Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джон Джеймс Уаймер (1928 жылдың 5 наурызы – 2006 жылдың 10 ақпаны) – британдық археолог және палеолит кезеңінің маңызды мамандарының бірі.
John James Wymer, (5 March 1928 – 10 February 2006) was a British archaeologist and one of the leading experts on the Palaeolithic period.
Өмірбаян
Суррейдегі Кью Гарденының жанында дүниеге келген Уаймерді археологиямен ата-анасы таныстырды, олар оны ежелгі орындарды іздеу үшін құмдақты шұңқырларға алып баратын. Ол мұғалімдік білім алған, бірақ бос уақытын археологияға деген құштарлығына арнады және бұл салада ешқандай ресми біліктілік алмады. 1948 жылы ол бірінші әйелі Паула Мэйге үйленді, олардың бес баласы болды. 1955 жылдың шілде айында, 27 жасында және әлі де әуесқой ретінде жұмыс істеп жүргенде, Кенттегі Суонскомбе карьерлерін зерттеу кезінде Британ аралдарындағы ең көне адам бас сүйегінің үшінші бөлігін тауып, осы салада танымал болды. Бұл 400 000 жыл бұрынғы бөлшек екі бұрын табылған фрагментке сәйкес келеді және қазіргі кезде *homo heidelbergensis* түрінің нұсқасы саналатын Суонскомбе адамының бас сүйегінің бөлігі болып табылады. 1956 жылы ол Рединг мұражайында жұмысқа орналасты, бұл оған қолбалталар мен оларды жасағандарды зерттеуге өмір бойы қызығушылық танытуға көбірек уақыт бөлуге мүмкіндік берді. Ол галереяларды қайта жобалауға көмектесті, Моулсфорд алтын торы туралы сипаттама жазды және Тэтчемдегі классикалық мезолиттік ескерткіште қазба жұмыстарын жүргізді. 1968 жылы ол өзінің алғашқы маңызды еңбегін жариялады – «Жоғарғы Темза аңғарында бейнеленген Ұлыбританиядағы Төменгі Палеолиттік археология». Кеңейтілген тәжірибе алу үшін, палеонтолог Луи Ликидің ұсынысымен Уаймер Оңтүстік Африкада жұмыс істеу туралы анатомист Рональд Сингерге жүгінді. Олар Эландсфонтейн мен Класис өзенінде бірге жұмыс істеді. Эландсфонтейнде Уаймердің 10-шы қазбасында Сингер бұрын «Салданха адамының» бас сүйегін тапқаннан кейін, 49 үлкен, өткір ахеульдік бифастар басым болған жергілікті топтастыру табылды. Чикаго университетінде жұмыс істейтін оңтүстік африкалық Рональд Сингермен бірге олар Класис өзенінде 20 метрден астам қалыңдықтағы ерекше стратиграфиялық тізбекті, учаске арқылы траншея қазып көрсетті. Бұл тізбек орта және кейінгі тас дәуірінің барлық кезеңін қамтыды. 1968 жылы ол Оңтүстік Африкадан күртен кетіп қалды. Англияға оралғаннан кейін Хоксте, Спроутон және Клэктонда жұмыс істеді. 1972 жылы бірінші некесі ажырасқаннан кейін 1976 жылы ол екінші әйелі Молли Сперлингке үйленді. 2002 жылы Британ академиясы оған Тарихқа дейінгі археология саласындағы Кларк медалін табыстады. Оның ондаған жылдық ғылыми еңбегін мойындау үшін Рединг университеті оған құрметті докторлық атағын берді. Археологиялық қауымдастық оны жақындығымен, айқындығымен және құлшынысымен, сондай-ақ тамаша техникалық суреттерімен еске алады. Археологиядан тыс уақытында ол нағыз пиво ішуді және фортепианода ойнауды ұнататын, әсіресе Джимми Янсидің буги-вуги стиліне ерекше құштарлық танытатын.
Born near Kew Gardens in Surrey, Wymer was introduced to archaeology by his parents who would take him to gravel pits to search for ancient sites. He trained as a teacher but spent his spare time pursuing his passion for archaeology and never took a formal qualification in the discipline. In 1948 he married is first wife, Paula May, with whom he had five children. He made his name in the field in July 1955 when at the age of 27 and still working as an amateur, he found the third piece of the oldest human skull in the British Isles while investigating the quarries at Swanscombe in Kent. This 400,000 year old piece fitted with two previously found fragments and is part of the skull of Swanscombe Man, who is now considered to be a specimen of homo heidelbergensis. In 1956 he took a job at Reading Museum which permitted him to devote more time to his enthusiastic lifelong interest in the study of handaxes and their makers. He helped redesign the galleries, wrote a description of the Moulsford gold torc and undertook an excavation at the classic Mesolithic site at Thatcham. In 1968 he published his first major work, Lower Palaeolithic Archaeology in Britain as represented by the Upper Thames Valley. To gain wider experience Wymer, at the suggestion of the palaeontologist Louis Leakey, approached Ronald Singer, an anatomist, about working in South Africa. They worked together at Elandsfontein and Klasies River. At Elandsfontein Wymer's excavation of Cutting 10 located a localised grouping dominated by 49 large sharp Acheulian bifaces after Singer had previously found the 'Saldanha Man' skull. With Ronald Singer, a South African then at the University of Chicago, they exposed a remarkable stratigraphic sequence of more than 20m thick at Klasies River by digging a trench through the site. This spanned the entire Middle and Late Stone Age. He left South Africa suddenly in 1968. On his return to England he worked at Hoxne, Sproughton, and Clacton. In 1976 he married his second wife, Mollie Spurling, after the dissolution of his first marriage in 1972. In 2002 the British Academy awarded him its Clark Medal for Prehistoric Archaeology. His honorary doctorate was awarded by the University of Reading in recognition of his decades of scholarship. He is remembered by the archaeological community for his approachability, concision and enthusiasm as well as his exquisite technical drawings. Outside the field, he enjoyed real ale and playing the piano, with an especial fondness for the boogie woogie style of Jimmy Yancey.