АҚШ Конгресінің 1862 жылғы Конфискация актісі: Азамат соғысы, құлдарды азат ету, оңтүстік штаттарынан мүлікті тәркілеу. Линкольн жарияланымының негізі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ Конгресінің қаулысы
Act of US Congress
1862 жылғы Конфискация туралы заң, немесе Екінші Конфискация туралы заң – Америка Азамат соғысы кезінде Америка Құрама Штаттары Конгресі қабылдаған заң. Заңның 9-тармағы президент Авраам Линкольннің Азат ету туралы жарлығының құқықтық негізін қалыптастырды.
The Confiscation Act of 1862, or Second Confiscation Act, was a law passed by the United States Congress during the American Civil War. Section 9 of the act formed the legal basis for President Abraham Lincoln's Emancipation Proclamation.
Тарих
1862 жылдың 17 шілдесінде Конфискация туралы заң қабылданды. Актінің ерекшелігі – Оңтүстіктегі Конфедерацияны қолдаған адал емес азаматтардың жері мен мүлкін тәркілеу үшін сот ісін жүргізуді, сондай-ақ Одақтың бақылауына өткен олардың құлдарын азат етуді талап еткені болды. Заңда да, федералды Конституцияда да «қозғалыс» немесе «қарсылық» терминдерінің анықтамасы жоқ, бірақ Жоғарғы Соттың бұрынғы шешімдері бірінші терминді үкіметтің заңды билігіне қарсы туындаған көтеріліс деп, ал екіншісін – белгілі бір аумақта ұйымдасқан көтеріліс деп түсіндіреді. Алғашқы конфискация заңынан ең маңызды айырмашылық – қашып кеткен құлдардың мәртебесі болды. Бірінші заң соғыс аяқталғаннан кейін құлдардың мәртебесі туралы ешқандай шешім қабылдамаса, екінші заң оның құрамына кіретін барлық құлдардың толықтай азат етілетінін нақты айтты. Екінші Конфискация заңы сонымен қатар әскери қызметтегілерге құлдықты заңдастырған Одақ штаттарынан қашқан құлдарды қайтаруға тыйым салды. Марш Хейнс деген адам Одақ генералы Квинси Адамс Гилмордың көмегімен Одақ шебіне адамдарды жасырын жеткізе бастады. Гилморға жасаған көмегі үшін Хейнс оған Конфедерацияның қорғанысының орналасқан жері және олардың күштерінің күші туралы «нақты және құнды ақпаратты» ұсынды.
The Confiscation Act was enacted on July 17, 1862. The defining characteristic of the act was that it called for court proceedings for seizure of land and property from disloyal citizens (supporters of the Confederacy) in the South as well as the emancipation of their slaves that came under Union control. Neither the Act nor the federal Constitution define "insurrection" or "rebellion," but Supreme Court precedent understands the former term to mean any uprising against the lawful authority of the government, and the latter to mean such an uprising that has organized itself within a particular territory. The most significant change over the first confiscation act was the final status of escaped slaves. While the first act did not make any determination on the final status of slaves after the war was over, the Second Act explicitly said that all slaves covered under it would be permanently freed. The Second Confiscation Act also prohibited anyone in the military from returning escaped slaves, even slaves that had escaped from Union states that still had legal slavery. One man, March Haynes, began smuggling people to the freedom of the Union lines with the help of Union General Quincy Adams Gilmore. In return for his help, Haynes provided Gilmore with "exact and valuable information" on the location of Confederate defenses and the strength of their forces.