Чикаголық қылмыс әлемінің шебері – «Бүлдірген» Мюррей Хамфрис

Кіріспе

Чикаголық мафиози (1899 – 1965)

Мюррей Хамфрис (туған Льюэллин Моррис Хамфрис; 20 сәуір 1899 – 23 қараша 1965) (Түйе немесе Хумп деп те белгілі), – Уэльс тегінен шыққан Чикаголық мафиози, ол тыйым салу кезінде Чикаго тобынан бастап, басты саяси шешуші және еңбек рэкетирі болды. Хамфрис қатыгез, бірақ әдемі киінген, әлеуметтік тұрғыдан жетілген және тапқыр адам ретінде танымал болды, ол адам өлтіруді соңғы шара ретінде ғана қарастырды. Ол заң қызметкерлеріне, сырттай құрметті бизнесмендерге, кәсіподақтардың басшыларына және мемлекеттік қызметкерлерге пара берудің одан да тиімді екеніне сенді. Хамфрис жиі айтатын сөзі: "Кез келген сотта кінәлі мен кінәсіздің арасындағы айырмашылық – судьяға бірінші болып көп ақша жеткізген кім екендігінде". Бірақ Хамфрис өміріне қатысты философиясын ең жақсы түйіндейтін сөздер: "Егер сен әлсіз болсаң, дереу өлгенің дұрыс". Ал Капоне Хамфрис туралы былай деді: "Кез келген адам қару қолдана алады, бірақ 'Хумп' ақыл-ойымен жұмыс істейді. Ол қажет болған жағдайда атуға дайын, бірақ мүмкіндігі болса, қолма-қол ақшамен келісім жасағанды ұнатады. Мен еркектерде осы қасиетті бағалаймын". Хамфрис Чикаго тобы үшін құнды болды, себебі ол мәселелерді шеше білуге қабілетті еді: оның серіктері мафиозилердің ең аз жариялылыққа ие болуын қамтамасыз ету үшін. Кейбір тәжірибелілер, мысалы, Сэм Джанкана мен Филиппо Сакко, көпшіліктің назарына түсуге ұмтылса, ал басқалары Хамфрис үлгісімен, сахнадан тыс және көпшілік көзден тыс жүрді. Оның Чикагоның Оңтүстік жағалауында қарапайым бунгалосы болды, бірақ ол көбінесе Чикагоның орталық көлінің жанындағы, Марина Ситидің шығыс мұнарасының 51-ші қабатындағы пәтер сияқты, әртүрлі биік үйлерде тұрды. ФБР деректеріне сәйкес, ол әйелінің атына 80 000 доллар (қазіргі шақта 800 000 долларға жуық) тұратын қысқы үйге де ие болды.

Ерте өмір

Льюэллин Моррис Хамфрис АҚШ-та дүниеге келді. Оның ата-анасы, Брайан Хамфрис пен Энн Вигли, Уэльстің Поуис округындағы Ньютаун қаласына жақын орналасқан шағын Карно ауылынан шыққан. Олар Ланнидлос қаласындағы методист шіркеуінде үйленді. Дегенмен, 19 ғасырдың соңындағы ұзақ депрессия көптеген уэльстік шаруа қожалықтарына зор қиындықтар туғызғандықтан, жас жұбайлар Карнодағы оқшау төбедегі шаруашылықтарынан көріне алмады. Соңында отбасы Лландинам ауылынан АҚШ-қа эмиграциялады. Америкаға келгеннен кейін отбасының жағдайы жақсармады. Хамфрис жеті жасында кедейлік жағдайына байланысты газет сату үшін бастауыш мектепті тастауға мәжбүр болды. Бірақ, қара, иірім шашы үшін "Кермелі" деп аталған жас Хамфрис көп ұзамай ұсақ-көлді ұрлыққа қатысып, Чикаго көшелеріндегі бандиттер әлеміне тартылды. 13 жасқа келгенде Хамфрис Джек Мюррей деген Чикаго судьясының қамқорлығында болды, ол жас қылмыскерді заңгерлік мансапқа баулуға тырысты. Судья Мюррейдің құқықтық сабақтары кейін Хамфрис үшін құнды болды. Осы кезде Льюэллин Хамфрис өзінің атын Мюррей Хамфрис деп өзгертті. Келесі бірнеше жылда Хамфрис бірнеше зергерлік бұйымдарды ұрлап, қарақшылық жасаған көрінеді. 16 жасында ол Чикагодағы Брайдуэлл түрмесінде ұсақ ұрлық жасағаны үшін 60 күнге сотталды. Бастапқы айып – қарақшылық (ол жазаны әлдеқайда қатаң етуі мүмкін еді), бірақ Хамфрис прокурорды айыпты өзгертуге көндірді. Хамфриспен кейін танысқан адамның айтуынша, жас қылмыскердің прокурорға берген жеке талабы шамамен былай болды: "Егер сен мені қарақшылық үшін айыптасаң, мен сот алдында жылаймын. Олар мені айыптамайды, себебі мен 16 жастамын. Бірақ, егер сен мені сотқа жіберсең де, жақсылықты жақтаушылар менің өте жас екенімді ескеріп, мені түрмеге жібермеуі керек дейді. Алайда, егер сен айыпты ұсақ ұрлыққа азайтатын болсаң, мен кінәлімін мойындаймын. Мен жеңіл жаза аламын. Сен өзіңнің тізіміңде жақсы көрінетін айыптама аласың. Барлығы қуанышты болады. Соған қоса, сотқа дейін сен лайықты сыйлық аласың". Содан кейін Хамфрис қылмыстық өмірін жалғастырды, негізінен зергерлік бұйымдарды ұрлап, қарақшылық жасады. 1921 жылы Мюррей кейбір қиындықтардан кейін Чикагодан ағасының үйіне, Оклахома штатының Пинк қаласына жақын жердегі Литтл-Акске кетті. Уақытша есіктен-есікке сатушы болып жұмыс істегенде, Хамфрис Норманнан келген тартымды колледж студенті Мэри Брендлмен танысты. Ұзақ емес уақыттан кейін олар үйленді, және белгілі бір уақыт өткен соң Хамфрис жас әйелін Чикагоға алып қайтты. Ұзақ уақыт бойы заңмен өмір сүрген Хамфрис Холстед көшесіндегі мейрамханада аспаз болып жұмысқа орналасты, бірақ Мюррейдің "заңмен өмірі" Фред Эванс деген клиентпен танысқаннан кейін ұзаққа созылмады. Колледж бітіруші Эванс Чикагодағы кішкентай бандит болды, ол табысты контрабандалық спирт ішімдіктеріне енуге көмектесетін серіктес іздеді. Эванс Хамфрис есімді серіктесін тапты, ал өздерінің өнімдерінің болмауы мәселесі басқалардың контрабандалық спиртін ұрлау арқылы шешілді. Бірнеше жыл бойы бәрі жақсы жүрді, Мюррей Капоне мафиясына тиесілі спиртті ұрлағанға дейін. Көліктің жүргізушісі Хамфристі оның бетіне тапаншаны тікелей бағыттаған ұрықшы ретінде танығаннан кейін, Капоненің адамдары Хамфристі ұстап, Капонеге алып келді. Екеуінің арасында қандай әңгіме болғаны белгісіз, бірақ Капоне жас қылмыскердің шебер сөйлеуіне таңданып, оған "Кереметтер" тобында жұмыс берді. Кейіннен Капоне өзінің кездейсоқ табылғаны туралы ризашылықпен былай деді: "Хумп сияқты ешкім де жылдам емес".

Llewellyn Morris Humphreys was born in the United States, the third of five children. His parents, Bryan Humphreys and Ann Wigley, were from Carno, a small village near Newtown in Powys, Wales. They had married at the Methodist chapel in Llanidloes, Powys. However, as the long depression at the end of the 19th century caused great hardship in many Welsh farming communities, the young couple found it difficult to make a living from their isolated hilltop farm in Carno. The family eventually emigrated to the United States from the village of Llandinam. The family's fortunes did not improve following arrival in America. Humphreys had to drop out of elementary school, aged seven, to get a job selling newspapers because of their impoverished condition. However, young "Curly" Humphreys (so nicknamed because of his dark curly hair) soon tried his hand at petty theft and became involved with the world of Chicago street gangs. By the time he had turned 13 years old, Humphreys was in the custody of a Chicago judge by the name of Jack Murray, who apparently attempted to interest the young hoodlum in a law career. While not inspiring Curly to follow in his footsteps, Judge Murray's judicial lessons proved of great value to Humphreys later on. It was at this time that Llewelyn Humphreys changed his name to Murray Humphreys. During the next few years, Humphreys appears to have been involved in several jewel thefts and burglaries and by age 16, he was serving a 60 day sentence for petty larceny in Chicago's Bridewell Jail. The original charge had been one of felony burglary (which would have carried a much stiffer sentence) but Humphreys had convinced the prosecutor to change the charge. According to a later acquaintance of Humphreys, the young criminal's private ultimatum to the prosecutor went something like this: "You try to get me indicted for burglary and I will weep in front of the grand jury. They probably won't indict me because I am only 16 years old. But even if you get me to court, the do gooders will say that because of my extreme youth I ought not to be sent to prison. However, if you reduce the charge to one of petty larceny, I will plead guilty. I will get a light sentence. You will get a conviction that looks good on your record. Everybody will be happy. What's more, you will receive a suitable gift before the case goes to court". Humphreys then continued his life of crime, primarily one of jewel heists and burglaries. Murray left Chicago for his brother's home in Little Axe, near Pink, Oklahoma in 1921 after some difficulties. Taking a temporary job as a door to door salesman, Humphreys met an attractive young college student from Norman, named Mary Brendle. Marriage followed a brief courtship, and after a suitable time had elapsed, Humphreys took his young bride back with him to Chicago. Briefly going legitimate, Humphreys got a job as a short order cook at a restaurant on Halsted Street, though Murray's "legitimacy" would be short lived after he met customer Fred Evans. The college educated Evans was a small time Chicago gangster in search of a partner who could help him break into the lucrative field of bootleg liquor. Evans found his partner in Humphreys, and the problem of having no product of their own was solved by the decision to hijack others' bootleg. All went smoothly for several years until Murray hijacked some bootleg belonging to the Capone mob. When Humphreys was identified by the truck's driver as the hijacker who had stuck a gun in his face, some Capone men picked Humphreys up and brought him before Capone. Exactly what conversation passed between the two is unknown, but apparently Capone was impressed enough by the smooth talking young hood to give him a job with the Outfit. As an appreciative Capone was later to say of his chance discovery: "Nobody hustles like the Hump."

Мафиозиялық мансап

Ол арық, сәнді және бір жағынан қорқынышты сұлу болды, жаңа буын рэкетшісінің өкілі, жартылай қарақшы, жартылай бизнесмен. Капоне оны жақсы көретін. —Лоренс Бергриннің «Капоне: Адам және дәуір» еңбегінен. 27 жастағы Хамфрис осы кезде бизнестің рэкет бөліміне тартылды, сонымен қатар мафия үшін бірнеше кісі өлтірді. Оның ең көп танымал екі лақап аты – «Түйе» және «Дөңгелек» болды. «Түйе» деген лақап аты түйе жүнінен жасалған пальто киюге құштарлығынан туындаған деген болжам бар; алайда, «Түйе» лақабының «Дөңгелек» лақабынан шыққандығы ықтимал. Бірақ достары берген есімдер одан да көпті аңғартатын: «Мырза Эйнштейн», «Ақылды қарақшы» және «Мырза Байлық». 1920 жылдардың соңынан 1930 жылдардың басына дейін Хамфрис, «Қызыл» Баркер, Уильям «Үш саусақты Джек» Уайт және Уильям «Клондайк» О’Доннеллмен бірге Чикагодағы бірқатар кәсіподақтарды басып алуды ұйымдастырған мафиозилердің бірі болды. Кейін Хамфриске 1931 жылдың желтоқсанында кәсіподақ төрағасы Роберт Г. Фитчті ұрлауға қатысқаны үшін айып тағылды, бірақ ол соттан қашып құтылды. 1933 жылы Капоне табыс салығын төлеуден жалтарғаны үшін түрмеде отырғанда, штат прокурорының бас тергеушісі Мюррей Хамфристі «халық жауы №1» және «Чикагодағы бизнес рэкеттерінің патшасы» деп атады. Содан кейін сол жылы Хамфрис өзі де табыс салығын төлеуден жалтарғаны үшін айыпталды. 18 ай бойы қашып жүрген ол, ақыры Индиана штатының Уайтинг қаласының жанында өзін ұстап берді және кінәсін мойындады. Федералды судья Хамфристі 18 айға Ливенворт түрмесіне қамады, бірақ ол тек 13 ай ғана отырды. 1933 жылы Джон «Джейк Шаштарушы» Фактордың, Англияда акция алаяқтығы үшін іздестіріліп жатқан британдық алаяқтың жалған ұрлануын ұйымдастыруға Хамфрис қатысқан болуы мүмкін. Капонемен дос Фактор экстрадицияға тап болғанда, «Артық» жоғалып кеткендей болып, Капоне қарсыласы Роджер «Қорқынышты» Тухиді Факторды ұрлаған деп айыптады. Тухи 99 жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ 1959 жылы босатылды, бірақ бірнеше аптадан кейін өлтірілді. Тухи қайтыс болғаннан кейін алты ай өткен соң Хамфрис сақтандыру компаниясының бірнеше акциясын сатып алды, сегіз айдан кейін акцияларын 42 000 долларға сатты. Ішкі кіріс қызметінің (IRS) тергеуі бұл акциялар бастапқыда Джон Факторға тиесілі екенін анықтады. IRS 42 000 доллардың 1933 жылғы жалған ұрлау үшін Фактордан Хамфриске төленген төлем екенін мәлімдеді; олар Хамфристі ақшаны табыс ретінде жариялауға және салық төлеуге мәжбүр етті. Хамфрис мансабының басқа да маңызды жетістіктері құқықтық жүйенің «қос сотталмау» ережесін және АҚШ Конституциясының Бесінші түзетуін мафияның пайдасына пайдалануын қамтиды. 1956 жылы Джейк «Майлы саусақты» Гузик қайтыс болғанда, Хамфрис «Артық» тобының саяси және қаржылық менеджері болды немесе, мафия тарихшысы айтқандай, олардың «стратегі, кеңесшісі және шебер схема жасаушысы». Гузик денесін мейрамханада таба алмағандықтан, Хамфрис денесін жасырын түрде мейрамханадан алып, үйіне апарып, әйеліне күйеуі үйде қайтыс болғанын қысқаша хабарлады. 1950 жылдардың соңына қарай Мюррей Хамфрис Филиппиннен Иранға дейін әлемнің барлық елдерінде президенттермен және патшалармен бірге тамақтанғаны белгілі болды. Бірақ оның нағыз атақты болуының себебі – ол Чикагоның ең бай кәсіподақтарын «Артық» тобының қалтасына салып қойғандығы. Бұл әрекет «Артық» үшін миллиардтаған долларлық пайда әкелді, әсіресе құмар ойындары индустриясында. Осындай өмір жолымен Сэм Джанкананың Мюррей Хамфристі өзінің ең жақын қаржылық кеңесшілерінің біріне не үшін таңдағанын түсінуге болады. Бірақ Г-ны Хамфрис ақыл-ойы ғана емес, оның мәдениеті де тартып алды. Ол клубтарда, саясаткерлер мен басшылар арасында оңай араласа алатын. Сонымен қатар ол адамдарды қатты қорқыта алатын, оның орнында тұрған адам үшін бұл өте ерекше қасиет еді. Бұл оны одан да қауіпті етті. Майкл Корбит пен Чак Джанкананың «Қос ойын» еңбегінен. Джанкана мен оның өте бағалы «кеңесшісі» өте әртүрлі стильде болды, мысалы: екеуін де федералды агенттер үнемі соңынан қуып жүрді, бірақ Джанкана өзін соңынан еріп келе жатқан машинаға шыдамы жетпегенде, газға басып, онымен жарысқа түсті. Ал Хамфрис бір күні соңынан қуып жүргендерге шыдамы жетпегенде, көліктен түсіп, жүргізушісін үйіне жіберді, сосын соңынан келе жатқан машинаға барып: «Бүгін күні бойы маған соңынан еріп келесіңдер. Екі машинаның қажеті жоқ. Мен сізбен бірге мінемін» деді. (Ол дәл солай істеді, тіпті офицерлерге түскі ас ұсынды.) Сэм Джанкана мен Мюррей Хамфрис екеуі де ФБР-дің «Ең қауіпті қылмыскерлер» тізіміне кірді, «Ең қауіпті қылмыскерлер» бағдарламасы 1957 жылы ұйымдасқан қылмыспен, әсіресе мафиямен күресу мақсатымен іске қосылды. Чикаго ФБР агенттері, Уильям Ф. Ромердің басшылығымен, соңында Солтүстік Мичиган көшесіндегі екінші қабаттағы тігін шеберханасының, «Магнифик Майл» деп аталатын жердің ортасында, Хамфрис, Тони Аккардо, Сэм Джанкана және Гас Алекс сияқты «Артық» тобының белгілі өкілдері жиі кездесетін жер екенін анықтады. ФБР сағаттардан кейін шеберханаға жасырын микрофон орнатты. «Бір микрофон мың агентке тең», деді Ромер, олар «Кішкентай Эл» деп атаған құрылғыны еске алды. «Кішкентай Эл» бес жыл бойы анықталмай қалды және мафияның ішкі жұмысы туралы ФБР-ге құнды ақпарат берді. Бұғылған әңгімелерді тыңдаған агенттер Дөңгелекке деген құрмет сезімін білдірді, ол көбінесе: «Құрметті мырзалар, және тыңдап отырғандардың барлығына, Чикаго әлем астындағы 9 сағаттық жиналысы» дейтін. Джанкананың әр екінші сөзі дөрекі болса, Хамфрис ешқашан тіл тиектеп сөйлемеді. Уильям Брашлер айтқандай, «Чикагодағы ең ұлы мафиялық ойшыл» болғаннан басқа, ол керемет әңгімеші де еді. Курт Гентридің «Дж. Эдгар Гувер: Адам және құпиялар» еңбегінен.

He was skinny and dapper and handsome in a sinister sort of way, a representative of the new breed of racketeer, part thug and part businessman. And he enjoyed Capone's favor. —Capone: The Man and the Era, by Laurence BergreenThe 27 year old Humphreys was put into the racketeering side of the business but also carried out some killings for the mob around this time. His two most commonly known nicknames were "The Camel" and "The Hump". It has been suggested that the nickname, "The Camel", derived from his preference for wearing camel hair coats; however, a more likely explanation is that "The Camel," evolved from his other nickname, "The Hump", derived from his surname. The names given to him by his friends, however, were more revealing: "Mr. Einstein", "The Brainy Hood" and "Mr. Moneybags". From the late 1920s to the early 1930s, Humphreys, along with "Red" Barker, William "Three Fingered Jack" White and William "Klondike" O'Donnell, was one of the mobsters who orchestrated the Outfit's takeover of a number of Chicago labor unions. Humphreys was later indicted for the December 1931 kidnapping of a union president, Robert G. Fitche, but escaped conviction. In 1933, with Capone behind bars for income tax evasion, the chief investigator for the State Attorney's office described Murray Humphreys as "'public enemy No. 1' and 'the czar of business rackets in Chicago.'" Later that same year, Humphreys was indicted for income tax evasion himself. On the run for 18 months, he finally gave himself up near Whiting, Indiana and entered a plea of guilty. Sentenced by a federal judge to 18 months in Leavenworth Prison, Humphreys wound up serving only 13 months of his sentence. It is likely that Humphreys had a hand in arranging the 1933 fake kidnapping of John "Jake the Barber" Factor, a British con artist wanted in England for stock swindling. Factor, a Capone friend, was facing extradition proceedings when the Outfit staged a fake disappearance and framed Capone rival Roger "Terrible" Touhy for allegedly kidnapping Factor. Touhy received a 99 year prison sentence but was released in 1959, only to be murdered several weeks later. Six months after Touhy's death, Humphreys supposedly bought several shares of an insurance company and eight months later redeemed the shares for $42,000. An Internal Revenue Service (IRS) investigation soon determined that these shares had been originally owned by John Factor. The IRS claimed that the $42,000 was a payment from Factor to Humphreys for the fake 1933 kidnapping; they forced Humphreys to declare the money as income and pay taxes. Other career highlights for Humphreys include his discovering and exploiting the intricacies of the legal system's "double jeopardy" rule and the U. S. Constitution's Fifth Amendment for the Mob's benefit. When Jake "Greasy Thumb" Guzik died in 1956, Humphreys became the Outfit's chief political fixer and financial manager or, in the words of one Mafia historian, their "strategist, councilor, and master schemer". Knowing that Guzik's body could not be found at the restaurant without compromising some of the Outfit's most valuable judicial resources, Humphreys had the body surreptitiously removed from the restaurant and taken home to Mrs. Guzik, who was curtly informed that her husband had officially died at home. By the time the late fifties rolled around, it was pretty well understood that Murray Humphreys had dined with presidents and kings all over the world, from the Philippines to Iran. But his real claim to fame was the fact that he'd single handedly put some of the nation's richest labor unions in Chicago's pocket a move that was worth billions to the Outfit, particularly in the gambling industry. With a resume like that, you could understand why Sam Giancana made Murray Humphreys one of his top financial advisers. But it wasn't just his brains that attracted Mr. G.; Humphreys had class, too. He could fit into the country club set as well as politicians and executives. He was also about as cold blooded as a guy could get, which was a real interesting combination for a guy in his position. It made him even more dangerous.|Double Deal, by Michael Corbitt and Chuck Giancana. Giancana and his much valued "adviser" had rather dissimilar styles, illustrated by the following: both men were constantly tailed by Federal agents, but when Giancana grew impatient of a car tailing him, he put his foot to the gas and brought about a race between him and his pursuers. Humphreys, however, one day when he had had enough of being followed, got out of his car, sent his driver home, went up to the car that was following him and said: "You've been following me all day. There's no need for two cars. I'll ride with you." (He did just that, and apparently even bought the officers lunch.) Sam Giancana and Murray Humphreys both topped the FBI's Top Hoodlum list, "Top Hoodlum" being a program put into operation in 1957 for the purpose of combating organized crime and the Mafia in particular. When Chicago FBI agents under the leadership of William F. Roemer finally discovered that a second floor tailor shop on North Michigan Avenue, in the heart of what is now "Magnificent Mile", was a frequent meeting place for such Outfit notables as Humphreys, Tony Accardo, Sam Giancana and Gus Alex, the FBI painstakingly installed a hidden microphone in the shop after hours. "One microphone was worth a thousand agents", said Roemer, fondly remembering the bug they christened, "Little Al." "Little Al" remained in place undetected for five years, and gave the FBI invaluable knowledge about the inner workings of the Mafia. From listening to the bugged conversations, the agents developed a fondness for the Hump, who was often heard to say, "Good morning, gentlemen, and anyone listening. This is the 9 o'clock meeting of the Chicago underworld." Unlike Giancana, whose every other word was profane, Humphreys never swore. In addition to having "perhaps the most brilliant mob mind in Chicago," as William Brashler has put it, he was also a marvelous raconteur.|J. Edgar Hoover: The Man and the Secrets, by Curt Gentry

Тұтқындалу және өлім

"Мен қатты шаршадым" дейтін ол. "Бұл жерден шығуды қатты қалаймын, бірақ шешімімді қабылдадым және оның салдарын көтеруге тиіспін." |Льюэлла Хамфрис

"I'm so tired," he'd say. "I want out so bad, but I made my decision and I have to live with it. "|Llewella Humphreys

In 1965, Chicago boss Sam Giancana was jailed by Federal Judge William J. Campbell for his refusal to answer questions regarding the syndicate's activities. Campbell had blocked Giancana's plan to "Plead the Fifth" by announcing at the start of the hearing that Giancana would be granted automatic immunity for anything self incriminating the gang boss might reveal in his testimony. When Giancana refused to say anything, he was charged with "Contempt of Court" and sentenced to be jailed "for the duration of the grand jury or until he chooses to answer." Three weeks after Giancana's arrest Humphreys was issued a subpoena to appear before the same grand jury. When Federal Bureau of Investigation (FBI) Agent William Roemer came to Humphreys' Marina Towers apartment to deliver the subpoena he was met at the door by Ernest Humphreys, who told Roemer that his brother had just left for parts unknown. When leaving the apartment, Roemer noticed a distinctly colored blue blazer hung on a chair. Knowing that because of increasing blindness in one eye Humphreys always visited his family in Oklahoma by train, Roemer promptly checked the Santa Fe Railroad at Dearborn Station and called ahead for agents to stop the Oklahoma bound train. Humphreys was met by federal agents in Norman, who escorted him back to Chicago. At this time Roemer began to assemble proof that Humphreys had been intentionally fleeing the subpoena. The railroad employee who had sold Humphreys his ticket remembered what Humphreys had been wearing and described the same blue blazer that Roemer had seen while speaking to Ernest Humphreys. Also, a porter recalled how, while on the train, Humphreys was reading a newspaper, which he eventually threw aside. Picking up the paper, the porter had been surprised to see the reader's face displayed on page one, accompanied by an article about his being sought by the grand jury for questioning. Humphreys' subsequent testimony to the grand jury that he had not known about the subpoena when he left the state was thereby disproved, and three agents were sent to arrest Humphreys on the charge of perjury. Roemer, who had developed a liking for Humphreys in the course of his dealings with him, purposely did not include himself among the agents he sent to arrest the mobster. When the three selected agents knocked on the door of Humphreys' apartment it was opened by Humphreys, with a 38 caliber revolver in his hand. One of the agents is quoted as saying: "Murray, for Christ's sake, you know we're FBI agents, put down the gun". The agents overpowered the aging, 66 years old, mobster without much difficulty and handcuffed him. There was a safe in the apartment, and the agents decided to make a "search" "incident to the arrest", which was outside Humphreys' knowledge of law. They asked Humphreys to hand over the key, which Humphreys refused to do. Another struggle ensued, which ended in the agents forcibly taking the key from Humphreys' pants pocket and opening the safe. Its contents and Humphreys were taken downtown where Humphreys' restaurateur friend, Morrie Norman, posted bail for him. That night, at approximately 8:30 p. m., Ernest Humphreys found his dead brother lying fully clothed and face down on the floor of the same room where he and the agents had fought. Humphreys had apparently been vacuuming the room at the time of his death. The Cook County Coroner Andrew Toman attributed cause of death to an acute coronary occlusion. Humphreys' Oklahoma family took a plane to Chicago and attended a private service at the Donnellan Funeral Home, where Humphreys' remains were cremated despite the wish he had expressed for his body to be donated for medical research. After the service Morrie Norman, having been a mutual friend of both Roemer and Humphreys, arranged a meeting between the family and Bill Roemer at his restaurant. "I told them all how much I respected their husband, father, and grandfather," recalled Roemer, "and that I deeply regretted what had happened." I had clearly developed an affinity for Hump – more so by far than for anyone else in the mob. The man had killed in the Capone days on the way up. He had committed my cardinal sin, corruption, many times over. But there was a style about the way he conducted himself. His word was his bond Without question, I preferred working against a despised adversary such as a Giancana rather than a respected adversary such as a Humphreys. Each was a challenge – the difference being that I enjoyed the fruit of my success so much more against Giancana than I did against 'The Camel' in Chicago there would be plenty more mobsters to choose as targets. But none like Hump. Roemer: Man Against the Mob, by William F. Roemer Jr.

Sandy Smith, the Chicago Tribune's top crime journalist, reported Humphreys' death in an article entitled, "His Epitaph: No Gangster Was More Bold". Another newspaper man, Mike Royko, had the following quip to offer: "[Humphreys] died of unnatural causes – a heart attack".

1965 жылы Чикагоның ірі қылмыскері Сэм Джанкананы федералды судья Уильям Кэмпбелл синдикаттың іс-қимылдарына қатысты сұрақтарға жауап бермегені үшін түрмеге қамады. Кэмпбелл Джанкананың "Бесінші түзетуді пайдалану" жоспарын сот отырысының басында Джанканаға өзін айыптайтын кез келген мәлімдемесі үшін автоматты түрде иммунитет берілетінін жариялап тоқтатты. Джанкана ештеңе айтудан бас тартқан соң, оған "Сотты сыйламау" айыбы тағылып, "азаматтар алқасының шешімі шыққанға дейін немесе ол жауап беруді қалағанға дейін" түрмеге қамауға үкім шығарылды. Джанкана тұтқындалғаннан кейін үш апта өткен соң Хамфриске сол азаматтар алқасына қатысу үшін шақыру қағазы табысталды. Федералдық тергеу бюросының (ФБР) агенты Уильям Ромер Хамфристің Марина Тауэрс пәтеріне шақыру қағазын жеткізуге келгенде, есікте оны Эрнест Хамфрис қарсы алды және ағасының қайда екені белгісіз екенін айтты. Пәтерден шығып бара жатқанда Ромер бір орындыққа ілінген көк түсті блейзерді байқады. Бір көзі нашар көріп бара жатқан Хамфристің Оклахомадағы туыстарына әрқашан пойызбен барып-келетінін білген Ромер дереу Дирборн станциясындағы Санта-Фе теміржолын тексеріп, Оклахомаға баратын пойызды тоқтату үшін агенттерді шақырды. Хамфристі Норман қаласында федералдық агенттер күтіп алып, Чикагоға қайтарды. Осы кезде Ромер Хамфристің шақыру қағазынан қашып жүргенін дәлелдейтін дәлелдерді жинауға кірісті. Теміржол қызметкері Хамфриске билет сатқанда, оның кигенін еске түсіріп, Ромер Эрнест Хамфриспен сөйлескен кезде көрген сол көк блейзерді сипаттады. Сондай-ақ, пойыздың жүргізушісі Хамфристің пойыз ішінде газет оқығанын еске алды, кейін оны лақтырып жіберді. Газетті алған жүргізуші беттегі суреті мен оны азаматтар алқасы сұраққа тарту туралы мақалаға таң қалды. Хамфристің штаттан кеткен кезде шақыру қағазынан хабары жоқ деген куәлігі осылай жоққа шығарылды және оны жалған куәлік беруде айыптап, үш агент тұтқындауға жіберілді. Хамфриске деген сыпайылығын дамытқан Ромер өзін мафиозиді тұтқындауға жіберген агенттердің қатарына кіргізбеді. Үш таңдалған агент Хамфристің пәтерінің есігін қағып, оны 38 калибрлі револьвері бар Хамфрис ашты. Агенттердің бірі: "Мюррей, құдайға сен, біз ФБР агенттері екенімізді білесің, қаруды төмен қой". Агенттер 66 жастағы мафиозиді көп қиындықсыз ұстап алып, қолғаппен байлады. Пәтерде сейф болды, агенттер Хамфристің заң туралы біліміне жатқан "тұтқындау кезіндегі іздеу" жүргізуге шешім қабылдады. Олар Хамфристен кілтті беруін сұрады, бірақ Хамфрис бұдан бас тартты. Одан кейін күрес болды, оның нәтижесінде агенттер Хамфристің шалбарынан кілтті алып, сейфті ашты. Оның ішіндегі заттар мен Хамфристі қала орталығына алып кетті, онда Хамфристің мейрамхана иесі Морри Норман оның кепілдігін төледі. Сол түні, шамамен сағат 20:30-да Эрнест Хамфрис өзінің өлген бауырын толық киініп, еденде бетімен жатқан күйде тапты. Хамфристің өлімі кезінде бөлмені шаңсорғышпен тазалап жатқаны анықталды. Кук округінің коронері Эндрю Томан өлімнің себебін жедел коронарлық окклюзияға байланысты деп атады. Хамфристің Оклахомадағы туыстары Чикагоға ұшып келіп, Доннелланның жерлеу үйінде өткен жеке қызметке қатысты, онда Хамфристің денесі оның тілегіне қарамастан, медициналық зерттеулер үшін донорлыққа берілді. Қызметтен кейін Морри Норман, Ромер мен Хамфристің ортақ досы болғандықтан, отбасымен және Билл Ромермен өз мейрамханасында кездесу ұйымдастырды. "Мен оларға күйеулеріне, әкелеріне және әжелеріне қаншалықты құрметтенетінімді айттым және болған оқиғаға қатты өкінгенімді жеткіздім", - деді Ромер. Менде Хэмпке деген жақындық пайда болды, бұл топтағы кез келген адамнан гөрі. Ол Капоне кезінде өлімге кесілген. Ол менің ең үлкен күнәмды, жемқорлықты, көп рет жасаған. Бірақ оның мінез-құлқының өзіндік стилі бар еді. Оның сөзі - оның кепілі. Мен Гианкана сияқты жек көрінішті қарсыласқа қарағанда, Хамфрис сияқты құрметке ие қарсыласқа қарсы жұмыс істегенді жөн көрдім. Әрқайсысы қиындықтар туды, бірақ айырмашылығы - мен Гианканаға қарсы жеңісімнің жемісін "Кемелге" қарағанда көбірек ұнаттым. Бірақ Хэмп сияқты ешкім жоқ. Ромер: Адамға қарсы адам, Уильям Ф. Ромер-младший. Чикаго Трибьюнның ең үздік қылмыс журналисі Сэнди Смит Хамфристің өлімі туралы "Оның эпитафиясы: Ешбір қылмыскер одан батыл болған жоқ" атты мақаласында хабарлады. Тағы бір журналист Майк Ройко былай деді: "[Хамфрис] табиғи емес себептерден қайтыс болды - жүрек талмасы".

Дәйексөздер

Кортни штат прокуроры болғанда, бізді айыптағанда, Нитти аспан-жерге айқайлап тұрғанда, біз штат прокурорының көмекшісін және куәгерді қолға түсірдік. Мен сізге айтайын, мен де қазылар алдында басымды ұстап тұрдым, әлдебір жағдайға дайын болу үшін. Осы күндері осылай істеуге көшіп кеткенбіз. "Егер сізге біреуге тапаншаны бағыштауға тура келсе, оны өлтіріңіз. Егер оны өлтірместен кетіп қалсаңыз, ол ертең сізді өлтіреді".

Түрлі-түрлі

Чикаго дәстүрі бойынша, «Ерте дауыс беріңіз және жиі дауыс беріңіз» деген саяси кеңес Хамфриден бастау алған. Ол өзінің итіне «Снорки» деген есім берген, бұл есім Аль Капонеге байланысты. Сэм Джанкана оны «қылмыстық әлемдегі ең жақсы жігіт» деп сипаттаған. «Крест әкесі» кітаптарында Том Хаген кейіпкеріне ұқсас деп айтылады. 2010 жылы Newsok.com Оклахома Ситиде Оклахома штатының Норман қаласындағы Хамфридің сарайын сатып алған жұбайлар туралы мақала жариялады. Мүлікте Хамфри мен оның қызының және бірінші әйелінің мәйіті салынған мавзолей орналасқан. СІЛТЕМЕ: http://ndepth.newsok.com/murray-humphreys

«Хамфри өте білікті талант іздеуші еді. Осы мәселені зерттеген ғалымдардың айтуынша, ол қылмыстық синдикаттың жас кадрларын іздеудегі жетекші болған, егер маған кешірім етсеңіз». Майк Ройко

Анасы Энн Вигли арқылы Хамфри Уэльстің ұлтшыл саясаткері Даффид Виглидің үшінші туысы болды.