Грациелла Магерини: Флоренция және Стендаль синдромы

Кіріспе

Итальяндық психиатр (1927–2023)

Грациелла Магерини (23 тамыз 1927 – 10 желтоқсан 2023) – итальяндық психиатр болған.

Мансап

1927 жылы 23 тамызда Флоренцияда дүниеге келген Магерини Флоренция университетінде медицина білімін алды. Ол 28 жасында психиатрия саласында маманданды және 33 жасында профессор атанды. Кейін Флоренциядағы Санта-Мария-Нуова ауруханасында психиатр болып жұмыс істеді.

Стендал синдромы

Грациелла Магерини ең жақсы 1989 жылғы «Стендаль синдромы» кітабымен танымал, ол осы терминді өнерге ұшырағанда адамдарға әсер ететін психосоматикалық ауруды білдіру үшін енгізді. Флоренциядағы (Италия) Санта-Мария-Нуова ауруханасында науқастармен 20 жылға жуық жұмыс істегеннен кейін Магерини науқастардың белгілі бір тобында нақты патологиялық бұзылыстарды байқады. Қаланың керемет сұлулығы мен өнерін көру үшін көптеп келген шетелдіктер күтпеген және түсініксіз психосоматикалық эпизодтарға ұшырады, олар таңдаған және «жекеленген» өнермен байланысты туындады. «Стендаль синдромы Флоренцияда ең көп кездеседі, себебі бізде әлемдегі ең көп қайта өрлеу дәуірінің өнері шоғырланған». Оның 1989 жылы жарық көрген «Стендаль синдромы» (La Sindrome di Stendhal) зерттемесі оның статистикалық әдістемесін және, ең бастысы, оның ең қызықты жағдайларының егжей-тегжейлі сипаттамасын ұсынады. Көптеген жағдайларда Италияның Флоренция қаласына келген шетелдік, Ренессанс өнері мен мәдениетінің толассыз бейнелеуіне басылып қалған жағдай сипатталады. «Инге оқиғасында» Инге Скандинавия елінен келді, онда ол балаларға итальян тілін оқытқан. Оның некесі қанағаттандырмайтын, және ол әлсіз әкесін тастап кеткендігіне байланысты өкініш сезіміне толы болды, ол оның күтушісі еді. Флоренцияға сапары көп жылдан бері алғашқысы болды. Италияға келгеннен кейін ол бірден өзін «дұрыс емес» сезінді, ал екінші күні итальян тілі сабағына келгенде, кешегі орынында басқа біреу отырғанын байқады. Инге мұны Флоренцияда ешкімнің оны қаламауының белгісі деп қабылдады. Содан кейін ол күшті паранойя сезіміне ұшырады. Кейін ол Флоренцияның танымал соборларының біріне барды. Ол «Соңғы кешкі ас» суретінің бір нұсқасына тартылды. Ингеде жүрек қағу жиіледі және жарықтар көрінді. Жарықтардың арасында ол өзін суреттегідей көрді, Исаның үстеліне жеміс себетін алып жүрген әйелдердің бірі ретінде. Психикалық жағдайы нашарлағаннан кейін, ол бақылау үшін Санта-Мария-Нуова ауруханасына жатқызылды. Осы жағдайлардан Магерини өнердің психикаға тигізетін әсері туралы таң қалдыратын қорытындылар жасады, оның ішінде өнер мен субъект арасындағы айналу кезінде керемет, эстетикалық және түсініксіз құбылыс орын алады. Осы тұста өнер тәжірибесі субъектінің саналы теңізінің астында жасырылған травманы жылдам түрде су бетіне көтеріп, ұстап алады. Субъект судан шыққан балық сияқты қимылдайды. Магеринидің міндеті – науқасты осы жағдайдан босату және оны бақылаудан шығарып, ақырындап қоғамға қайта оралту еді.

Graziella Magherini is best known for her 1989 book La sindrome di Stendhal (The Stendhal syndrome), which introduced this term to indicate a psychosomatic illness affecting individuals when exposed to art. After nearly 20 years of experience with patients at Santa Maria Nuova Hospital in Florence, Italy, Magherini began to note certain pathological abnormalities in a select group of her patients. Foreign visitors who had arrived in droves to indulge in the sumptuous beauty and art of the city were stricken by sudden and mysterious psychosomatic episodes that were induced by their identification with select and "personalized" art. "The Stendhal Syndrome occurs most frequently in Florence, because we have the greatest concentration of Renaissance art in the world." Her study The Stendhal Syndrome (La Sindrome di Stendhal), published in 1989, is a description of her statistical methodology and, most importantly, a detailed description of some of her most interesting cases. Many of the case histories describe a foreigner who arrives in Florence, Italy and is overwhelmed by unrelenting depictions of Renaissance art and culture. In the 'Inge Case,' Inge arrived from a Scandinavian country where she taught Italian to children. Her marriage was unsatisfactory and she was filled with the guilt of leaving her failing father, for whom she was a caregiver. Her Florence trip is the first she has taken in many years. Upon arrival she immediately felt 'out of sorts' and when she attended an Italian class for a second day, she noticed someone had taken her seat from the day before. Inge took this as a sign that no one wanted her in Florence. Suddenly, she was afflicted with an overwhelming sense of paranoia. Later, she visited one of Florence's famous cathedrals. She was drawn to one version of The Last Supper. Inge had palpitations and saw flashes of lights. In between flashes, she saw herself in the painting, as one of the women carrying a fruit basket to the table of Jesus. After a steady decline in her mental condition, she was admitted to the Santa Maria Nuova Hospital for observation. From these cases, Magherini made some startling conclusions about the effects of artwork on the psyche, including that during the mirroring between art and subject, a sublime, aesthetic, and uncanny event occurs. Therein the art experience hooks a repressed trauma beneath the conscious sea of the subject rapidly pulling the trauma to the surface. The subject acts much like a distressed fish out of water. Magherini's job was to unhook the patient from this episode while under observation and gently place the patient back into society.

Жеке өмір және өлім

Үш баласы бар жесір әйел Гразиелла Магерини 2023 жылдың 10 желтоқсанында Флоренцияда 96 жасында дүние салды.