Кіріспе
1915 жылғы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италия майданында болған шайқас. Бірінші және Екінші Исонцо шайқасындағы майдандық шабуылдардан туған қазалардың орнын толтыру үшін шамамен екі жарым ай тыныс алғаннан кейін, Италияның бас қолбасшысы Луиджи Кадорна артиллерияның майдандағы маңызды рөлін түсініп, оның жалпы санын 1250 данаға жеткізді. Артиллерияны жақсартумен қатар, итальян армиясына Адриандық шлемдер де берілді, олар кейбір жағдайларда пайдалы болғанымен, көбінесе тиімсіз болды. Басты мақсаттар – Бовец (итальян тілінде Плеццо), Толмин және (мүмкін болса) Гориция қалаларындағы австро-венгрлердің бекіністерін басып алу еді. Кадорнаның Соча (Исонцо) бойындағы күштерін тең бөліп орналастыру тактикасы нәтижесіз болды, ал австро-венгрлер осы мүмкіндікті пайдаланып, өздерінің атыс күшін белгілі бір аймақтарда шоғырландырды. Атап айтқанда, шабуылдың екі басты нысаны – Саботино және Сан-Мишель таулары еді. Италиялықтар белгілі бір жетістіктерге қол жеткізді, бірақ ақырында австро-венгрлер оларды кері шегінуге мәжбүр етті. Екінші итальян армия қысқа мерзімге Саботино тауын басып алғанымен, австро-венгрлер қарсы шабуыл жасады. Үшінші армия Сан-Мишель тауына жақындады, бірақ Горицияны қорғап тұрған қанатқа шабуыл жасауға тырысқанда пулеметтен атылды. Австро-венгрлер бұл шайқаста итальяндықтарға қарағанда аз шығынға ұшырады, бірақ пропорционалды түрде екі тарап та шамамен бірдей зейінге ұшырады. Ол итальяндық сарбаздардың рухының күші шайқастың соңында жеңіске жеткізетініне сенді. Бірақ осы Үшінші шайқаста ғана ол әскердің мөлшері мен қару-жарақтың қуатын ескере бастады. Кадорна шабуылдарын өте тар аумаққа шоғырландырғандықтан, австро-венгрлер де солай істеді, сондықтан Кадорна қосымша әскер әкелгеніне қарамастан, ешқандай артықшылық болған жоқ. Дегенмен, жер бедері мен шабуыл аумағының ерекшеліктеріне байланысты, үлкен әскер саны да итальяндықтарға көп пайда әкелмеді.
After roughly two and a half months of reprieve to recuperate from the casualties incurred from frontal assaults from the First and Second Battle of the Isonzo, Luigi Cadorna, Italian commander in chief, understood that artillery played a fundamental role on the front and brought the total number to 1,250 pieces. As well as improving artillery, the Italian Army was also issued Adrian Helmets, which proved useful in some situations but overall ineffective. The main objectives were to take the Austro Hungarian bridgeheads at Bovec (Plezzo in Italian), Tolmin, and (if possible) the town of Gorizia. Cadorna's tactic, of deploying his forces evenly along the entire Soča (Isonzo), proved indecisive, and the Austro Hungarians took advantage of this by concentrating their firepower in certain areas. Specifically, the two objectives of the attack were Mount Sabotino and Mount San Michele. The Italians made some progress before they were eventually forced back by the Austro Hungarians. Although the second Italian army had possession of Mt. Sabotino for a brief period of time, they were countered by the Austro Hungarians'. The Third Army was able to approach Mt. San Michele, but were met with machine gun fire when attempting to sneak around the flank that was guarding Gorizia. The Austro Hungarians did not lose as many men during this, but proportionally, each side suffered similar losses. He assumed that the morale of Italian soldiers would win the battles at the end of the day. It was not until this Third Battle that he actually considered the sizes of troops and the amount of gunpower they possessed. Because he concentrated his attacks in very small areas, the Austro Hungarians were able to do the same exact thing; therefore there was literally no advantage besides the fact that Cadorna had brought a few more troops in. However, because of the terrain and the area of the attack, the larger numbers also did not do the Italians much good.
Салдары
Кадорна бір аптадан кейін тағы шабуыл жасауға шешім қабылдады, осымен Изонзо шайқасының төртіншісі басталды. Бірақ, итальяндықтар тек алтыншы күні ғана алға жылжып, Горицияда бекінді.