Кіріспе

Венгр-американдық психоаналитик, ямайкалық крикетші Франц Габриэль Александр (22 қаңтар 1891 – 8 наурыз 1964) – венгр-американдық психоаналитик және дәрігер, психосоматикалық медицина мен психоаналитикалық криминологияның негізін қалаушылардың бірі саналады.

Өмір

Франц Габриэль Александр, венгрше Александр Ференц Габор, 1891 жылы Будапештте еврей отбасында дүниеге келді, оның әкесі Бернхард Александр – философ және әдеби сыншы, ал туған інісі Альфред Рени – венгр математигі, комбинаторика, графтар теориясы, сандар теориясы және ең бастысы ықтималдықтар теориясы салаларында еңбек еткен. Александр Берлинде оқыды; ол Карл Абрахамның жетекшілігімен, Карен Хорни және Хелен Дойч сияқты неміс сарапшыларынан тұратын, Берлин психоаналитикалық институтының маңында жиналған ықпалды топтың мүшесі болды. 1920 жылдардың басында Зигмунд Фрейдтің ұлы Оливер Фрейд Франц Александрмен талдаудан өтті, сондай-ақ француз психоанализінің алғашқы өкілдерінің бірі Шарль Одье де Берлинде Франц Александрмен талдаудан өтті. 1930 жылы Чикаго университетінің президенті Роберт Хатчинс оны психоанализ бойынша қонақ профессор ретінде шақырды. Александр Чикаго психоанализ институтында жұмыс істеді, онда Пол Розенфелс оның студенті болды. 1950 жылдары ол Жалпы жүйелерді зерттеу қоғамының алғашқы мүшелерінің қатарында болды. Франц Александр 1964 жылы Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласында қайтыс болды.

Алғашқы еңбектері (1923-1943 жж.)

Александр өнімді жазушы болған. "Характердің қалыптасуындағы кастрациялық кешен [1923] [&] Психосоматикалық зерттеулердің негізгі ұғымдары [1943]" аралығында ол "екінші психоанализдік буынның" жұмысына үлесін қосқан, шамамен жиырмадай мақала жариялаған. Александр өзінің "векторлық талдауында" организмнің сыртқы ортаға қатысты ұмтылыстарының үш негізгі бағыттағы салыстырмалы қатысуын өлшеді: қабылдау, шығару және сақтау. Ол, мүмкін, Эрик Х. Эриксонның кейінгі "Аймақтар, режимдер және модальдықтар" зерттеулерінің алға басушысы болған. Сондай-ақ ол "архаикалық суперэго талап ететін моральды" зерттеді – Александр суперэгоның сырқырауы деп сипаттаған автоматтандырылған, жалған мораль. Оның нақты өмірдегі әрекеттерді зерттеуі де ерекше болды, "онда пациенттің өмірінің барлығы шындыққа бейімделмеген, керісінше, бейсаналық шиеленісті жеңілдетуге бағытталған әрекеттерден тұрады. Осы түрдегі неврозды Александр алғаш рет "невротикалық мінез-құлық" деп атап сипаттаған."

Психосоматикалық жұмыс және қысқа мерзімді психотерапия

Франц Александр ақыл мен дене арасындағы динамикалық өзара байланысты іздеген қозғалысты жетекшілік етті. Зигмунд Фрейд Георг Гроддекпен хат алмасып, физикалық бұзылыстарды психологиялық процестер арқылы емдеу мүмкіндігін зерттегеннен кейін психосоматикалық ауруларға қызығушылық танытты. Фрейд пен Сандор Ференцимен бірге Александр автопластикалық бейімделу тұжырымдамасын жасады. Олар адам стрестік жағдайға тап болғанда екі түрлі реакция жасай алатынын ұсынды: Автопластикалық бейімделу: Субъект өзін, яғни ішкі ортасын өзгертуге тырысады. Аллопластикалық бейімделу: Субъект жағдайды, яғни сыртқы ортаны өзгертуге тырысады. 1930 жылдардан 1950 жылдарға дейін көптеген сарапшылар терапияның барысын қысқартуға, бірақ терапиялық тиімділікті сақтауға қатысты мәселемен айналысты. Олардың арасында Александр, Ференци және Вильгельм Райх болды. Александр емдеуден ең көп пайда көретін науқастардың тез араласа білуге, нақты терапиялық фокус сипаттай білуге және бұрынғы қорғалған сезімдерін жылдам сезінуге қабілетті екенін анықтады. Бұл пациенттер бастапқыда ең дені сау болғандықтан, оларға ұсынылған терапияға ең аз қажеттілік болды. Клиникалық зерттеулер көрсеткендей, бұл науқастар ең аз қарсылық көрсеткендіктен пайда көре алды. Олар ең аз травматизацияланғандықтан, сондықтан да ең аз жасырылған эмоциялық жүктемеге ие болды. Дегенмен, клиникаға түрлі проблемалармен келген науқастардың арасында жылдам жауап беретіндердің саны аз болды. Емдеуге келген науқастардың басым көпшілігін құрайтындарға қандай көмек көрсетуге болады? Толығырақ қараңыз: Интенсивті қысқа мерзімді динамикалық психотерапия.

Жарияланымдар

1931 ж. Қылмыскер, судья және қоғам: психологиялық талдау. (Хьюго Стаубпен бірге. Түпнұсқа басылымы, Грегори Зилборг аударған). 1960 ж., Батыс санасының өзгеруі: куәгердің баяны. Нью-Йорк: Random House. 1961 ж., Психоанализдің шеңбері 1921–1961 жж.: таңдалған еңбектер. 2-басылым. Нью-Йорк: Basic Books. 1966 ж., Психоанализдің негізін қалаушылары. Нью-Йорк; Лондон: Basic Books. 1968 ж., Психиатрия тарихы; психиатриялық ой-пікір мен тәжірибені тарихтан бастап бүгінгі күнге дейінгі кезеңде бағалау (бірлескен авторы Шелдон Т. Селесник). Нью-Йорк [және т.б.]: New American Library. 1969 [c1935] (Уильям Хилимен бірге) Қылмыстың тамыры: психоаналитикалық зерттеулер, Монтклэр, Нью-Джерси: Patterson Smith. 1980 ж., Психоаналитикалық терапия. Принциптер және қолданылуы. Франц Александр және Томас Мортон Френч. 1984 ж., Психоанализдің медициналық құндылығы. Нью-Йорк: Internat. Universities Press, 1984. 1987 ж., Психосоматикалық медицина: оның қағидалары мен қолданылуы. 2-басылым, Нью-Йорк; Лондон: Norton.