Кіріспе
Венгр-американдық психоаналитик, ямайкалық крикетші Франц Габриэль Александр (22 қаңтар 1891 – 8 наурыз 1964) – венгр-американдық психоаналитик және дәрігер, психосоматикалық медицина мен психоаналитикалық криминологияның негізін қалаушылардың бірі саналады.
Jamaican cricketer
Franz Gabriel Alexander (22 January 1891 – 8 March 1964) was a Hungarian American psychoanalyst and physician, who is considered one of the founders of psychosomatic medicine and psychoanalytic criminology.
Өмір
Франц Габриэль Александр, венгрше Александр Ференц Габор, 1891 жылы Будапештте еврей отбасында дүниеге келді, оның әкесі Бернхард Александр – философ және әдеби сыншы, ал туған інісі Альфред Рени – венгр математигі, комбинаторика, графтар теориясы, сандар теориясы және ең бастысы ықтималдықтар теориясы салаларында еңбек еткен. Александр Берлинде оқыды; ол Карл Абрахамның жетекшілігімен, Карен Хорни және Хелен Дойч сияқты неміс сарапшыларынан тұратын, Берлин психоаналитикалық институтының маңында жиналған ықпалды топтың мүшесі болды. 1920 жылдардың басында Зигмунд Фрейдтің ұлы Оливер Фрейд Франц Александрмен талдаудан өтті, сондай-ақ француз психоанализінің алғашқы өкілдерінің бірі Шарль Одье де Берлинде Франц Александрмен талдаудан өтті. 1930 жылы Чикаго университетінің президенті Роберт Хатчинс оны психоанализ бойынша қонақ профессор ретінде шақырды. Александр Чикаго психоанализ институтында жұмыс істеді, онда Пол Розенфелс оның студенті болды. 1950 жылдары ол Жалпы жүйелерді зерттеу қоғамының алғашқы мүшелерінің қатарында болды. Франц Александр 1964 жылы Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласында қайтыс болды.
Алғашқы еңбектері (1923-1943 жж.)
Александр өнімді жазушы болған. "Характердің қалыптасуындағы кастрациялық кешен [1923] [&] Психосоматикалық зерттеулердің негізгі ұғымдары [1943]" аралығында ол "екінші психоанализдік буынның" жұмысына үлесін қосқан, шамамен жиырмадай мақала жариялаған. Александр өзінің "векторлық талдауында" организмнің сыртқы ортаға қатысты ұмтылыстарының үш негізгі бағыттағы салыстырмалы қатысуын өлшеді: қабылдау, шығару және сақтау. Ол, мүмкін, Эрик Х. Эриксонның кейінгі "Аймақтар, режимдер және модальдықтар" зерттеулерінің алға басушысы болған. Сондай-ақ ол "архаикалық суперэго талап ететін моральды" зерттеді – Александр суперэгоның сырқырауы деп сипаттаған автоматтандырылған, жалған мораль. Оның нақты өмірдегі әрекеттерді зерттеуі де ерекше болды, "онда пациенттің өмірінің барлығы шындыққа бейімделмеген, керісінше, бейсаналық шиеленісті жеңілдетуге бағытталған әрекеттерден тұрады. Осы түрдегі неврозды Александр алғаш рет "невротикалық мінез-құлық" деп атап сипаттаған."
Психосоматикалық жұмыс және қысқа мерзімді психотерапия
Франц Александр ақыл мен дене арасындағы динамикалық өзара байланысты іздеген қозғалысты жетекшілік етті. Зигмунд Фрейд Георг Гроддекпен хат алмасып, физикалық бұзылыстарды психологиялық процестер арқылы емдеу мүмкіндігін зерттегеннен кейін психосоматикалық ауруларға қызығушылық танытты. Фрейд пен Сандор Ференцимен бірге Александр автопластикалық бейімделу тұжырымдамасын жасады. Олар адам стрестік жағдайға тап болғанда екі түрлі реакция жасай алатынын ұсынды: Автопластикалық бейімделу: Субъект өзін, яғни ішкі ортасын өзгертуге тырысады. Аллопластикалық бейімделу: Субъект жағдайды, яғни сыртқы ортаны өзгертуге тырысады. 1930 жылдардан 1950 жылдарға дейін көптеген сарапшылар терапияның барысын қысқартуға, бірақ терапиялық тиімділікті сақтауға қатысты мәселемен айналысты. Олардың арасында Александр, Ференци және Вильгельм Райх болды. Александр емдеуден ең көп пайда көретін науқастардың тез араласа білуге, нақты терапиялық фокус сипаттай білуге және бұрынғы қорғалған сезімдерін жылдам сезінуге қабілетті екенін анықтады. Бұл пациенттер бастапқыда ең дені сау болғандықтан, оларға ұсынылған терапияға ең аз қажеттілік болды. Клиникалық зерттеулер көрсеткендей, бұл науқастар ең аз қарсылық көрсеткендіктен пайда көре алды. Олар ең аз травматизацияланғандықтан, сондықтан да ең аз жасырылған эмоциялық жүктемеге ие болды. Дегенмен, клиникаға түрлі проблемалармен келген науқастардың арасында жылдам жауап беретіндердің саны аз болды. Емдеуге келген науқастардың басым көпшілігін құрайтындарға қандай көмек көрсетуге болады? Толығырақ қараңыз: Интенсивті қысқа мерзімді динамикалық психотерапия.
Autoplastic adaptation: The subject tries to change himself, i. e. the internal environment. Alloplastic adaptation: The subject tries to change the situation, i. e. the external environment. From the 1930s through the 1950s, numerous analysts were engaged with the question of how to shorten the course of therapy but still achieve therapeutic effectiveness. These included Alexander, Ferenczi, and Wilhelm Reich. Alexander found that the patients who tended to benefit the most greatly from therapy were those who could rapidly engage, could describe a specific therapeutic focus, and could quickly move to an experience of their previously warded off feelings. These also happened to represent those patients who were the healthiest to begin with and therefore had the least need for the therapy being offered. Clinical research revealed that these patients were able to benefit because they were the least resistant. They were the least resistant because they were the least traumatised and therefore had the smallest burden of repressed emotion. However, among the patients coming to the clinic for various problems, the rapid responders represented only a small minority. What could be offered to those who represented the vast bulk of patients coming for treatment? See further Intensive short term dynamic psychotherapy.
Жарияланымдар
1931 ж. Қылмыскер, судья және қоғам: психологиялық талдау. (Хьюго Стаубпен бірге. Түпнұсқа басылымы, Грегори Зилборг аударған). 1960 ж., Батыс санасының өзгеруі: куәгердің баяны. Нью-Йорк: Random House. 1961 ж., Психоанализдің шеңбері 1921–1961 жж.: таңдалған еңбектер. 2-басылым. Нью-Йорк: Basic Books. 1966 ж., Психоанализдің негізін қалаушылары. Нью-Йорк; Лондон: Basic Books. 1968 ж., Психиатрия тарихы; психиатриялық ой-пікір мен тәжірибені тарихтан бастап бүгінгі күнге дейінгі кезеңде бағалау (бірлескен авторы Шелдон Т. Селесник). Нью-Йорк [және т.б.]: New American Library. 1969 [c1935] (Уильям Хилимен бірге) Қылмыстың тамыры: психоаналитикалық зерттеулер, Монтклэр, Нью-Джерси: Patterson Smith. 1980 ж., Психоаналитикалық терапия. Принциптер және қолданылуы. Франц Александр және Томас Мортон Френч. 1984 ж., Психоанализдің медициналық құндылығы. Нью-Йорк: Internat. Universities Press, 1984. 1987 ж., Психосоматикалық медицина: оның қағидалары мен қолданылуы. 2-басылым, Нью-Йорк; Лондон: Norton.