Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы темір зауыттары
Ironworks in England
Хайг құю зауыты – Ланкашир графтығының Хайг қаласында орналасқан темір зауыты және құю цехы. Ол алғашқы бу локомотивтерін жасауымен танымал болған.
Haigh Foundry was an ironworks and foundry in Haigh, Lancashire, which was notable for the manufacture of early steam locomotives.
Шығу тегі
Хай құю зауыты 1790 жылы Хайдағы Дуглас аңғарында Александр Линдсей, Балкардың 6-шы графы және оның інісі Роберт тарапынан темір зауыты және құю зауыты ретінде құрылды. Темір зауыты сәтті болмады, бірақ құю зауыты, әсіресе Роберт Даглиш 1804 жылы бас инженер болып тағайындалғаннан кейін, көмір өндіру саласы үшін орау машиналарын және сорғы жабдықтарын өндіруде жақсы беделге ие болды. 1835 жылы құю зауыты 21 жылға Е. Эванс пен Т. С. Райлиге жалға берілді. Серіктестер теміржол локомотивтерін өндіруді жоспарлады, кейін оларға Берроуз мырза қосылды. 1855 жылы Хай құю зауыты мен Брок Милл Форджі жалға берілуге ұсынылды. Олар өткен онжылдықта "патшалықтағы ең ірі сорғы машиналарын және ең қуатты фабрика машиналарын" өндірген. Дуглас өзенінің жағасында орналасқан темір зауыты құю цехынан, бес доменді пештен, ең ірі қорытпаларды жасауға арналған үш үрлеу пешінен және кішкентай бөлшектерге арналған тағы бір құю цехынан тұрды. Сонымен қатар, теміршілердің және қалып жасаушылардың шеберханалары, кеңсе, жобалау бөлімі, бригадирдің үйі, қазандық және темір қоймасы болды. Өзен арнасымен айналатын су доңғалағы машиналарды, желілік біліктерді және пештердегі үрлеуді қамтамасыз етті. Форж су мен бумен жұмыс істеді. Жұмыс істеген жердің бір бөлігінде, қазық жасау орындарында Найсмит булы балғалары мен валқайлар болды. Сондай-ақ, жақын жердегі карьерден алынған отқа төзімді сазды пайдаланатын, пеш, кептіру шатырлары және бумен жұмыс істейтін тас тілетін дөңгелектері бар отқа төзімді кірпіш және плитка зауыты да жалға берілді. Менеджердің үйі мен жұмысшыларға арналған коттедждер де жалғаның бір бөлігі болды. Ланкашир және Йоркшир және Лондон мен Солтүстік-Батыс теміржолдарымен байланысты теміржол желісі салынып жатыр еді.
Haigh Foundry was established in the Douglas Valley in Haigh around 1790 by Alexander Lindsay, 6th Earl of Balcarres and his brother Robert, as an ironworks and foundry. The ironworks was not a success but the foundry was, particularly after Robert Daglish became chief engineer in 1804, and the works acquired a reputation for manufacturing winding engines and pumping equipment for the coal mining industry. The foundry was leased by E. Evans and T. C. Ryley in 1835 for 21 years. The partners intended to produce railway locomotives and were later joined by a Mr Burrows. In 1855 Haigh Foundry and Brock Mill Forge were offered for lease. They had manufactured some of "the largest pumping engines and the most powerful factory engines in the kingdom" in the previous decade. The iron works, on the bank of the River Douglas, consisted of a foundry, five cupola furnaces, three air furnaces for making the largest castings and another foundry for smaller pieces. Also on site were blacksmiths' and pattern makers' shops, office, drawing shop, the foreman's house, boiler yard and iron warehouse. A water wheel driven by the river powered the machinery, line shafts and furnace blasts. The forge was powered by water and steam. Part of the works where spade making was carried out had Naysmyth steam hammers and a rolling mill. Also for lease was the firebrick and tile works which used fire clay from a nearby pit and had a kiln, drying sheds and a steam powered grinding wheels. The manager's house and cottages for workers were part of the lease. A railway line connecting it to the Lancashire and Yorkshire and London and North Western Railways was being built.
Локомотивтер және басқа да өнімдер
Ланкаширдің алғашқы үш булы локомотивтері 1812, 1815 және 1816 жылдары Джон Кларктың Ореллдегі Уинстэнли шахталық темір жолы үшін салынған. 1819 жылы фирма 84 дюймдік цилиндрлі Корниш арқалық машинасы құрастырды, сондай-ақ 1820 жылға дейін колонияларға арқалық машиналары экспортталды. 1835 жылдан кейін құйма зауыты локомотивтер өндіріп, олардың көпшілігі Эдвард Бьюри және Компаниясымен жасалған қосалқы шарттар бойынша болды. 1837 жылы «Аякс» локомотиві Лестер және Суэннингтон темір жолына, ал одан кейін «Гектор» локомотиві, өте қуатты конструкциясы болғандықтан, көптеген басқа темір жолдардан тапсырыстар түсті. Компания 1838 жылы Ұлы Батыс темір жолы үшін жоғары механизмді екі кең табанды локомотив салды, бірақ олар сәтті болмады және механизм 1840 жылы алынып тасталды. Оңтүстік Девон темір жолы үшін Дэниел Гучтың жобасы бойынша 1850 жылдары тағы төрт локомотив салынды («Дэмон», «Фалькон», «Орион» және «Приам»). Зауыт өз есебінен де, қосалқы шарттар бойынша да локомотивтер құрастыруды жалғастырды. Олардың ішінде Джонс пен Поттс үшін, ал Т. Р. Крамптон үшін үш ұзын қазандықтың түрлері болды. 1855 жылы Қырым соғысында пайдалануға арналған екі локомотив, тік қисықтығы 1:10 болатын қанаттарды тарта алатын, тікбұрышты оттықтардың орнына көлденең цилиндрлі пештермен және күшпен жұмыс істейтін сорғылармен жабдықталған қазандықтармен салынған деген қауесет болды. Олардың үшінші дөңгелектерді қозғалтатын сыртқы цилиндрлері болған, ал екі жұп дөңгелек фланцсыз болды. Мұнда келтірілген сипаттама 1890 жылдары жасалған сенімсіз тізімнен алынған оларға қатысты жалғыз сілтеме. Мұндай локомотивтер Қырымда тіркелмеген, сондықтан олар ешқашан салынбаған болуы мүмкін. 1856 жылы жалға мерзімі аяқталғанда, Хай құйма зауыты 100-ден астам локомотив, Халл доктары үшін айналмалы көпірлер, Ливерпульдегі Альберт док үшін темір конструкциялар және бірнеше ірі сорғыш машиналары салды. Флинтширдегі Мостин шахтасының сорғыш машинасының салмағы 30 тонна, ұзындығы 17 фут, цилиндрінің диаметрі 100 дюйм болды және 1848 жылы салынған кезде ол әлемдегі ең үлкен цилиндр болған деп есептеледі. 1849 жылы компания Лонгдендейл тізбегіндегі Манчестер қалалық сумен жабдықтау схемасы үшін 40 дюймдік құйма темірден жасалған 1000 кубометр су құбырын жеткізді.
Lancashire's first three steam locomotives were built here in 1812, 1815 and 1816 for John Clarke's Winstanley Colliery Railway at Orrell. In 1819, the firm built an 84" cylinder Cornish beam engine and beam engines were also exported to the colonies before 1820. After 1835 the foundry produced and type locomotives, many subcontracted from Edward Bury and Company. In 1837 Ajax was supplied to the Leicester and Swannington Railway, followed by Hector, an , a design so powerful that orders were received from a number of other railways. The company built two broad gauge locomotives for the Great Western Railway with upward gearing in 1838 but these were not successful and the gearing was removed around 1840. Four more s for the South Devon Railway were built to a design by Daniel Gooch in the 1850s (Damon, Falcon, Orion and Priam). The works continued to build locomotives on their own account, and under sub contract. Among these were long boiler types for Jones and Potts and three for T. R. Crampton. In 1855 two locomotives for use in the Crimean War, capable of hauling guns up inclines as steep as 1 in 10, were reputed to have been built with horizontal cylindrical furnaces, rather than rectangular fireboxes, and boilers fed by force pumps. They were described as having outside cylinders driving the third set of wheels, while two pairs of wheels were flangeless. The description given here is from the only reference to them from an unreliable list produced in the 1890s. No such engines were recorded in the Crimea, and it is probable they were never built. When the lease expired in 1856, Haigh Foundry had built over 100 locomotives, produced swing bridges for Hull Docks, ironwork for the Albert Dock in Liverpool and some massive pumping engines. The pumping engine for Mostyn Colliery, Flintshire weighing 30 tons was 17 feet long and had a 100" bore cylinder and it is believed that when built in 1848, it was the largest cylinder in the world. In 1849 the company delivered about 1000 yards of 40 inch cast iron water pipes for the Manchester Corporation Waterworks Scheme in the Longdendale Chain.
Бірли және Томпсон
Жаңа жалға алушылар, Birley & Thompson, ауыр инженерлік саласына шоғырланды, бірақ кем дегенде екі локомотив жасады және Festiniog Railway-дің "Принц" класына сәтсіз ұсыныс жасады. Компания стационарлық қозғалтқыштар өндірді, соның ішінде 100 дюйм x 14 фут соққылы арқалық қозғалтқыш Таларгоч қорғасын кенішіне (қозғалтқыш үйі сақталған) және мақта илеу фабрикасына 1000 а.к. МакНотт құрама арқалық қозғалтқышы. Басқа мысалдар Ланкаширдің көптеген көмір шахталарына жеткізілді. 1860 жылға дейін Haigh құю зауытында жасалған барлық өнімдер тік және қиялы бұрылысты Лейланд Милл-Лейн жолымен тасылуы керек еді. Бұл үшін жергілікті шаруалардан 48-ге дейін жылқы жалданып алынды. Алайда, 1860 жылы Aspull-дегі Кроуфорд және Балкарр графтарының көмір кеніш желісінен темір жол салынып, 1869 жылы Ланкашир Одағының "Уэлли" тізбегімен байланыс орнатылды. Құю зауыты 1885 жылдың басына дейін ірі орау, сорғылау және дизельді қозғалтқыштарды, ауыр инженерлік және сәулеттік құймаларды жобалап, құрастырды. Фирманың активтері сол жылдың қыркүйек айында сатылды. Құю зауытының көптеген ғимараттары, сондай-ақ зауыттың теміржол желісінде пайдаланылған екі құйма темір көпірі сақталған. Ғимараттың бір бөлігі әлі де темір құю зауыты болып табылады, бірақ бұрынғыдан әлдеқайда кішкентай масштабта.
The new leasees, Birley & Thompson, concentrated on heavy engineering but made at least two locomotives and quoted unsuccessfully for the Festiniog Railway's 'Prince' class. The company produced stationary engines including a 100" x 14 ft stroke beam engine for the Talargoch Lead Mine (the engine house survives) and a 1000 h. p. McNaught compound beam engine for a cotton spinning mill. Other examples were supplied to many Lancashire collieries. Until 1860, everything that Haigh Foundry made had to be hauled up the steep and twisting Leyland Mill Lane. Teams of up to 48 horses were needed, many hired from local farmers. However a railway line was built from the Earl of Crawford & Balcarres' colliery network at Aspull in 1860 and was replaced in 1869 by a link from the Lancashire Union Railway's 'Whelley' loop. The foundry designed and built large winding, pumping and mill engines, heavy engineering and architectural castings until early 1885. The firm's assets were sold in September of that year. Many of the foundry buildings survive along with two cast iron bridges used by the works railway line. Part of the premises is still an iron foundry, though on a somewhat smaller scale.