Фридрих Райнер: Австриялық наци саяхатшысы және әкімшісі
Friedrich Rainer
Фридрих Райнер: австриялық наци саясаткер, Зальцбург және Каринтияның гауляйтері. Екі штат басшысы болған жалғыз австриялық губернатор. Тарихы мен өмірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық нацистік саясаткер, гаулейтер, СС обергруппенфюрер Фридрих В. Райнер (28 шілде 1903 – 1950 жылғы қараша) – Австриялық нацистік саясаткер, гаулейтер және Зальцбург пен Каринтияның рейхстаттхальтері. Ол екі бөлек штаттың басшысы қызметін атқарған жалғыз австриялық губернатор.
Austrian Nazi politician, Gauleiter, SS Obergruppenführer
Friedrich W. Rainer (28 July 1903 – November 1950) was an Austrian Nazi politician, Gauleiter as well as a Reichsstatthalter of Salzburg and Carinthia. He is the only Austrian governor who has ever held the same office in two separate states.
Жеке өмірбаяны
Райнер Каринтиядағы Санкт-Вейт-ан-дер-Глан қаласында дүниеге келген, қалалық Bürgerschule (орта мектеп) -де сабақ берген неміс ұлтшыл кәсіптік оқытушының ұлы. Оның әкесі Норберт Германия Демократиялық партиясының (Deutsche Demokratische Partei / DDP) және кейіннен Ұлы Германия Халық партиясының (Großdeutsche Volkspartei / GDVP) мүшесі болды. Ол Клагенфурттағы Realgymnasium-де оқыды, Матура дәрежесін алған соң Грац университетінде заңгерлік білім алды, оқу ақысын төлеу үшін жергілікті банкте немесе жалпы жұмыс істей отырып таба жұмыс істеді. Заңгерлік емтиханын сәтті тапсырғаннан кейін Райнер нотариус кеңсесінде жұмыс істей бастады және 1926 жылы докторлық диссертациясын қорғады. 1931 жылдан бастап Клагенфуртта нотариус болып жұмыс істеді. 1932 жылдың 21 мамырында Ада Пфлюгерге үйленді. Олардың бес баласы болды: үш қызы мен екі ұлы.
Rainer was a native of Sankt Veit an der Glan in Carinthia, the son of a German nationalist vocational teacher at a municipal Bürgerschule (secondary school). His father, Norbert, was a member of the German Democratic Party (Deutsche Demokratische Partei/DDP), and later the Greater German People's Party (Großdeutsche Volkspartei/GDVP). He attended the Realgymnasium in Klagenfurt and, having obtained his Matura degree, studied law at the University of Graz while he earned his living by working in a local banking institution or in general labour. After successfully completing his law examination, Rainer began working in a notary's office and completed his doctorate in 1926. From 1931 he worked as a notary public in Klagenfurt. He married Ada Pflüger on 21 May 1932. The couple had five children: three daughters and two sons.
Саяси қатысу
Мектепте оқыған кезінен бастап Райнер Санкт-Вейттегі оңшыл ұйымдардың мүшесі болды. Ол сондай-ақ Каринтиядағы қарулы австро-словен қақтығысына қатысты. Грацтағы құқық факультетін бітіргенге дейін ол 1923 жылы Австрияның SA-сына қосылды және Burschenschaft студенттік бауырластығына мүше болды. 1930 жылы қазанда Райнер нацистік партияға қосылып, Санкт-Вейтте жергілікті бөлімше құрды. Ол Одило Глобочниктің жақын досы, 1933 жылдың соңында Австрияның СС-іне қосылды. Сол жылы ол нацистік гауляйтер Хьюберт Клауснердің Клагенфурттағы кеңсесінде жұмыс істеді. 1933 жылы канцлер Энгельберт Доллфустың басшылығымен Австрия үкіметі нацистік партияны тыйым салғандықтан, 1935 жылы тамыз айында Райнер мемлекеттік қауіпсіздікке қарсы қылмыс жасағаны үшін бір жылға полиция күзетіне алынды. Ол келесі наурыз айында жақсы мінез-құлқы үшін мерзімінен бұрын босатылды, бірақ Клауснер мен оның орынбасары Глобочник сияқты партиядағы әкімшілік қызметінен шеттетіліп, жетекшілікті бәсекелес австриялық нацистік көшбасшысы Иосиф Леопольдқа жүктеді.
Beginning in high school, Rainer had been a member of right wing organizations in Sankt Veit. He also participated in the armed Austro Slovene conflict in Carinthia. Prior to his graduation from law school in Graz, he joined the Austrian SA in 1923 and joined a Burschenschaft student fraternity. In October 1930, Rainer joined the Nazi Party establishing the local branch in Sankt Veit. A close friend of Odilo Globocnik, he joined the Austrian SS at the end of 1933. That same year he took up a post at the office of Nazi Gauleiter Hubert Klausner in Klagenfurt. As the Nazi Party had been banned by the Austrian government under Chancellor Engelbert Dollfuss in 1933, Rainer was in August 1935 sentenced to one year in police custody, presumably for high treason. He was released early for good behaviour the following March, nevertheless like Klausner and his deputy Globocnik he had to step down from his administrative role in the party, transferring sole leadership to the rival Austrian Nazi leader Josef Leopold.
Гаулайтер және Рейх губернаторы
1938 жылы 13 наурызда Австрияның нацистік Германияға қосылуы барысында Райнер Австрия жерлерін анексиялауға жауапты рейхскомиссар Йозеф Бюркельдің кеңсесінде ұйымдастыру штабының жетекшісі болып тағайындалды. 1938 жылы 22 мамырда Райнер Гитлер тарапынан жеке өзі нацистік партияның Гауляйтері болып бекітілді. 1938 жылғы сайлауда ол Берлиндегі Рейхстаг депутаты болып сайланды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Райнер штаб-пәтері Зальцбургте орналасқан XVIII әскери округ (Wehrkreis) рейхс қорғаныс комиссары болып тағайындалды, оның құрамына рейхсгау Каринтия, рейхсгау Штирия және рейхсгау Тироль-Форарлберг кірді. Бұл оған кең аумақта азаматтық қорғаныс мәселелерін басқару құқығын берді. 1940 жылы 15 наурызда ол қосымша Зальцбургтің рейхстаттальтері (рейх губернаторы) болып тағайындалды, осылайша оның юрисдикциясындағы ең жоғары партиялық және үкіметтік органдардың билігі біріктірілді. Райнер 1941 жылдың 27 қарашасына дейін Зальцбургтегі осы лауазымдарда қызмет етті, содан кейін оның орнын Густав Адольф Шель басты. 1941 жылы 27 қарашада Райнер Рейхсгау Каринтияның гауляйтері және рейхстаттальтері болып тағайындалды, сонымен қатар Жоғарғы Карниоладағы көрші Югославия аумақтарын басқарды. 1942 жылы 16 қарашада Райнер Каринтияның рейхс қорғаныс комиссары болып тағайындалды. 1943 жылы 21 маусымда ол SS-Obergruppenführer шеніне көтерілді. 1943 жылы 8 қыркүйекте Италия Корольдігі одақтастармен бейбіт келісімге келгеннен кейін Райнер Адриатикалық жағалау операциялық аймағының жоғары комиссары қызметін атқара бастады.
In the course of the Austrian Anschluss to Nazi Germany on 13 March 1938, Rainer was recruited to serve as the organizational staff leader in the office of Josef Bürckel, the Reichskommissar responsible for the annexation of the Austrian lands. On 22 May 1938, Rainer was personally appointed by Hitler as Gauleiter of the Nazi Party in the Reichsgau Salzburg. Upon the 1938 elections, he also was elected a member of the Reichstag in Berlin. When World War II broke out, Rainer was appointed as Reich Defense Commissioner of Wehrkreis (Military District) XVIII, headquartered in Salzburg, which comprised his Reichsgau along with Reichsgau Carinthia, Reichsgau Styria and Reichsgau Tirol Vorarlberg. This gave him control of civil defense matters over a very large area. On 15 March 1940, he was additionally appointed as the Reichsstatthalter (Reich Governor) of Salzburg, thus uniting under his control the highest party and governmental offices in his jurisdiction. Rainer remained in these offices at Salzburg until 27 November 1941, when he was succeeded by Gustav Adolf Scheel. On 27 November 1941, Rainer was appointed as the Gauleiter and Reichsstatthalter of Reichsgau Carinthia, which also involved ruling over the adjacent occupied Yugoslavian territories in Upper Carniola. On 16 November 1942, Rainer was made Reich Defense Commissioner of Carinthia. On 21 June 1943 he was promoted to SS–Obergruppenführer. After the Kingdom of Italy signed an armistace with the Allies on 8 September 1943, Rainer took over the Operational Zone of the Adriatic Littoral as High Commissioner.
Үкім және өлім жазасы
1945 жылы 7 мамырда, Гитлер өз-өзіне қол жұмсағаннан кейін сегіз күн өткен соң, Райнер өзінің ресми өкілеттіктерін атқарушы кеңеске жүктеді және Каринтиядағы Вайсензе көлінің маңындағы таулы аймаққа қашты. Жергілікті тұрғындардан ақпарат алғаннан кейін, британдық оккупациялық әскерлер Райнерді тұтқындап, 1945 жылдың қазан айында Нюрнберг түрмесіне жеткізді. 1946 жылдың 12/13 маусымында ол Нюрнберг процесінде бұрынғы австриялық канцлер доктор Артур Зейсс-Инкварттың қорғау куәгері ретінде сөйледі. 1947 жылдың 13 наурызында Райнер Югославияға экстрадицияланды. Онде ол югослав билігі үшін Нюрнберг процесі туралы 80 беттік еңбек жазды. 1947 жылдың 10 шілдесінде ол Югославияның 4-ші армиясының Люблянадағы әскери сотына қойылды. Ол халыққа қарсы қылмыстар жасады деп танылды және 1947 жылдың 19 шілдесінде асылып өлім жазасына кесілді. Оның әйелі соғыстан кейін Югославиядан сол күнді көрсететін өлім туралы куәлік алды. Оның өлімі туралы мәлімет ондаған жылдар бойы белгісіз болып, тек болжамдар айтылды. 2010 жылы Люблянадағы Словения Ұлттық мұрағатында бұл сұраққа жауап бере алатын құжаттар табылды. Словенияның бұрынғы ішкі істер министрі Борис Крайгердің күнделігіндегі жазбаға сәйкес, доктор Райнер 1950 жылдың қараша айының соңында басқа бірнеше тұтқынмен бірге аталды. Егер бұл рас болса, онда оның жасы 47-ге толар еді. Райнердің өлімін кешіктірудің себебі Титоның құпия полициясы оны құпия хабаршы ретінде пайдаланғанымен байланысты делінеді. 1947 жылдың жазынан 1949 жылдың соңына дейін, және мүмкін 1950 жылға дейін жазылған оның 3000-нан астам беттік жазбалары Словения Ұлттық мұрағатында сақтаулы.
On 7 May 1945, eight days after Hitler's suicide, Rainer transferred his official functions to an executive board and fled to the mountainous area around the Weißensee lake in Carinthia. After being given leads by the local population, British occupation troops arrested Rainer and transferred him to Nuremberg Prison in October 1945. On 12/13 June 1946, he appeared at the Nuremberg Trials as a defence witness for the former Austrian chancellor Dr Arthur Seyss Inquart. On 13 March 1947, Rainer was extradited to Yugoslavia. Here he wrote an 80 page work on the Nürnberg Trials for Yugoslav authorities. On 10 July 1947, he was brought before a military court of the Yugoslav 4th Army at Ljubljana. He was found guilty of crimes against the people and sentenced to death by hanging on 19 July 1947. His widow received a death certificate from Yugoslavia after the war, which showed that same date. For decades afterward, the date of his execution was unknown and could only be speculated. In 2010, documentation came to light in the Slovenian National Archives in Ljubljana which may well have answered the question. An entry in the diary of Boris Kraigher, former interior minister in Slovenia, indicates that Dr Rainer was executed with a number of other prisoners in late November 1950. He would have been 47 years old if this is correct. The long delay in Rainer's execution is reportedly due to Tito's secret police having utilized him as an informant. Upwards of 3,000 pages of his words, written from the Summer of 1947 through late 1949, and probably into 1950, have been deposited in the Slovenian National Archives.
Жарияланған еңбектер
Рейнер, Фридрих. Брехт және Эйзенштейн туралы, Нью-Йорк: Телос Пресс, 1977 жылғы 31-шы нөмір. Рейнер, Фридрих. Менің интернатта болуым және Нюрнберг соғыс қылмыстары процесіндегі куәлігім, Эдвин Меллен Пресс Лтд; суреттері бар басылым, 2006;
Rainer, Friedrich. On Brecht and Eisenstein, New York: Telos Press, issue 31, 1977. Rainer, Friedrich. My Internment and Testimony at the Nuremberg War Crimes Trial, Edwin Mellen Press Ltd; illustrated edition, 2006;