Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шеффилд, Аштон-андер-Лайн және Манчестер темір жолы – 1841 және 1845 жылдар аралығында Шеффилд пен Манчестер арасында Аштон-андер-Лайн арқылы кезең-кезеңмен ашылған ерте британдық темір жол компаниясы. Пик ауданы айқын кедергі болды, және желінің инженеры 5 километрден асатын ұзындықтағы Вудхед туннелін салды. Компания 1847 жылы Шеффилд және Линкольншир қосылыс темір жолы және Ұлы Гримсби және Шеффилд қосылыс темір жолы компанияларымен бірігіп, Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолын құрды. ХХ ғасырда бұл желі өте көп жүк тасымалын жүзеге асырды және 1954 жылы электрлендірілді; сол кезде жаңа Вудхед туннелі қазылды. 1974 жылы маршруттың басым бөлігі жолаушылар пойыздары үшін жабылды, нәтижесінде жолаушылар тасымалы тек Манчестер – Хэдфилд учаскесінде жалғасты, ал 1981 жылы Хэдфилдтен шығысқа қарайғы желі толығымен жабылды. Манчестер – Хэдфилд – Глоссоп учаскесі және Сталибриджке дейінгі тармақ пайдалануда.
The Sheffield, Ashton under Lyne and Manchester Railway was an early British railway company which opened in stages between 1841 and 1845 between Sheffield and Manchester via Ashton under Lyne. The Peak District formed a formidable barrier, and the line's engineer constructed Woodhead Tunnel, over 3 mile (5 km) long. The company amalgamated with the Sheffield and Lincolnshire Junction Railway and Great Grimsby and Sheffield Junction Railway companies, together forming the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway in 1847. In the twentieth century the line carried an exceptionally heavy freight traffic, and it was electrified in 1954; at that time a new Woodhead Tunnel was driven. In 1974 the major part of the route was closed to passenger trains, leaving passenger operation continuing only on the Manchester–Hadfield section, and in 1981 the line east of Hadfield closed completely. The Manchester–Hadfield–Glossop section and a branch to Stalybridge remain in use.
Шығу тегі
XVIII ғасырдың соңында Манчестер мен Шеффилд арасындағы көлік байланысын жақсарту қажеттілігі арта түсті, екеуі де 56 шақырым қашықтықта болғанымен, биік жатқан Пик округімен бөлініп жатты. Канал арқылы жүру Пэннин тауларынан солтүстікке қарай ұзақ айналып өтуді қамтитын еді және сапар сегіз күнге созылар еді. 1826 жылы Шеффилдтегі жер өлшеуші Генри Сандерсон Манчестерге Эдаль арқылы бару жолын ұсынды, ал 1830 жылдың тамызында Джордж Стивенсон инженер болып тағайындалған "Шеффилд және Манчестер темір жолының" жобасы жарияланды. Бұл жолдың қиын тіктеп тұрған жерлеріне байланысты алаңдаушылықтар болды, ол арқанмен тартқылап көтерілетін еңістерді қамтитын еді. Ол Пенистон арқылы балама жолды ұсынды, ол аз туннельдерді қажет ететін және локомотивтермен жүре алатын көлбеу градиенттерге ие болар еді, бірақ бұл жоба да қолдау таппады. Парламенттік шығындар 18 000 фунт стерлинг (1837 жылғы 18 000 фунт стерлинг шамамен <есептелген сомаға> тең) болғаннан кейін, желі 1837 жылдың 5 мамырында Парламент актісін алды. Қарсылық тек Манчестер және Бирмингем темір жолынан келді, олармен Ардвиктен басталатын желі Манчестердегі Store Street ортақ станциясына кірген кезде ортақ пайдалануға келісілді.
At the end of the 18th century the need for improved transport links between Manchester and Sheffield, only 35 mile (56 km) apart but separated by the upland Peak District, was increasing. The canal route involved a long northwards detour through the Pennines, and the journey took eight days. In 1826 a land surveyor in Sheffield, Henry Sanderson, put forward a line to Manchester via Edale and a prospectus for a "Sheffield and Manchester Railway" was published in August 1830, with George Stephenson appointed to be the engineer. There were concerns about the severity of the gradients on this line, which would involve rope worked inclines. He suggested an alternative route, via Penistone, that would involve less tunnelling, and have gentler gradients which could be worked by locomotives, but this scheme too failed to attract support. After parliamentary expenses of £18,000 (18000.0 in 1837 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), the line obtained its authorising Act of Parliament on 5 May 1837. The only opposition came from the Manchester and Birmingham Railway, with whom it was agreed that the line from Ardwick would be shared as it entered a joint station in Manchester at Store Street.
1845: кеңейту
1844-45 жылдары ақша нарығының жағдайы едәуір жақсарды және теміржол құманы күшейді. SA&MR директорлары компанияның дамуы үшін кеңейтудің қажет екенін түсінді. 1845 жылғы 15 сәуірде акционерлер жиналысы Манчестер-Оңтүстік қосылысы және Альтринчем темір жолына қатысты есептерді мақұлдады, бұл желіні Ливерпуль-Манчестер темір жолымен, сондай-ақ Пенистондан Барнслиге дейін созылатын және Ройстонда Солтүстік Мидленд темір жолымен байланысатын Барнсли қосылысы темір жолымен байланыстыратын еді. Шеффилдтен Гейнсбороға дейінгі Шеффилд және Линкольншир қосылысы темір жолы бұрыннан бекітілген. Бұл тізімге Wortley-ден Thorncliffe арқылы Chapeltown-ға және Dukinfield-тен New Mills-ке, одан әрі Манчестер-Бирмингем темір жолының Бакстон желісімен қиылысатын желілер бойынша ұсыныстар қосылды. Барнсли қосылысы темір жолын Pontefract-ке дейін ұзарту мүмкін болды, сонымен қатар Бостон-Ньюарк-Шеффилд және Халл-Барнсли қосылысы темір жолдарының ұйымдастырушыларымен баламалы кездесулер өтті. Аталған желілердің бәрі кейіннен мақұлданбады. Ең маңыздысы – 1845 жылғы 5 қыркүйекте SA&MR, Шеффилд және Линкольншир қосылысы темір жолының, сондай-ақ Ұлы Гримсби және Шеффилд қосылысы темір жолының ұйымдастырушылары арасында өткен кездесу болды, онда Гримсби доктар компаниясы да қатысты. Кездесудің нәтижесінде үш компанияны біріктіру туралы келісімге қол жеткізілді, бұл Манчестерді Солтүстік теңіз жағалауындағы Гримсбиге жалғайтын бірыңғай темір жол желісін құруға мүмкіндік берді. Бұл идея 1846 жылғы 27 шілдеде Парламент тарапынан бекітіліп, 1847 жылғы 1 қаңтардан күшіне енді. Біріккен компания Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолы деп аталды. Қысқа, тік көлбеулі желінің барлық ұзындығында туннель салынды және жергілікті тұрғындар оны «Отты Джек» деп атады. Ол негізінен вагон тасымалы үшін пайдаланылды. Жаңа желіге жаңа Шеффилд стансасы қажет болды: станса салынды және 1851 жылғы 15 қыркүйекте ашылды, оған Виктория стансасы деген ат берілді. 1857 жылдан бастап Ұлы Солтүстік темір жолымен бірлесіп Манчестерден Лондонға экспресс жолаушылар пойызы іске қосылды. Сапар уақыты 5 сағат 20 минутты құрады, бұл бәсекелес Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолымен (Манчестер-Бирмингем темір жолының мұрагері) бірдей уақыт еді, бірақ бұл компания өзінің қызметтерін MS&LR және GNR қызметтерімен бәсекелесе алмайтын жылдамдыққа дейін жылдамдатты. Бір кезде LNWR тарапынан қарсылық болды, олар бәсекелес қызметті пайдаланудан жаңылдыру үшін жасырын тактика қолданды.
The state of the money market considerably improved in 1844–45, and the Railway Mania took hold. The directors of the SA&MR saw that expansion was the way forward for the company. On 15 April 1845 a shareholders' meeting approved the submission of bills for the Manchester South Junction and Altrincham Railway, which would connect the line to the Liverpool and Manchester Railway, and the Barnsley Junction Railway, which would run from near Penistone to Barnsley and connect with the North Midland Railway at Royston. The Sheffield and Lincolnshire Junction Railway, from Sheffield to Gainsborough, was already approved. Supplementing this list were proposals for lines from Wortley through Thorncliffe to Chapeltown, and from Dukinfield to New Mills and on to a junction with the Buxton line of the Manchester and Birmingham Railway. The Barnsley Junction Railway might be extended to Pontefract, and exploratory meetings were opened with the promoters of a Boston, Newark and Sheffield Railway, and of a Hull and Barnsley Junction Railway. Not all of these lines were later authorised. Of greatest significance was a meeting on 5 September 1845 between the SA&MR, the promoters of the Sheffield and Lincolnshire Junction Railway, and the Great Grimsby and Sheffield Junction Railway; the Grimsby Docks Company was included. The outcome was agreement to amalgamate the three concerns, forming a single railway connecting Manchester to Grimsby on the North Sea coast. The idea was developed and approved by Parliament on 27 July 1846, to be effective on 1 January 1847. The combined company would be named the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway. The short steeply graded line was enclosed within a tunnel for almost its entire length, and was known locally as the Fiery Jack. It was used for wagon transfer purposes. The through line required a better Sheffield station: a station was built, and opened on 15 September 1851, and named Victoria station. An express passenger train service was run from Manchester to London, from 1857, in association with the Great Northern Railway. A timing of 5 hours 20 minutes was operated, the same time as on the rival London and North Western Railway (successor of the Manchester & Birmingham Railway), although that company soon accelerated its services to a speed that the MS&LR and GNR service could not match. For a time there was bitter hostility from the LNWR with some underhand tactics employed by it to discourage use of the rival service.
Вудхед туннелі
Бастапқы желіде бірнеше виадуктар болған, бірақ олардың көбі 20-ғасырға дейін бастапқы түрінде сақталмады. Басты инженерлік ерекшелігі – Вудхед туннелі. 5 километрлік ұзындығымен ол салынған кезде Ұлыбританиядағы ең ұзын туннель болды және 1947 жылға дейін LNER жүйесіндегі ең ұзыны болып қала берді. Алғашында екі рельсті туннель салу жоспарланған, бірақ шығындарды үнемдеу үшін бір рельсті туннель жасалды. Жол шығысқа қарай 1:201 қатынасында көтерілді. Жарылыс жұмыстары үшін 157 тонна ұнтақ қолданылды және сегіз миллион тонна су сығырылып шығарылды, ал қазба жұмысының жалпы көлемі шамамен 1,5 миллион тоннаны құрады, оның жартысы шахталар арқылы көтерілді. Салынысының құны шамамен 200 000 фунт стерлингті құрады. Вудхед туннелінің және Манчестер мен Шеффилд арасындағы толық желінің ресми ашылуы 1845 жылдың 22 желтоқсанында, алғашқы қазба жұмысы басталғанынан жеті жылдан астам уақыт өткен соң өтті. Туннель арқылы қауіпсіз жұмыс істеуді қамтамасыз ету үшін арнайы сақтық шаралары қабылданды. SA&MR пилоттық локомотиві туннельде орналастырылды және туннель арқылы өтетін барлық пойыздың алдына қосылды. Локомотивтің алдына арғандық шам орнатылды, оның үстінде жарықтың шағылысуы үшін үлкен жылтыратылған металл дискісі болды, бұл алдағы жолға күшті жарық сәулесін бағыттады. Сол кездегі газет есебінде сондай-ақ «Кук пен Уитстоунның патенттелген магниттік телеграфы станциялардың әр аяғындағы индекспен және т.б. бірге туннельге орнатылуда, оны станция кызметкерлері пайдалана алады» делінген. Вудхед туннелі арқылығы бір жолдық қозғалыс тез арада тарлыққа айналды және 1847 жылы (Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолы құрылғаннан кейін) екінші туннельді салу жұмыстары басталды. Бұл жаңа туннель, Манчестер бағытындағы пойыз жолына арналған, бастапқы туннельге параллель салынды және 1852 жылдың 2 ақпанында ашылды.
There were a number of viaducts on the original line, although few survived into the 20th century in their original form. The principal engineering feature was Woodhead Tunnel. At 3 mile (5 km) in length it was the longest tunnel in the United Kingdom when built, and still the longest on the LNER system in 1947. It was originally planned to build a double track tunnel, but to economise a single track bore was made. The track rose at 1 in 201 towards the east. No less than 157 tons of gunpowder were used for blasting and eight million tons of water were pumped out, whilst the total quantity of excavation was , about half of this being drawn up the shafts. It was completed at a cost in the region of £200,000. The formal opening of the Woodhead tunnel and of the whole line between Manchester and Sheffield took place on 22 December 1845, more than seven years after the first ground had been broken. Special precautions were taken to ensure against accidents during operation through the tunnel. An SA&MR pilot engine was stationed at the tunnel and attached to the front of every train that passed through. On the front of the engine was fixed an argand lamp, with a large polished metal disc for reflection, so that a powerful beam of light was thrown forward on the track ahead. A contemporary newspaper account also stated that "Cooke & Wheatstone's patent magnetic telegraph was being fixed in the tunnel with an index, etc., at the stations at each end, capable of being worked by the station clerks." The single line through the Woodhead tunnel soon proved to be an acute bottleneck and in 1847 (after the formation of the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway) work upon a second bore was begun. This new tunnel, which was to accommodate the up road (towards Manchester), was driven alongside the original one, it opened on 2 February 1852.
Манчестер, Шеффилд және Линкольнширден кейін
Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолы 1897 жылғы 1 тамызда Ұлы Орталық темір жолы деп қайта аталды. 1923 жылы Ұлыбританияның көптеген негізгі темір жолдары төрт жаңа ірі компанияның біріне біріктірілді. Ұлы Орталық темір жолы жаңа Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолының құрамына кірді. 1936 жылы LNER Манчестерден Шеффилд арқылы, сондай-ақ одан бастап және одан ары, барлық желілерді электрлендіру жобасын мақұлдады – барлығы 74 миль (119 км). Таңдалған жүйе 1500 В тұрақты токпен және жоғары сымдармен жабдықталды. Жүк және жолаушылар тасымалының барлығы электр локомотивтерімен жүргізілуі тиіс болды. Көп жылдар бойы күн сайын туннель арқылы әр бағытта шамамен 80 пойыз өтті, олардың 90% көмір тасымалдаумен немесе бос вагондармен жүктелген, ал желдету мәселесі өте маңызды болды. Электрлендіру туралы шешім желінің өткізу қабілетін арттыру үшін де, басқа да факторларды ескере отырып қабылданды. Электрлендіру жұмыстары 1939 жылы соғыс басталғанға дейін жақсы жолға қойылған болатын. 1946-1947 жылдары Вудхед туннелінің әрбір бөлігі күрделі жөндеу жұмыстары үшін 9 айға жабылды. Алайда, 1948 жылы темір жолдарды мемлекеттік меншікке алғаннан кейін, оларды жабу туралы шешім қабылданды және олардың орнына жоғары сымдарға арналған кеңістігі бар жаңа екі жолды туннель салынды. Жаңа туннельдің ұзындығы 5 шақырымды құрады. Оны 1954 жылғы 3 маусымда Көлік министрі ашты. Екі ескі туннель кейіннен жабылып, оларды Орталық электр станциялары кеңесі (Central Electricity Generating Board) электр кабельдерін өткізу үшін сатып алды. 1970 жылғы 5 қаңтарда Вудхед бағыты бойынша жолаушылар тасымалы тоқтатылды, бірақ Манчестерден Глоссоп пен Хэдфилдке дейінгі электрлі қалалық пойыздар жұмысын жалғастырды. 1981 жылғы 18 шілдеде Вудхед бағытында жүк пойыздары тоқтатылды, ал Хэдфилд пен Пенистон арасындағы желі толығымен жабылды. Пенистон мен Шеффилд арасындағы желі дизельді Шеффилд-Хаддерсфилд пойыздары үшін қолданыла берді, бірақ барлық аралық станциялар, соның ішінде Шеффилд Виктория жабылғандықтан, пойыздар Шеффилд Мидленд станциясына кіру үшін Нуннери тоғысында кері жүруге мәжбүр болды. 1983 жылғы 13 мамырда бұл пойыздар Мидленд бағыты және бұрынғы бағыт арқылы ауыстырылды; Пенистон мен арасындағы жол алынып тасталды, бірақ Дипкардан Нуннери тоғысына дейінгі желі Фокс болат зауытына қызмет көрсету үшін бір жолды болып қалды. 1984 жылғы 10 желтоқсанда Манчестерден Глоссопқа және Хэдфилдке дейінгі электр пойыздары ескі 1500 В тұрақты ток жүйесінен ауысқаннан кейін 25 кВ айнымалы токқа (Батыс жағалау негізгі желісінде қолданылатын жүйемен бірдей) көшіп, жұмысын бастады. Бұл жүйе қазіргі күнге дейін қолданылуда. Сталибридж тармағы Манчестер Пикадиллиден және Манчестер Пикадиллиге жергілікті және экспресс пойыздармен пайдаланылуда.
The Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway was renamed the Great Central Railway on 1 August 1897. In 1923 most of the main line railways of Great Britain were "grouped" in to one or other of four new large companies. The Great Central Railway was a constituent of the new London and North Eastern Railway. In 1936 the LNER approved a scheme for electrifying the whole line from Manchester via Sheffield to , together with the branches from to , from to and from to and – a total of 74 mile (119 km). The system chosen was 1,500 V DC with overhead wires. All freight as well as passenger traffic was to be hauled by electric traction. For many years about 80 trains travelled through the tunnel each way, each day, of which 90% were loaded or empty coal workings and ventilation was a major problem. The decision to electrify was made as much to increase line capacity as any other consideration. Electrification work was well in hand before the advent of war in 1939 stopped it. In 1946–47 each bore of Woodhead Tunnel in turn was closed for 9 months for major repairs. However, following the nationalisation of railways in 1948, it was decided to close them permanently and bore a new double track tunnel alongside, with enough clearance for the overhead electrification catenary. The new tunnel was 3 mile (5 km) long. It was opened by the Minister of Transport on 3 June 1954. The two old tunnels were later sealed off, and they were later purchased by the Central Electricity Generating Board to carry power cables through the Pennines. On 5 January 1970 the passenger service between and over the Woodhead route was withdrawn; the electric commuter service from Manchester to Glossop and Hadfield continued in operation. Freight trains were withdrawn on the Woodhead route on 18 July 1981 and the line between Hadfield and Penistone was then closed completely. The line between Penistone and Sheffield remained in use by diesel Sheffield–Huddersfield trains, but with all intermediate stations including Sheffield Victoria having closed, trains had to reverse at Nunnery Junction to enter Sheffield Midland station. On 13 May 1983 these trains were diverted via and the ex Midland route; the track between Penistone and was lifted, however the line from Deepcar to Nunnery Junction remains, single track, to serve the Fox steelworks. On 10 December 1984, Manchester to Glossop and Hadfield electric trains started running at 25 kV AC (the same system as used on the West Coast Main Line which it adjoined) following conversion from the old 1500 V DC system. The system continues in use at the present day. The Stalybridge branch remains in use by local and express trains from Manchester Piccadilly to and .