Тегерандағы Community School (Камионнити мектебі) – 1830 жылдан бері Ирандағы американдық миссионерлер балалары үшін ашылған, кейіннен экспаттарға қызмет еткен интернат. 1979 ж. жабылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Community School (مدرسه كاميونتى) – Тегерандағы мектеп-интернат, бастапқыда 1830 жылдардан бері Иранда орналасқан АҚШ-тың пресвитериан миссионерлерінің балалары үшін арналған. Бірақ, ол көп ұзамай Иранда балаларын тәрбиелеп отырған барлық шетелдіктерге қызмет етті. 1940 жылдардың соңында мектеп Қавам ос Салтанах көшесіндегі Әулие Петр шіркеуіндегі алғашқы орнынан Жалех көшесіне жақын, Куче Маризханэ (Аурухана жолы) деп аталатын жаңа орынға көшірілді. 1979 жылдың жазында шаһ құлағаннан кейін Ислам Республикасының жаңа үкіметі мектепті толығымен жапты. Революциядан кейін мектеп Модаррес Шахед мектебі деп аталды, қазір ол соғыс ардагерлерінің балаларына арналған. Жаңа кампус Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ескі пресвитериан миссионерлік ауруханасы болған, сол жерде Иранның соңғы патшайымы Фарах Пахлави Диба дүниеге келген. Соғыстан кейін ол миссионерлерге мектеп кампусы ретінде пайдалану үшін қайтарылды және 1951 жылы Дж. Ричард Ирвин мектеп директоры болып тағайындалды. Үлкен, ағаштармен толы, көлеңкелі аумақта бірнеше ғимарат, кішкентай шіркеу және серуендеу жолдары болған.
Community School (مدرسه كامیونیتى) was a boarding school in Tehran, Iran, originally intended for the children of Presbyterian missionaries from the United States who were stationed in Iran since the 1830s. However, it soon served expatriates of all stripes raising children while in Iran. In the late 1940s, the school moved from its original location at Saint Peter Church at Qavām os Saltaneh Street, to a new location at Kucheh Marizkhaneh (Hospital Drive) near Jaleh Street. In the summer of 1979, it was permanently shut down by the new government of the Islamic Republic after the fall of the Shah. After the revolution, the school was renamed Modarres Shahed school which is now reserved for the children of the war veterans. The new campus had been an old Presbyterian missionary hospital during World War II where the last Queen of Iran, Farah Pahlavi Diba, was born. After the war, it was returned to the missionaries to be used as the school campus and J. Richard Irvine was hired as its headmaster in 1951. The large, tree filled shady compound had several buildings, a small church, and walking paths.
Тарих
Пресвитериандық миссионерлік мектеп 1900 жылдардың басында Батыс Персияның Хамадан қаласында (сол кезде Батыс оны осылай білген) құрылды және "үй мектебінен" ресми мектепке дейін өсті. 1930 жылдары логистикалық мәселелерге байланысты мектеп Тегеранға көшірілді, Кавам ос-Салтане көшесінде орналасты және 200-ден астам оқушысы болды. 1950 жылдары студенттердің тек азы ғана миссионерлердің балалары болды, ирандықтар мен шетелдік студенттердің саны арта түсті. Студенттерге негізінен ағылшын тілінде, ал француз және парсы тілдері қосымша тілдер ретінде оқытылғандықтан, мектеп көбінесе "Америка мектебі" деп аталды. Сабақтар дүйсенбіден бейсенбіге және сенбі күндері өтті, бірақ ақырында тұрақты сенбіден сәрсенбіге дейінгі кестеге ауысты (жұма – жалпы қасиетті күн). Америкалықтардан басқа, студенттердің көпшілігі екі немесе одан да көп тілде сөйледі. 1900 жылдардың басында, Ахмад Шах Каджардың тұсында Персиядағы шетелдіктердің саны өте аз болды және көбінесе британдықтардан тұрды; Персия сол дәуірде (Ұлы ойын) британдық және орыс империяларының ықпал аймағында болды. Шетелдіктердің арасында ертедегі парсы жандармериясының швед офицерлері және иран армиясының көп бөлігін құраған казак бригадаларының орыс офицерлері де болды. Реза Шах осы казак бригадасының бірінен танымал болды. Американың Персиядағы өкілдігі сол кезде шағын болды және көбінесе миссионерлерден құралды. Пресвитериан миссионерлері парсы үкіметімен деликат қарым-қатынаста болды, үкімет исламдық институттардағы наразылықты басу үшін мектептегі христиан діни қызметін шектеуді оңай тапты.
The Presbyterian missionary school established itself in the early 1900s in Hamadan, Western Persia (as it was known by the West then), growing from a "home school" into a formal school. In the 1930s the school moved to Tehran due to logistical considerations, located on Qavām os Saltaneh Street and had slightly more than 200 students. By the 1950s only a few of the students were children of missionaries as the number of Iranians and foreign students increased. It was commonly called the "American School" because students were taught primarily in English, with French and Persian as secondary languages. Classes met Monday through Thursday and on Saturdays, eventually switching to a permanent Saturday through Wednesday schedule (with Friday as the common holy day). With the exception of some of the Americans, most of the students spoke two or more languages. The expatriate population of Persia in the early 1900s, in the reign of Ahmad Shah Qajar, was very small and consisted mainly of British people; Persia was in both the British and Russian Empire's sphere of influence during the era (the Great Game). Some of the expatriate population included Swedish officers of the early Persian Gendarmerie, and Russian officers of Cossack brigades which largely made up the Iranian military. It was from such a Cossack brigade that Reza Shah came to prominence. The American presence in Persia was small at that time and consisted largely of missionaries. The Presbyterian missionaries had a delicate relationship with the Persian government, which found it easier to appease irritation in the Islamic establishment by restricting Christian religious activities at the school.