Кеннет Мартин: Суретші және мүсінші өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Ағылшын суретшісі, австралиялық мүсінші Кеннет Лоренс Мартин (13 сәуір 1905, Шеффилд – 18 қараша 1984, Лондон) – ағылшын суретшісі және мүсіншісі. Ол әйелі Мэри Мартин мен Виктор Пасмормен бірге конструкциялизмнің қайта жандануының басты тұлғаларының бірі болды.

Өмір

Кеннет Мартиннің әкесі бұрынғы әскери адам болған, ол Шеффилдте көмір кеңсесінде жұмыс істеген және 1921-1923 жылдары Шеффилд өнер мектебінде ұлын қолдаған. Әкесінің қайтысынан кейін Мартин қалада графикалық дизайнер болып жұмыс істеді, кейде өнер мектебінде жартылай уақыт оқыды. Ол 1929-1932 жылдары Корольдік өнер колледжінде стипендияға ие болды және 1930 жылы үйленген Мэри Балмфордпен танысты. 1930 жылдары ол натуралистік стильде сурет салған және Виктор Пасмормен бірге Эустон Роуд мектебімен байланысты болды. 1940 жылдары Мартиннің жұмысы құрылым мен дизайн элементтерін күшейтуге баса назар аудара бастады, 1948-1949 жылдары Пасмордың үлгісімен толығымен абстрактілі болды. 1946-1951 жылдары Мартин Сент-Джонс Вуд өнер мектебінде сабақ берді, содан кейін 1968 жылға дейін Голдсмит өнер мектебінде қонақ лекторы болып жұмыс істеді. 1951 жылы ол әйелімен бірге «Абстрактілі өнерге арналған» атты үлкен парақша шығарды, онда олардың жұмыстарының көшірмелері және жаңа бағыттарын анықтайтын мақалалар жарияланды. Оның идеяларын түсіндіретін басқа мақалалар да жылдар бойы жарық көрді, әсіресе Architectural Design және Studio International журналдарында. Оның алғашқы мүсінмен жасалған тапсырысы 1961 жылы Лондонда өткен Халықаралық сәулетшілер одағының 6-шы конгресі үшін «Екі бұранда» болды, содан кейін басқа да қоғамдық өнер тапсырыстары жасалды. 4-ші Сан-Марино биенналесінде (1963) және 8-ші Токио биенналесінде (1965) ұлттық көрмелерде жұмыстары көрсетілгенімен қатар, ол «Бұл ертең» (Уайтчепел галереясы, 1956) сияқты қазіргі заманғы трендтерді зерттеулерде және «Британдық конструктивистік өнер» (1961), Konstructive Kunst (1969), «Британиядағы абстрактілі кескіндеменің аспектілері» (1974), «Жаңа британдық өнер» (Британ Кеңесі, 1977) және «Пьер + Океан: жетпісінші жылдардағы өнердегі құрылыс» (Өнер Кеңесі, 1980) халықаралық гастрольдік көрмелерінде де өнер туындылары көрсетілді. 1984 жылы қайтыс болғаннан кейін оның жұмыстары халықаралық және жеке ретроспективтерде көрсетіле берді. Ол алған наградалардың арасында 1965 жылы 20-шы Халықаралық суретшілер мен сыншылар конгресінде алтын медаль және 1971 жылы OBE ордені болды. 1976 жылы Корольдік өнер колледжінен құрметті докторлық дәрежесін алды.

Kenneth Martin’s father was a former soldier who worked in Sheffield as a coal clerk and supported his son at Sheffield School of Art during 1921 3. After his father's death, Martin worked in the city as a graphic designer, occasionally studying at the art school part time. He won a scholarship to the Royal College of Art in 1929 32 and there met Mary Balmford, whom he married in 1930. During the 1930s he painted in a naturalistic style and was associated with the Euston Road School along with Victor Pasmore. During the 1940s Martin's work began to emphasise elements of structure and design until 1948–49 when, following Pasmore's lead, it became purely abstract. From 1946 51 Martin was teaching at St John's Wood Art School and afterwards was a visiting teacher at Goldsmith's School of Art until 1968. In 1951 also, he and his wife produced Broadsheet 'devoted to abstract art', which contained reproductions of their work and essays defining their new direction. Other essays explaining his ideas followed over the years, notably in the journals Architectural Design and Studio International. His first sculptural commission was "Twin Screws" for the 6th congress of the International Union of Architects in London in 1961 and other public art commissions followed. As well as works among national exhibits at the 4th San Marino Biennale (1963) and the 8th Tokyo Biennale (1965), he was represented in such surveys of contemporary trends as "This is Tomorrow" (Whitechapel Gallery, 1956), and the international touring exhibitions of "British Constructivist Art" (1961), Konstructive Kunst (1969), "Aspects of Abstract Painting in Britain" (1974), "Recent British Art" (British Council, 1977), and "Pier + Ocean: construction in the art of the seventies" (Arts Council, 1980). Following his death in 1984, his work continued to be exhibited internationally and in solo retrospectives. Among the honours he received was a gold medal at the 20th International Congress of Artists and Critics in 1965 and the OBE in 1971. In 1976 he was given an honorary doctorate at the Royal College of Art.

Жұмыс

Британдық соғыстан кейінгі өнерде абстракцияға бейімділік болғанымен, ол көбінесе Линн Чадвиктің мүсіндерінде немесе бастапқыда Мартиннің 1949 жылғы «Чалк Фарм» картинасындай бейнелеуге негізделген. Бірақ Мартин бұған ерте көшті, таза сызықтар мен геометриялық пішіндерге ұмтылды. Осы ауысуды «Шаяқты парақ» эссесінде талқылаған Мартин: «Көбінесе «абстракт» деп аталатын нәрсе, табиғаттан абстракция жасаумен және оны кескіндік формаға дейін қысқарту мен бұрмалаумен шатастырылмайды. Абстракт сурет – абстракцияның емес, шығармашылық процестің тікелей нәтижесі» деді. Мұндай өнер ғылыми немесе математикалық үлгілерге сәйкес жасалғандықтан, Мартиндер рельефтер мен қозғалмалы мүсіндер жасауға көшті, оларды «конструкционистік» деп атады, бірақ олардың бұрынғы еуропалық конструктивизммен байланысын мойындады. Кеннет Мартиннің 1953 жылғы «Бұрандалы мотоциклы» спираль түрінде орнатылған мыс жолақтарымен осы тәсілдің ерекше мысалы саналады. Кейінірек, кинетикалық ырғақты білдіретін статикалық құрылымдар Уитворт өнер галереясындағы кішкентай «Дөңгелеу» және Кембридж университетінің Инженерлік факультеті үшін салынған монументалды «Алюминийдегі құрылыс» (екеуі де 1967 жылғы) кірді. Ол осы туындыларды жасағанда теориялық тұрғыда ойланып жүргендей, «құрылыс процесіне айналған оқиғалардың ұйымдастырылған тізбегі – туындының барлық сипатын анықтайды. Психикалық және физикалық оқиғалардың тізбегінде байланысты. Сондықтан, олардың мәнін түсіну арқылы практикалық нәрселер қиялға толы құрылысқа айналуы мүмкін» деді. Осындай жұмыстардан бастап, ол өзінің реттелетін «Айналма сақиналарын» (1968) және моторизацияланған «Кинетикалық монументінің» (1977) иілген, тар жапырақтарын жасады. 1969 жылдан кейін Мартин «Тағдыр мен тәртіп» сериясындағы суреттер мен гравюралардың аяқталмайтын процесіне кірісті, онда бағыт, сызықтың қалыңдығы және түс пайдаланылып, «тағдыр тек орнын ғана анықтамайды, сонымен қатар реттілікті де береді. Төртбұрыштар торындағы қиылысқан нүктелер нөмірленеді, сандар кішкентай карточкаларға жазылып, содан кейін кездейсоқ таңдалады. Таңдалған әрбір сан жұбы арасында сызық жүргізіледі. Кейіннен сызықтарды салудың уақыт реттілігін өзгерту немесе тордың сипатын өзгерту, бір жұптың шеңберінде әртүрлі өнертабыстарды көрсететін суреттердің тізбегін тудыруы мүмкін». Кеннет пен Мэри Мартиннің 2007 жылы Тейт Сент-Айвс галереясында өткізген бірлескен көрмесі 1971 жылдан бергі олардың алғашқы бірлескен көрмесі болды. Оның мобильдік құрылымдарына, сондай-ақ «Тағдыр мен тәртіп» сериясына назар аударған бұл көрме, 1955 жылғы Александр Кальдерге арналған құрметті – «Қозғалмалы рефлекторды» (1955) қалпына келтіруге мүмкіндік берді, ол жылдар бойы көрмелер арасында бүкіліп, тепе-теңдігін жоғалтқан.

Though there was a tendency towards abstraction in British post war art, it often had a representational base, as in the sculptures of Lynn Chadwick or, at first, Martin's own painting "Chalk Farm" of 1949. But Martin swiftly followed this with the purer abstraction of lines and geometrical shapes. Identifying this transition in his Broadsheet essay, Martin explained that "what is generally termed 'abstract' is not to be confused with the abstraction from nature and its reduction and distortion to a pictorial form Abstract painting is the result of a creative process exactly the opposite of abstraction." Because such art was constructed according to scientific or mathematical models, the Martins turned to making reliefs and moving sculptures which they called "constructionist", although acknowledging their link with earlier European Constructivism. Kenneth Martin's "Screwmobile" of 1953, with its brass strips mounted in helical form, is considered a particularly representative example of that approach. Later static constructions with implied kinetic rhythms included the small standing "Oscillation" at the Whitworth Art Gallery and the monumental "Construction in Aluminium" for the Cambridge University Department of Engineering, both dated 1967. As he was theorising at the time that he created these works, "An organized series of events, which the constructing process becomes, defines the whole character of a work. The mental and the physical are tied together in the succession of events. So that practical things, through the understanding of their nature, can result in an imaginative edifice." Diversifying from such works, he developed his adjustable "Rotary Rings" (1968) and the curved narrow blades of his motorised "Kinetic Monument" (1977). After 1969, Martin began work on the seemingly endless process of his Chance and Order series of drawings and prints, exploiting there direction, linear thickness and colour, so that "not only does chance define position, it gives sequence also. The points of intersection on a grid of squares are numbered and the numbers are written on small cards and then picked at random. A line is made between each successive pair of numbers as they are picked out Subsequently, varying the way a time sequence of drawing the lines was used, or changing the nature of the grid, could yield a succession of drawings of a variety of invention within the range of one set of pairings." The joint exhibition of the work of Kenneth and Mary Martin mounted at the Tate St Ives in 2007 was their first joint public gallery exhibition since 1971. Focussing on his mobiles as well as the Chance and Order series, it enabled restoration of his 1955 homage to Alexander Calder, the "Mobile Reflector" of 1955, which had become buckled and unbalanced between exhibitions over the years.