Неаполь қаласының Вомеро ауданы

Кіріспе

Вомеро ауданы, Неаполь, Италия

Вомеро (ˈvɔːmero) — Неаполь, Италия метрополитенінің көрнекті төбелік ауданы, шамамен және 48 000 тұрғыны бар. Вомеро өзінің орталық алаңы, Пьяцца Ванвителли; ежелгі Петраио, Неапольдің алғашқы қаласына дейін созылған ең көне жол; Рионе Антигнано ескі ауданы; Флоридиана паркі мен Вилла Флоридиана; ортағасырлық Кастель Сант-Эльмо бекінісі; қала орталығындағы тарихи аудандарға байланыстыратын үш фуникулер; белсенді жаяу жүргіншілер аймағы, сондай-ақ ZTL деп белгілі; және Неапольдің кең аумағына, Везувий тауына, Неаполь шығанағына және Тиррен теңізіне көрініс беретін ең жоғары орнымен танымал. Аренелла, Соккаво, Фуоригротта, Чиая, Монтекальварио және Аввоката аудандарымен шектесетін Вомеро ауданындағы көшелер мен алаңдардың көпшілігі белгілі суретшілер, кескіншілер, мүсіншілер, музыканттар, композиторлар немесе сәулетшілердің есімдерімен аталады, олардың барлығы Вомеро дамыған кезеңде Неапольмен байланысты болған. Аудан тұрғындары Вомерези деп аталады.

Вомероның этимологиясы

Көне заманда, б.з.д. екінші мыңжылдықта Грек қоныстары Неаполь аймағында пайда болған кезде, Вомеро төбесі Бомос (βωμός, яғни "биік жер") деп аталған. Он алтыншы ғасырға қарай Вомеро атауы қолданысқа енген, бұл грекше Бомос сөзінің бұрмалануы болуы мүмкін. Рим дәуірінде төбедегі аймақ Патурциум деп аталған, бұл атау Янус құдайына арналғандықтан Патулций есімімен байланысты. Ерте орта ғасырларда тілдік бұрмалану салдарынан бұл Patruscolo немесе Patruscio болып өзгерген. Вомеро атауы он алтыншы ғасырдың соңында бекінді, ол аймақтың ауыл шаруашылығы тарихымен байланысты және бастапқыда төбеде орналасқан тарихи шаруашылыққа, төбеге емес, қатысты. Маңыздысы, vomere сөзі жырғыш (соқаның пышағы) сипаттау үшін қолданылады және шаруалар арасындағы ойынның атауы болған, ең түзу жоңды тарта білген шаруа жеңімпаз атанған. Төбедегі ауыл шаруашылығы қызметі оған түрлі лақап аттар берді, соның ішінде Брокколи төбесі, il Quartiere dei Broccoli және Collina dei Broccoli.

Транзит

Вомероға қол жеткізу үшін тұрғындар мен қонақтар жақсы пайдаланылған көлік көшелері мен айналма жолдарды, метро, автобус, фуникулер және метро желісі жүйесін пайдаланады; сондай-ақ эскалаторлар, тарихи баспалдақтар мен жолдар және заманауи жаяу жүргіншілер аймағын қамтитын кең жаяу жүргіншілер желісі бар. Петраио Вомероға ең көне қол жеткізу жолы бүгін де сақталған: жаяу жүргіншілерге арналған баспалдақтар мен жолдардың кең желісі. Осы жолдардың ең танымалдарының бірі – тарихи Петраио, ол ежелгі қиялап өтетін су арнасынан пайда болды, кейін жақсартылып, құрылыс салынып, бірнеше қарапайым сатылар, көшелер мен пандустармен байланыстырылды – олардың көлбеулігі мен ені әртүрлі, ал айналасында ғимараттар, шіркеулер мен шағын дүкендер орналасқан. Фуникулерлер 1800-1900 жылдар аралығында қала дамыған кезде муниципалитет үш фуникулер салды, олардың әрқайсысы кабельдік жүйенің қарама-қарсы ұштарында орналасқан екі теңдестірілген жолаушылар вагондарынан тұрады, екі вагон да жоғары және төменгі станциялар арасында бірдей уақытта көтеріліп, түседі. Чиая, Монтесанто және Орталық фуникулер станциялары Вомеро орналасқан және Неаполь қаласының орталық бөлігіндегі үш алыс төменгі станциялармен байланысады. Метро 1980 жылдан бері Вомероға Неаполь метросының 1-желісі арқылы қызмет көрсетеді, атап айтқанда Quattro Giornate және Piazza Vanvitelli станцияларында. ZTL Көршіліктің жаяу жүргіншілер тротуарларын кеңейтіп, жаяу жүргіншілердің қозғалысына басымдық беру үшін Вомеро 1994 жылы активті шектеулі қозғалыс аймағын (ZTL) ашты, ол Piazza Vanvitelli, via Cimarosa және via Alessandro Scarlatti арқылы жалғасады. 2008 жылы аймаққа via Luca Giordano қосылды, ол жоғарғы және төменгі Вомероны, Сан-Мартино ауданын, via Cilea, via Belvedere және Вомероның ең көне ауданы Антигнаноны байланыстырды. Эскалаторлар Үш қалалық ашық эскалатор Вомероның төбелі ландшафтын толықтыруға көмектеседі, Фуга алаңын Via Morghen-ге, ал Via Scarlatti-дің жоғарғы бөлігін Монтесанто фуникулерінің жоғарғы станциясына және танымал туристік орындарға, Кастель Сант-Эльмо мен Сертоза ди Сан-Мартиноға бара жатқан жолдағы екі кішкентай алаңға (piazzettas) жалғастырады. Көлікпен қатынау Вомероға көлікпен тікелей A56 автожолының 9-шы шығу арқылы кіруге болады, ол көбінесе Tangenziale di Napoli (Неаполь айналмасы немесе жай ғана Танге) деп аталады. Шығу Cilea және Caldieri арқылы, сондай-ақ Pigna түйіскен жері арқылы қол жетімді, соңғысы көршілес Соккаво және Аренелла аудандарына жетелейді. Вомероға автомобильдермен, жүк көліктерімен, мотоциклдермен және скутерлермен де көптеген көшелер арқылы, жақын аудандарға жалғасатын жолдар арқылы кіруге болады. Көптеген автобус желілері Вомероны үлкен Неапольмен байланыстырады.

To access Vomero, residents and visitors use an array of well traveled vehicular streets and roundabouts; a system of subway, bus, funicular and metro line; and an extensive pedestrian network that includes escalators, historic stairs and paths, and a modern pedestrian zone. The Petraio The oldest access to Vomero remains intact today: an extensive network of pedestrian stairs and paths from the city's original neighborhoods below. One of the most notable of these paths is the historic Petraio, which arose from an ancient meandering watercourse — ultimately to be improved, inhabited and connected by a series of rustic steps, alleys and ramps — varying in slope and width — and framed by buildings, churches, and small businesses. Funiculars As development expanded between 1800 and 1900, the municipality constructed three funiculars, railways each with two counterbalanced passenger cabs attached at opposite ends of a cable system, the two cabs ascending in descending in concert between their upper and lower stations. The stations of the Chiaia, Montesanto and Central Funicular are closely located in Vomero and connect to three radially distant lower stations across the Naples downtown. Metro Since 1980, Vomero has been served by Line 1 of the Naples Metro, specifically at Quattro Giornate and Piazza Vanvitelli stations. ZTL Augmenting the neighborhood sidewalks and prioritizing pedestrian movement, Vomero inaugurated an active Limited Traffic Zone (ZTL) in 1994, connecting Piazza Vanvitelli, via Cimarosa and via Alessandro Scarlatti. In 2008, the zone incorporated via Luca Giordano, linking upper and lower Vomero, the San Martino area, via Cilea, via Belvedere and the oldest area of Vomero, Antignano. Escalators Three urban, outdoor escalators help compensate for Vomero's hilly terrain, connecting Piazza Fuga to Via Morghen and connecting the upper end of Via Scarlatti to two higher intermediate small piazzas (piazzettas) on the way to the upper station of the Montesanto Funicular and the prominent tourist destinations, Castel Sant'Elmo and the Certosa di San Martino. Vehicular access Vehicular access to Vomero is served directly by Exit 9 of the Autostrada A56, commonly known as the Tangenziale di Napoli (Naples Bypass or simply the Tange). The exit accesses via Cilea and via Caldieri as well as via Pigna junctions, the latter which leads to the neighboring districts of Soccavo and Arenella. Car, truck, motorcycle and scooter traffic to Vomero is also accessible via numerous streets connecting to adjacent neighborhoods. Numerous bus lines connect Vomero to greater Naples.

Құрылтай және урбанизация

Вомероның тұрғын үй құрылысы 1885 жылы, ауданның ресми құрылуымен («Неапольді қалпына келтіру туралы» заңға сәйкес) және оның тік сызықты көше үлгісінің дамуымен басталды. Бұл дамуда барон Хаусманның Парижі мен Эскилино және Тестаччо аудандарының римдік үлгілерінен шабыттанған, еуропалық қала құрылысы тәсілі қолданылды, көшелер дөңгелек жолдармен қиылысты. Аудан жоғарғы орта тапқа арналған, үлкен виллалар мен тұрғын үйлерден тұратын тұрғын үй орталығы ретінде жоспарланды, көбінесе кешкі Либерти стилінде салынды. Құрылыс Вилла Флоридианадан және Кастель Сант-Эльмо мен Сан-Мартино Сертоса аймағынан басталды. ХХ ғасырдың ортасында ауданның сипаты едәуір өзгерді. Сонымен қатар, қалпына келтіру заңына дейін Пьемонт банкі «Тиберина» Вомеро аумағында Сан-Мартино, Виа Бельведере және Антигнано арасында жаңа аудан салу ниетімен жер сатып алған болатын. Гарибальди бұл таулы аймақтарды әлеуетті жаңа бөлімдер ретінде қарастырған, бірақ ол пролетариатты осы жерде орналастыру қажет деп есептеген. Іргетас қалау рәсімі 1885 жылдың 11 мамырында өтті, ал 1889 жылдың 20 қазанында жаңа аудан ашылды. Осымен қатар, 1891 жылы Чиая фуникулері ашылды, содан кейін Монтесанто фуникулері іске қосылды. Осы күнге дейін, тіпті соңынан да бірнеше ондаған жылдар бойы Вомерезе төбесінің және Неаполь қаласының тарихы бөлек дамыды. «Мен Неапольге барамын», «Мен Неапольге түсемін» деген сөздер вомерестіктер қала орталығына сапарды білдіретін сөздері болды. Бірақ 1885 жылдың 11 мамырынан бастап Вомеро қаламен біртіндеп бірігіп, тұрақтап қала бастады. «Қалалық» стильдегі алғашқы ғимараттардың мысалы – 20 ғасырдың басында «Тиберина» банкі салған Ванвителли алаңындағы «Төрт сарай». Бірақ құрылыс басталғаннан кейін нарықтың жауап беруінің нашарлығы (сол кездегі экономикалық қиындықтар мен қала мен төбе арасындағы байланыстың күрделілігіне байланысты) банкті (құрылыс аймақтары мен екі фуникулердің иесі) 1899 жылы өзінің құқықтарын Италия банкіне беруге мәжбүр етті. Бұл қала құрылысы жоспары бойынша жоспарланған жұмыстардың бірнеше жылға тоқтатылуына әкелді (Муниципалитет пен «Тиберина» банкі арасындағы келісімнің нәтижесі). ХХ ғасырдың басында Вомероның орталық бөлігіндегі ғимараттардың бір бөлігі ғана салынды (Ванвителли алаңының арасында, Скарлатти және Морген көшелері бойында), бөліністің жоспарынан басқа. Барлық жаңа ғимараттар нео-Ренессанс стилінде салынды, бұл стиль Неапольде ХХ ғасырдың алғашқы үш онжылдығына дейін сақталды, ХІХ ғасырдың соңындағы жобаларды жылдар бойы сүйреп жүрді. Италия банкі инвестицияланған капиталды қайтару үшін салынған ғимараттар мен жерді сатуға және учаскелерді оңай сатуға болатын кішігірім бөліктерге бөлуге шешім қабылдады. Нәтижесінде, ХХ ғасырдың басында қарқынды қала құрылысы болған жоқ, бірақ екі қабатты және шағын виллалардың салынуы, оларды әдемі бақтар қоршап алды. Бұл, сонымен қатар, үлкен Умбертин ғимараттарына қарағанда, жердің ландшафттық ерекшеліктерін жақсырақ көрсетуге мүмкіндік берді. Бұл кезеңдегі сәулеттік талғам Либерти стилімен және со-аталған неоэклектизммен сипатталды. Ғасырдың басында басталған шағын учаскелердің құрылысы бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін де жалғасты және жаңа әлеуметтік топты тартуды жалғастырды. Бұл топқа кәсіби мамандар, кәсіпкерлер және өздерінің қажеттіліктері мен өмір салтымен жаңа ауданның сипатын анықтаған, бірнеше отбасылық немесе жеке тұрғын үйлерді сатып ала алатын бай адамдар кірді. Осы кезеңде өмір Ванвителли алаңы, фуникулерлер, Скарлатти және Лука Джордано көшелерінің бойында қалыптаса бастады. Аниелло Фальконе, Палицци және «Сантарелла» көшелерінің дамуы жалғасты. Үлкен беделді мектептер («Ванвителли», «Санназаро») ашылды, элиталық демалыс орындары, мысалы, 1933 жылы ханзада Умберто ашқан «Диана» театры, кинотеатрлар, мейрамханалар, кафелер, таза және тиімді емханалар, Сан-Дженнароның әдепті ерте христиан базиликасы стиліндегі шіркеуі, Литторионың жаңа спорт орталығы, сәнді дүкендер пайда болды. Ол кезде суретшілер көптеп кездеспеді. Бұл кезеңдегі Вомероны еске түсіретін кітаптарда өкінішпен сипаттайды, ол ұжымдық қиялға миф, ностальгия, «жоғалған Вомеро», «жоғалған жұмақ», бірегей және қайталанбайтын шындық туралы түсініктерді тудырды. 1928 жылы жаңа Орталық фуникулердің (Funiculare Centrale) ашылуы Вомеро мен орталық арасындағы қозғалысты жеңілдетіп, урбанизацияның айтарлықтай өсуіне әкелді. Бұл даму үлкен ғимараттарды салуға қайта бағытталды, сонымен қатар сол кездегі түрлі стильдерге сәйкес салынды (Либертиден неоэклектизмге дейін, алғашқы рационализмге дейін). Жаңа қоныстанған орталық ежелгі ауылдарды (Вомеро Веккио, Антигнано) қамтып, оларға жетті.

Vomero residential development began in earnest in 1885, with the district's official founding (under the law "for the Restoration of Naples") and development of its rectilineal street pattern, punctuated by roundabouts — using a common European urban approach, informed by Baron Haussmann's Paris and the Roman districts of Esquilino and Testaccio. The neighborhood was conceived as an upper middle class residential neighborhood with large villas and residential buildings, often in late Liberty style, starting near the Villa Floridiana and the area around Castel Sant'Elmo and the San Martino Certosa. The neighborhood would change distinctly in the mid 20th century. In addition, before the law on recovery, a Piedmontese bank, the Tiberina bank, had purchased land at the Vomero between San Martino, via Belvedere and Antignano, with the intention of building a new neighborhood (Garibaldi had already thought of this to the hilly areas as potential new wards, where, however, he believed the proletariat should be hosted) The laying of the foundation stone by the sovereigns took place on 11 May 1885 and, on 20 October 1889, the new district was inaugurated, with the opening of the Funicular of Chiaia, followed by the Funicolare di Montesanto in 1891. Until that date, but still for several decades later, life and therefore the history of the Vomerese hill and that of the city of Naples evolved separately. "I go to Naples", "I go down to Naples" were the sentences of the vomeresi to indicate the journey to the center of the city. But, after 11 May 1885, the Vomero slowly began to settle territorially with the city. The first example of "urban" buildings was the "Four Palaces" in Piazza Vanvitelli, built at the beginning of the 20th century by Banca Tiberina. After the beginning of the works, however, the scarce reactivity of the market (due to the economic difficulties of the time and the still difficult connections between the city and the hill) pushed the bank (owner of the built up areas and of the two funiculars) to yield in the 1899 its rights to the Bank of Italy. This caused the suspension for several years of the works envisaged by the urbanization plan (the result of the agreement signed between the Municipality and Banca Tiberina). At the beginning of the twentieth century, only a part of the buildings in the center of the Vomero (between Piazza Vanvitelli, along Via Scarlatti and Via Morghen) were made (in addition to the layout of the subdivision). All the new buildings were in neo Renaissance style, which in Naples will last until the first three decades of the twentieth century, dragging the projects of the late nineteenth century through the years. The Bank of Italy, to recover the capital invested, decided to sell the buildings already built and the land, and split the blocks into smaller lots that could be more easily sold. Consequently, in the early years of the twentieth century there was no impetuous urban development, but less intensive construction of small, two storey and small scale villas was built, surrounded by pretty gardens; which, moreover, had the ability to better enhance the landscape aspects of the places, compared to the large Umbertine buildings. The architectural taste that characterized the period, up until the mid twenties, was that defined liberty together with the so called neo eclectic. The construction of small lots, which began at the beginning of the century, continued even after the first world war and continued to attract a new social class, able to acquire single family homes or for a few families, formed mainly by professionals, entrepreneurs, people anyway wealthy who, with their needs and their way of life, defined the character of the new neighborhood, where in this period life began to take its habits, revolving around Piazza Vanvitelli, the funiculars, the axes of via Scarlatti and via Luca Giordano. [ ] The development of the areas of via Aniello Falcone, via Palizzi, the "Santarella" continued; large prestigious schools opened (the "Vanvitelli", the "Sannazaro"), elite places of leisure, such as the "Diana" theater, inaugurated in 1933 by Prince Umberto, cinemas, restaurants, cafes [ ]; clean and efficient clinics, the elegant early Christian basilica style church of San Gennaro, the new sports center of Littorio, elegant shops. The artists were not counted then. The Vomero of this period is what is described with regret in the books that recall it, the one that created the myth in the collective imagination, that of nostalgia, the "Vomero disappeared", the "Paradise Lost", that of a unique reality and unrepeatable

The opening of the new Central Funicular (Funiculare Centrale), in 1928, facilitating the movement between the Vomero and the center, led to a significant increase in urbanization, which again turned towards the large buildings, also built according to the various styles then in fashion (from the liberty to neo eclecticism, to the first rationalism). The new inhabited center expanded to reach the ancient villages (Vomero Vecchio, Antignano), incorporating them.

Неапольдің төрт күні

Вомеро Неапольдің төрт күнінде (1943 жылдың 27-30 қыркүйегі) шешуші рөл атқарды, бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың өте маңызды сәті, осы кезде Неаполь халқы немістерге қарсы күресті бастады, соғыстың бағытын өзгерте отырып. Неміс басқыншыларына қарсы қарсылық пен қақтығыстар алғаш рет Вомерода, Виа Белведередегі Паглиароне шаруашылығының жанында тіркелді, онда қарулы азаматтар бір көлікті тоқтатып, оның жүргізушісін – неміс маршалын өлтірді. Содан кейін, Via Scarlatti және Via Cimarosa көшелерінің қиылысында неміс машинасы аударылып, ішіндегі екі адам қаза тапты, бұл немістердің жауап шараларын тудырды. Неапольдік теңізшінің нацистік әскердің тапаншасымен атып өлтірілгені хабарланғаннан кейін, Вомероның әртүрлі жерлерінде, соның ішінде Пьяцца Ванвителлиде наразылықтар болды, онда ондаған жас вомеролықтар бардан шығып, үш неміс сарбазына шабуыл жасады. Қазіргі Piazza Quattro Giornate (бұрын Piazza Mascagni, Литторио стадионының алаңы) немістерге 8000-ге жуық тұтқынға алынған көтерілісшілерді қамауға пайдаланылатын стадион болды. Зейнеткер мұғалім Антонио Тарсия басқарған вомеролықтар тобы және лейтенант Энцо Стимоло басқарған әскери топ тұтқындарды босату үшін орталықты қоршауға жиналды. Шамамен 200 азамат және 50 әскери күш нысанаға аяусыз шабуыл жасап, айналасындағы ғимараттардың үстінен сағаттап пулеметтен оқ жаудырды. Өздері қамауда қалғанын және қарсыластарынан кем екенін түсінген немістер қарсылық көрсетпей берілді. Келіссөздер кейін Корсо Витторио Эмануэледегі неміс бас штабында басталды. Алдыңғы түні Сант-Эльмо қамалының қару-жарақ қоймасы, қан төгілмей, жауға түсті. Вилла Флоридианада орналасқан немістер күшпен соғысқа араласты. Санназаро орта мектебі Қарсылық қозғалысының бас штабына айналды, онда профессор Антонио Тарсия 1943 жылдың 30 қыркүйегінде Курияда өзін көтерілісшілердің басшысы деп жариялады, толық азаматтық және әскери билікке ие болды. Бүгінде Вомерода оқиғаларды еске түсіретін көптеген маңызды орындар бар (мысалы, Piazza Quattro Giornate, метро желісінің 1-лі желісіндегі Quattro Giornate станциясы, Medaglie d'Oro айналымы), сондай-ақ үш ескерткіш тақта орнатылған: Liceo Sannazaro ғимаратының қасбетінде; Piazza Quattro Giornate-дегі каруандар казармасының кіреберісінің жанында; және, ең бастысы, алғашқы қарсылық орын алған Паглиароне шаруашылығының ежелгі бас кіреберісінің алдындағы Via Belvedere көшесінде.

Vomero played a crucial role in the Four Days of Naples (27–30 September 1943), the critical juncture in World War II when the people of Naples began resisting the Germans, marking a turning point in the war. Resistance and clashes against the German occupiers were first recorded in Vomero near the Pagliarone farm on Via Belvedere, when armed citizens stopped a car, killing its driver, a German marshal. Subsequently, at a cross street between Via Scarlatti and Via Cimarosa, a German motorcar was overturned — causing the death of the two occupants, in turn leading to a German retaliation. After learning of the death of a Neopolitan sailor, shot with a pistol by a Nazi soldier, unrest erupted in various locations around Vomero, including at Piazza Vanvitelli, where a dozen young Vomeresi left a bar and attacked three German soldiers. At what is now Piazza Quattro Giornate (then Piazza Mascagni, the square at Littorio Stadium), Germans had been using the stadium to imprison roughly 8,000 captured insurgent civilians. A group of Vomeresi, organized by a retired teacher, Antonio Tarsia, as well as a military group commanded by Lieutenant Enzo Stimolo, mobilized to surround the site and free the captives. Roughly 200 civilians and 50 military reinforcements attacked the stadium relentlessly, raining machine gun fire from atop surrounding buildings for hours. Realizing they were trapped and outnumbered, the Germans surrendered. Negotiations later began at the German command center on Corso Vittorio Emanuele. The previous night the armory of Castel Sant'Elmo had fallen, not without bloodshed. Germans, stationed at Villa Floridiana, intervened in force to give battle. The Sannazaro High School became a meeting and coordination place for the Resistance, where Professor Antonio Tarsia in the Curia declared himself head of the insurgents on 30 September 1943, assuming full civil and military powers. Today in Vomero, in addition to numerous prominently sites marking the events (e. g., Piazza Quattro Giornale, Quattro Giornale station of Metro Line 1, The Medaglie d'Oro traffic circle) three memorial plaques mark the events: on the facade of the Liceo Sannazaro; next to the entrance of the Carabinieri barracks in Piazza Quattro Giornate; and perhaps most importantly, on Via Belvedere in front of the ancient main entrance of the Pagliarone farm, where the initial resistance occurred.

Екінші дүниежүзілік соғыс пен бүгінгі күн

Тұрғын үйге деген сұраныс және құрылысқа құмарлық, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, әсіресе алпысыншы жылдары Вомеро аймағының қарапайым және әдемі архитектурасын көбінесе темірбетоннан тұратын биік ғимараттармен алмастырды. Көптеген бақшалар мен жасыл аймақтарды жою, сондай-ақ Вомероның модерн стильіндегі виллалары мен Умбертин ғимараттарының қирауы салдарынан Вомеро Аренелланы қосып алып, Камальдоли төбесіне қарай орта таптың ауданына айналды. Аниелло Фальконе көшесіндегі Марио Оттеридің әйгілі «Қытай қабырғасы» және Кальдиери көшесіндегі ғимараттар сияқты қиын шешімдер де болды. Аудан әлі де түпнұсқа архитектураның көптеген мысалдарына ие, бұл итальян архитектурасының барлық мұрасы, соның ішінде тарихи ғимараттар, мысалы, ең көне ақсүйек виллалары (Вилла дель Понтано, Вилла Белведер, Вилла Регина, Вилла Люсия, Вилла Хаас, Вилла Пресенцано немесе Диаз, Вилла Риккарди, Вилла Леонетти, Вилла Сальве) және Антигнано ауданындағы ежелгі Бурбон кедендік ғимараты. Корсо Витторио Эмануэле мен Сертоза ди Сан Мартино бақтарының арасында алты ғасырдан бері сақталған Винья Сан Мартино орналасқан.

Кино өнеркәсібі

ХХ ғасырдың басында Вомерода алғашқы итальяндық кино өндіріс үйлерінің кейбірі дүниеге келді. Қаладағы алғашқысы Partenope Film (алғашқыда Fratelli Troncone & C.) болды, Гюльельмо, Винченцо және Роберто Тронконе, 1906 жылы туған, шамамен жиырма жыл бойы қызмет етті, кеңсесі мен театрлары Солимена көшесінде орналасқан. 1915 жылы Джузеппе Ди Луггоның Polifilms компаниясы ресми түрде құрылды. 1912 жылы De Luggo & C. деген атпен кино тарату компаниясы ретінде құрылған компания 1914 жылы бастапқыда Napoli Film деп аталған кино фабрикасына айналды, кеңсесі мен театры Cimarosa көшесінде орналасқан. 1919 жылы экономикалық қиындықтарға тап болған Polifilms өзінің жабдықтары мен театрларын Гюставо Ломбардоға өткізді, ол SIGLA (Италиялық Гюставо Ломбардо анонимді қоғамы) тарату компаниясының иесі болды, ол Ломбардо Фильмді, болашақ Titanus-ты құрды. Неаполь кинофестивалі Кампаниядағы ең маңызды кинофестивальдердің бірі болып табылады; ол 1997 жылдан бері жыл сайын маусым айында Кастель Сант-Эльмода өтіп келеді.

Мәдениет және спорт

Napoli Comicon – Salone Internazionale del Fumetto – жыл сайын Кастель Сант-Эльмода (қазір Mostra d'Oltremare, Фуоригротта ауданында) өтетін комикстер мен анимацияға арналған жыл сайынғы жәрмеңке. Internapoli Camaldoli S.S.D. – аймақтың басты футбол командасы. Бұл ауданда Неапольдегі Стадио Артуро Колананың төңірегінде пайда болған спорт кешені орналасқан, онда регби, дзюдо, жеңіл атлетика, жүзу, волейбол, көркем гимнастика, коньки тебу, теннис, фехтование, американдық футбол және футбол түрлерімен айналысады. Фашистік кезеңде "Stadio dei martiri fascisti" немесе "Stadio Littorio" деп аталған стадион, 1959 жылы Сан-Паоло стадионы салынып біткенге дейін ұзақ жылдар бойы Неаполь командасының үй стадионы болды, және қазір де A.P. Partenope Rugby командасының үй стадионы болып табылады. Бұл алаң Неапольдің төрт күніндегі трагикалық оқиғаларға куә болған, сол себепті жақын орналасқан алаң Piazza Quattro Giornate деп аталды. Vomero сонымен қатар 2006–07 маусымда Италия чемпионы атанған Vomero Basket әйелдер баскетбол командасының да орналасқан жері, бірақ ол ұзақ уақыт бойы PalaBarbuto аренасында ойнады, себебі мойынтірек спорт залы қолдануға жарамсыз болды. Соңында, 2012–13 маусымынан бастап Стадио Артуро Колана Неапольдің әйелдер футбол командасын қабылдап келеді. Бұл ауданда барлық ұлттық және халықаралық теннис жарыстарын қабылдайтын Vomero теннис клубы да орналасқан. Ауданның ең биік нүктесі – 251 метр биіктіктегі Certosa di San Martino.