Кіріспе

Демократиялық жаңарту партиясы (Partido Renovador Democrático, pɐɾˈtiðu ʁɨnuvɐˈðoɾ ðɨmuˈkɾatiku, PRD; сондай-ақ Демократиялық жаңартушы партия) – 1985 жылы құрылған, сол кездегі тәуелсіз Республика Президенті Рамалхо Эанестің саяси қолдауымен құрылып, 2000 жылға дейін болған Португалиядағы саяси партия. Құрылған кезде партияның мақсаты португал саяси өмірін ізгілендіру болды және партия өзін саяси орталықта позициялады. Оның алғашқы жетекшісі Герминьо Мартиньо болды.

Тарих

Құрылғанынан көп ұзамай PRD Португалия парламентінің таратылуынан пайда тапты, сол кезде Социалистік партия (PS) мен Социал-демократиялық партия (PSD) арасындағы үлкен коалиция билікте болды. PRD-ге екі партиядан да диссиденттер қосылды (мысалы, PS тарапынан Марио Соарес үкіметіндегі бұрынғы сыртқы істер министрі және сонымен қатар ПС-тің диссиденті ретінде оңшыл-орталық Демократиялық Альянсты қолдаған Жозе Медейрос Феррейра, ал Социал-демократиялық тарапынан PSD-нің негізін қалаушы Жоаким Магалхаес Мота). Жаман экономикалық саясаттың нәтижесінде Рамалхо Эанес парламентті таратып, жаңа сайлау шақырып, онда жаңадан құрылған PRD күтпегендей 18% дауыс жинап, 45 депутатты алып, үшінші ірі партияға айналды. Сайлауда ешбір партияға көпшілік орын берілмеді, сондықтан ең көп дауыс жинаған Социал-демократиялық партия PRD-нің тактикалық қолдауымен азшылық үкімет құрды, PSD-нің бұрынғы коалициялық серіктестерін оппозицияға жіберді. Алайда 1985 жылғы жергілікті сайлауларда партия қиындықтарға тап болды, ол дауыс берудің 5% ғана және азаматтардың аз санына ие болды. 1986 жылғы президенттік сайлауда партия Португалия Коммунистік партиясымен бірге Сальгадо Зенханы қолдады, бірақ оның үміткері екінші турға өте алмады. 1987 жылы партия коммунистер мен социалистермен бірге сенімсіздік дауысын қолдау туралы шешім қабылдады, бұл 1985 жылғы заң шығарушы сайлаудан кейін билікке келген Анибал Кавако Сильваның бірінші үкіметінің құлауына әкелді. Келесі заң шығарушы сайлауда партия өзінің көп бөлігін жоғалтып, парламенттен дерлік жоғалып кетті, 45 депутатының 38-інен айырылды. Осы аралықта Рамалхо Эанес Ерминьо Мартиньоның орнын партия басшысы ретінде басты, бірақ сайлаудағы сәтсіздіктен кейін ол да бұл лауазымнан кетті. 1989 жылғы Еуропалық сайлауда партия Социалистік партиямен келісім жасап, социалистік сайлау тізімі бойынша бір еуропарламентарий, Педро Канаварроны сайлады. 1991 жылғы заң шығарушы сайлауда сол кезде Канаварро басқарған партия парламенттегі өкілдігінің барлығын жоғалтып, оны ешқашан қалпына келтіре алмады және бұрынғы позициясына жетпеді. Канаварро партия басшылығынан кетіп, оның орнына Мануэль Варгас Лурейро келді, ол партияның іс жүзінде таратылуына дейін басқарды. 1990 жылдардың соңында әлсіреген және бөлінген партияны ұлтшыл оңшылдар басып алды және партия Ұлттық Жаңарту Партиясына айналды.

Республиканың Ассамблеясы

СайлауЖеңімпаздарДауыс %Мандаттар+/ Үкімет1985Герминьо Мартиньо1,038,89317.9 (#3) 1987Антонио Рамалхо Эанес278,5614.9 (#4) 38 1991Педро Канаварро35,0770.6 (#8) 7

Жергілікті сайлау

Сайлау жылы | Жалпы дауыс саны | Жалпы дауыс үлесі (%) | Жалпы жеңген кеңесшілер саны | Жалпы сайланған әкімдер саны | Ескермелер
------- | -------- | -------- | -------- | -------- | --------
1985 | 224 161 | 4,7 (#5) | | |
1989 | 38 565 | 0,8 (#7) | 45 | 3 |
1993 | 1 456 | 0,0 (#12) | 4 | 0 |
1997 | 1 487 | 0,0 (#17) | 0 | 0 |

Еуропалық Парламент

Сайлау жетекшісіДауыс саны %Орын саны+/ 1987Жозе Медейрос Феррейра250,1584.4 (#5) 1989Педро Канаварро PS партиясымен 1994Мануэль Варгас Лорейро5,9410.2 (#13)1