA; Associazione Internazionale dei Lavoratori in Italian немесе AIT "Asociación Internacional de los Trabajadores in the испан тіліндегі жиі қолданылатын сілтеме") итальяндық бөлімшесі болды, және USI атауы USI AIT деп қысқартылды.
Unione Sindacale Italiana (USI; Italian Syndicalist Union or Italian Workers' Union) was an Italian anarcho syndicalist trade union. It was the Italian section of the International Workers' Association (IWA; Associazione Internazionale dei Lavoratori in Italian or AIT ''Asociación Internacional de los Trabajadores in the common Spanish reference), and the name of USI was also abbreviated as USI AIT.
Ерте тарих
USI 1912 жылы құрылды, бұған дейін Confederazione Generale del Lavoro (CGL) ұйымына мүше болған жұмысшылар тобы Модена қаласында бас қосып, өздерін Бірінші Интернационалдың мұрагерлері деп жариялады, кейіннен анархо-синдикалистік Халықаралық жұмысшылар қауымдастығына қосылды. Ең солшыл "camere del lavoro" ұйымдары USI-ға үдемелі түрде қосылып, басқа кәсіподақтар сияқты милитаристік көзқарасты қабылдамай, еңбек құқықтары үшін барлық маңызды саяси күрестерге қатысты. Бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, USI Италияның Антанта елдері жағынан соғысқа араласу мәселесі бойынша дау-жанжалға ұшырады. Бұл мәселені одан да ушықтырған нәрсе – ұлттық синдикалистік көзқарасты ұстанып, соғысқа жақтас болған Альчесте Де Амбрис, Филиппо Корридони және бастапқыда Джузеппе Ди Витторио сияқты белгілі тұлғалардың одақ құрамында болуы болды. Армандо Борги мен Альберто Месчидің басшылығымен одақ милитаризмге қарсы тұруын сақтап қалды және 1914 жылы соғыс жақтастары USI-ден қуылды. Оған жауап ретінде соғыс жақтастары Fascio Rivoluzionario d'Azione Internazionalista құрып, Fasci d'Azione Rivoluzionaria ұйымына қосылды. Бұл жаңа саяси қозғалыс барлық соғыс жақтасы солшыл күштерді біріктіруге тырысты, ал олардың көптеген мүшелері 1918 жылы Unione Italiana del Lavoro (UIL) құрамын құрып, USI-ге ұлттық синдикалистік балама ұйым болды.
The USI was founded in 1912, after a group of workers, previously affiliated with the Confederazione Generale del Lavoro (CGL), met in Modena and declared themselves linked to the legacy of the First International, and later joined the anarcho syndicalist International Workers' Association. The most left wing camere del lavoro adhered in rapid succession to the USI, and it engaged in all major political battles for labor rights without ever adopting the militarist attitudes present with other trade unions. Nonetheless, after the outbreak of World War I, USI was shaken by the dispute around the issue of Italy's intervention in the conflict on the Entente Powers' side. The problem was made acute by the presence of eminent pro intervention, national syndicalist voices inside the body: Alceste De Ambris, Filippo Corridoni, and, initially, Giuseppe Di Vittorio. The union managed to maintain its opposition to militarism, under the leadership of Armando Borghi and Alberto Meschi and pro war elements were expelled from the USI in 1914. In response, pro intervention members established the Fascio Rivoluzionario d'Azione Internazionalista and joined the Fasci d'Azione Rivoluzionaria, a new political movement attempting to unite all pro war leftist forces; many of their members would later establish the Unione Italiana del Lavoro (UIL) in 1918, a national syndicalist alternative to the USI.
Фашистік режим және одан кейінгі кезең
Соғыс аяқталғаннан кейін USI өркендеп, ең көп мүшесіне жетті (осы кезде ол IWA-ға қосылып, USI AIT деп аталды). Ол Бенито Муссолини мен фашистік режимнің күйреуіне қарсы күресті, қара көйлектермен көшедегі шайқастарға қатысты, бұл 1922 жылғы тамызда Пармадағы тәртіпсіздіктермен аяқталды, онда USI AIT Итало Бальбо мен оның Ардити әскерлеріне қарсы тұрды. Муссолини 7 қаңтарда USI AIT-тің қызметін тоқтатты, бірақ олар жасырын түрде және эмиграциядағы қызметін жалғастырды. Олар Испания азамат соғысында Конфедерасьон Насьональ дель Трабахо және Федерасьон Анаркиста Иберикамен бірге Франсиско Франкоға қарсы күресті және Испан революциясына қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және Республика жарияланғаннан кейін, одақтың бұрынғы мүшелері Итальяндық Анархист Федерациясының біртұтас қозғалыс құру туралы ұсынысын қабылдап, Итальяндық Жұмысшылардың Бас Конфедерациясына (CGIL) қосылды. 1950 жылы CGIL бөлінгеннен кейін, бірнеше белсенділер USI AIT-ті қайта құрды.
When the war ended, USI peaked in numbers (it was during this time that it joined the IWA, becoming known as the USI AIT). It became a major opponent of Benito Mussolini and the Fascist regime, fighting street battles with the Blackshirts culminating in the August 1922 riots of Parma, when the USI AIT faced Italo Balbo and his Arditi. USI AIT was outlawed by Mussolini on 7 January, but resumed its activities in clandestinity and exile. It fought against Francisco Franco in the Spanish Civil War, alongside the Confederación Nacional del Trabajo and Federación Anarquista Ibérica, and took part in the Spanish Revolution. After World War II and the proclamation of the Republic, former members of the union followed the guidelines of the Federazione Anarchica Italiana that called for the creation of a unitary movement, and joined the Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL). When CGIL split in 1950, several activists refounded USI AIT.