Джузеппе Ди Витторио: Итальяндық профсоюз жетекшісінің өмірі мен күресі

Кіріспе

Италиялық кәсіподақ жетекшісі және саясаткер (1892–1957)

Ерте өмір

Джузеппе Ди Витторио Апулияның Серьигнола қаласында кедей шаруалар отбасында дүниеге келген. Әкесінің қайтысынан кейін Ди Витторио мектепті тастап, күндізгі жұмысшы болып жұмыс істеуге мәжбүр болды. Ол 1904 жылғы мамырдағы жалпы ереуілге қатысты, сол кезде Сериньоладағы бес жұмысшы әскерлер тарапынан қаза тапты. Ди Витторио шаруалар ұйымдарының өсуімен және социалистік идеялардың таралуымен күшті ықпалға түсті, бұл оның Серьиноладағы жергілікті жас социалистер ұйымына қатысуына әкелді. Итальяндық социалистік партиясының (PSI) ресми жастар федерациясына қарсы тұратын синдикалистер басқарған ұлттық Federazione Giovanile Socialista (Жас социалистер федерациясы) ұйымына қосылу арқылы ол радикалдыланды. Оның социалистік және еңбек қозғалысына қатысуы артты және 1911 жылы Минервино Мургедегі Camera del Lavoro төрағасы болды. Меццогиорно тумасы ретінде Ди Витторио 19 ғасырдың соңындағы Сицилиялық лигалардың (Fasci Siciliani) мысалында аймақтың өткір мәселелерін шешуге бағытталған одақтық жоспарларға қатысты. Көтерілісті жақтаған Ди Витторио 1912 жылы құрылғаннан кейін анархо-синдикалистік Unione Sindacale Italiana (USI) ұйымының жетекшісі болды. "Қызыл аптадан" кейін оған қарсы бірнеше тұтқындау ордерлері шығарылды, нәтижесінде ол 1914 жылдың маусымында Швейцарияның Лугано қаласына қашып кетті. Ол он айдан кейін, үкімет жалпы кешірім жариялағанда қайтып келді. USI-нің көпшілігі милитаризмге қарсы болғанымен, Рандольфо Пакчарди Ди Витторио Альцесте Де Амбрис және Филиппо Корридони сияқты Италияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын қолдаған солшылдардың аз тобына жатқанын мәлімдеді. Ди Витторио кейіннен бұл айыптауды жоққа шығарды. Ол соғыста "Берсальери" бөлімінде қызмет етті және 1916 жылы ауыр жарақат алғаннан кейін демобилизацияланды. Ол Францияға қашып кетті, содан кейін 1928 жылдан 1930 жылға дейін Кеңес Одағында тұрды, онда ол таратылған Жалпы еңбек конфедерациясын Профинтернде, ал Крестинтернде Италияны өкілдік етті. Кейін ол Парижге оралды, онда Италия Коммунистік партиясының саяси бюросының мүшесі болды. Ди Витторио Испания азамат соғысы кезінде Франсиско Франко күштеріне қарсы күрескен республикалық жаққа қосылды және XI халықаралық бригаданың саяси комиссары болды. Республика құлағаннан кейін ол Париждегі фашизмге қарсы "La Voce degli Italiani" газетінің директоры болды. 1941 жылы Ди Витторио Фашистік Италияның сұрауы бойынша Францияда неміс билігімен тұтқындалды және Вентоненде ішкі жер аударуға жіберілді.

Giuseppe Di Vittorio was born in Cerignola, Apulia, into a family of poor agricultural day laborers. After his father's death, Di Vittorio was forced to leave school and work as a day laborer. He joined the May 1904 general strike during which five workers were killed by troops in Cerignola. Di Vittorio was strongly influenced by the growth of peasants' organizations and the spread of socialist ideas, giving rise to his participation in the local young socialist organization in Cerignola. He was radicalised by affiliating with the national Federazione Giovanile Socialista (Federation of Young Socialists), led by syndicalists in opposition to the official youth federation of the Italian Socialist Party (PSI). His involvement in the socialist and labour movement grew, and 1911 became chairman of the Camera del Lavoro in Minervino Murge. As a native of the Mezzogiorno, Di Vittorio became involved in the union plans for solving the region's acute problems in the manner illustrated by the Fasci Siciliani in final decade of the 19th century. A partisan of insurgence, Di Vittorio became a leader of an anarcho syndicalist Unione Sindacale Italiana (USI), after its formation in 1912. After the Red Week, a number of arrest warrants were issued against him, leading to his escape to Lugano, Switzerlandm, in June 1914; he would return ten months later, when the government issued a general amnesty. While the majority of the USI opposed militarism, Randolfo Pacciardi claimed that Di Vittorio belonged to a minority of left wingers, like Alceste De Ambris and Filippo Corridoni, who supported irredentist claims and advocated Italy's entry into World War I. Di Vittorio later denied this, He served in the conflict in a Bersaglieri unit, and was discharged in 1916 after having been gravely wounded. He managed to flee to France, and later lived in the Soviet Union from 1928 to 1930, where he represented the dissolved General Confederation of Labour in the Profintern, as well as being Italy's representative in the Krestintern. Afterwards, he returned to Paris, where he was a member of the Politburo of the Italian Communist Party. Di Vittorio joined the Republican side fighting Francisco Franco's forces during the Spanish Civil War, he was Political Commissar of the XI International Brigade. After the fall of the Republic, he headed the board of a Paris based antifascist newspaper, La Voce degli Italiani. In 1941, Di Vittorio was arrested by German authorities in France on a request from Fascist Italy, and held in internal exile on Ventotene.

Соғыстан кейінгі жылдар

1944 жылы Ди Витторио социалистік және католиктік кәсіподақтардың басшыларымен бірге CGIL-ді Италиядағы кәсіподақтардың барлық бағыттарын – коммунистерді, социалистерді, христиан демократтарын және анархо-синдикалистерді қамтитын өкіл ретінде қайта құруға келісті. Келесі жылы ол кәсіподақ хатшысы болып сайланды. Кәсіподақ өкілі ретінде Ди Витторио 1945 жылдың қыркүйегінен 1946 жылдың маусымына дейін уақытша заң шығарушы органның рөлін атқару үшін құрылған кеңесші орган – Ұлттық кеңесте жұмыс істеді. 1946 жылғы Италиядағы жалпы сайлауда ол Италия Коммунистік партиясының (PCI) мүшесі ретінде Конституциялық жиналысқа сайланды, ал кейін 1948 және 1957 жылғы жалпы сайлауларда жаңа Парламентке қайта сайланды. Салқын соғыс басталғанда және негізгі антифашистік партиялардың – әсіресе Христиан демократиясының (ХД) және Италия Коммунистік партиясының арасындағы одақтар бұзылғанда, ұйым ішкі дағдарыстарға ұшырады. 1948 жылдың шілдесінде оңшыл студент PCI басшысы Палмиро Тольяттиді өлтіруге талпынғанда, CGIL жалпы ереуіл жариялады және көшедегі наразылықтарға шықты, оның салдарынан кең ауқымды тәртіпсіздіктер орын алды. Осы оқиғадан кейін ХД кәсіподақтан бөлініп, Италиялық жұмысшылар кәсіподақтарының конфедерациясын (CISL) құрды. 1949 жылдың мамырында оларға Италияның Демократиялық Социалистік партиясының жақтастары қосылды, олар PSI-ден бөлініп, кейіннен Италиялық еңбек одағы (UIL) болып қалыптасты. Бұл үш ұйым Италияның негізгі кәсіподақтары болып табылады. 1956 жылғы Венгрия революциясы кезінде Ди Витторио CGIL-дің венгр көтерілісшілерін қолдау туралы мәлімдемесіне байланысты Тольяттимен келіспеді. Антонио Джиолиттидің сөзіне сүйенсек, Ди Витторио бұл позицияны жеке кездесулерде қолдаған, ал архивтік құжаттар CGIL хатшысы PCI басшылығынан мәлімдемелерді қайтарып алу үшін қысым көргенін көрсетеді. Ди Витторио 1957 жылы жүрек талмасынан қайтыс болғанға дейін PCI және PSI қолдауымен Италияның ең ірі кәсіподағы CGIL-ді басқара берді. Ол сонымен қатар Дүниежүзілік кәсіподақтар федерациясының көп жылдық жетекшісі болды. Оның күшті харизматикалық қасиеттері оны итальяндық жұмысшылардың ең танымал символына айналдырды. Оның қосылу рәсіміне Италияның барлық аймақтарынан Римге келген үш миллионнан астам адам қатысты.

In 1944, Di Vittorio, along with socialist and Catholic union leaders, agreed to re establish CGIL as a representative of all currents of trade unionism in Italy, including communists, socialists, Christian democrats, and anarcho syndicalists. He was elected union secretary the following year. As a union representative, Di Vittorio sat on the National Council, an advisory body created to fulfill the role of a provisional legislature from September 1945 to June 1946. In the 1946 Italian general election, he was elected to the Constituent Assembly as a member of the Italian Communist Party (PCI), and would later be re elected as a member of the new Parliament in the 1948 and 1957 Italian general elections. With the onset of the Cold War and the breakdown of the alliance between the main anti fascist parties, particularly Christian Democracy (DC) and the Italian Communist Party, the organisation suffered internal divisions. When a right wing student attempted to assassinate the PCI leader Palmiro Togliatti in July 1948, CGIL called a general strike and street protests during which widespread rioting occurred. After this event ,the DC within the union left to establish the Confederazione Italiana Sindacati Lavoratori (CISL). They were followed in May 1949 by supporters of the Italian Democratic Socialist Party, which split from the PSI and left to form what would become the Unione Italiana del Lavoro (UIL). These three organisations continue to be Italy's main labour unions. During the Hungarian Revolution of 1956, Di Vittorio clashed with Togliatti over the CGIL's statements of support for the Hungarian insurgents. According to Antonio Giolitti, this position was supported by Di Vittorio himself during private meetings, and archival documents show that the CGIL secretary faced pressure from the PCI leadership to retract the statements. Di Vittorio continued leading CGIL as Italy's largest union with the backing of the PCI and PSI until his death from heart attack in 1957. He was also a longtime leader of the World Federation of Trade Unions. His strong charisma made him the most popular myth of the Italian workers. His funeral was attended by more than three million people coming to Rome from all over Italy.