Юлиус Липперт: Нацисттік саяхатшы және Берлиннің комиссары
Julius Lippert
Юлиус Липперт – неміс нацистік саяхатшысы, 1933-1940 жж. Берлиннің бас комиссары және қала басшысы. Антисемит көзқарастары, білімі мен әскери қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс нацистік саясаткер, австриялық тарихшы Юлиус Липперт (9 шілде 1895 – 30 маусым 1956) – неміс нацистік партиясының саясаткері, ол 1933 жылдан 1937 жылға дейін Берлиннің мемлекеттік комиссары (Staatskommissar), ал 1937 жылдан 1940 жылға дейін қала әкімі (Oberbürgermeister) және қала президенті (Stadtspräsident) қызметін атқарды.
German Nazi politician
the Austrian historian
Julius Lippert (9 July 1895 – 30 June 1956) was a German Nazi Party politician who served as the Staatskommissar (State Commissioner) for Berlin from 1933 to 1937 and as its Oberbürgermeister and Stadtspräsident (City President) from 1937 to 1940.
Ерте өмір
Швейцарияның Базель қаласында туған Липперт, Джозеф Артур Конт де Гобино мен Хьюстон Стюарт Чемберлен сияқты антисемит философтардың еңбектерін оқығаннан кейін жастық шағындағы өте радикалды антисемит болып өсті. 1914 жылы Висбаден гимназиясын бітіріп, абитур емтиханын тапсырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Германия императорлық армиясына қатысып, екі рет жараланды және артиллериядағы резерв лейтенанты дәрежесімен соғысты аяқтады. 1918-1922 жылдары саясаттануды оқып, Берлиндегі Фридрих Вильгельм университетінен диплом алды. Липперт Қара рейхсвер қатарында болды, сосын 1923-1927 жылдар аралығында бірнеше газетте журналист және редактор болып жұмыс істеді. 1919-1921 жылдары консервативті Германия Ұлттық Халық Партиясының мүшесі болса, 1921-1923 жылдары одан да радикалды Германиялық Völkisch Бостандық Партиясына қосылды.
Born in Basel, Switzerland, Lippert became an extreme antisemite in his youth after reading the antisemitic philosophers Joseph Arthur Comte de Gobineau and Houston Stewart Chamberlain. He was educated in the gymnasium in Wiesbaden and passed his abitur in 1914. He joined the Imperial German Army at the outbreak of the First World War, was wounded twice, and ended the war as a Leutnant of reserves in the artillery. Between 1918 and 1922 he studied political science and received his degree from the Friedrich Wilhelm University in Berlin. Lippert was a member of the Black Reichswehr, and then worked as a journalist and editor at several newspapers from 1923 to 1927. A member of the conservative German National People's Party from 1919 to 1921, he joined the even more extreme German Völkisch Freedom Party from 1921 to 1923.
Нацистік мансап
1927 жылғы 19 сәуірде Липперт нацистік партияға (мүшелік нөмірі 59 957) тіркеліп, өзінің қатыгез антисемитизмімен көзге түсті. Ол Берлиннің гауляйтері Йозеф Геббельстің қолдауына ие болып, 1927 жылғы маусымнан 1933 жылғы қаңтарға дейін Геббельстің «Der Angriff» газетінің бас редакторы болды. 1929 жылғы қарашада Берлин қалалық кеңесіне сайланды және кеңестегі нацистік фракцияның орынбасары (1929–1933) болды, сосын жетекшісі (1930–1933) атанды. 1932 жылғы Пруссияның мемлекеттік сайлауында Пруссия Ландтагына сайлануға тырысқаны сәтсіз аяқталды. Бірақ, нацистер билікті басып алғаннан кейін көп ұзамай, Липперт 1933 жылғы 14 наурызда Берлинге мемлекеттік комиссар (Staatskommissar) болып тағайындалды. Ол елордалық үкіметті оппозициядан тазартты және Берлиндегі еврейлерге қарсы қуғын-сүргіннің көп бөлігіне жауапкер болды. 1933 жылғы қазанда ол Ханс Франктың неміс құқығы академиясының негіздейтін мүшесі болды. Сол қазанда нацистік жартылай әскери ұйым, SA-ға Standartenführer шенімен қосылды. 1934 жылғы қаңтардан бастап SA-Gruppe Berlin Brandenburg тобын басқарды және ақырында SA Gruppenführer шеніне көтерілді. 1934 жылғы 16 қазанда Берлинге арналған Пруссия провинциялық кеңесінің президенті болды. 1935 жылғы қазанда Геббельс оған Берлин Олимпиадасына дайындық жұмыстарын бастауды тапсырды, ал 1936 жылғы ақпанда Олимпиадалық ұйымдастыру комитетіне қосылды. 1936 жылғы желтоқсанда жаңа заң Липперттің лауазымын, енді қала президенті (Stadtspräsident) деп аталатын, Берлиннің қала әкімі (Oberbürgermeister) лауазымымен біріктірді. Липперттің қабілетіне күмән келтіргеніне қарамастан, Геббельс оны 1937 жылғы 5 қаңтарда осы лауазымға ресми түрде тағайындауға келісті. Ол сондай-ақ Пруссия мемлекеттік кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. Сондай-ақ 1937 жылы Липперт Кайзер Вильгельм қоғамының сенаторы атанды. Ол өкімет билігінің шыңына жетті. Бірақ 1938 жылы Геббельс Липпертке деген қанағаттанбаушылығын күшейтті және сол жылдың тамызында тіпті оның үстінен арнайы комиссар тағайындауды ойлады. Ол Липпертті қызметтен алуға тырыспады, бірақ келесі айларда наразылығын білдіруді жалғастырды және сын-ескертпелері көбейді. Геббельс Липпертті «Мекленбург ауылының әкіміне тең келетін нағыз ақымақ» деп сипаттады. 1940 жылғы мамырда Геббельс Липпертке «Берлиндегі тәртіпсіздік» туралы, әсіресе дүкендер алдындағы ұзақ кезеңдерге қатысты «қатты айыптау» жасады, ол, оның пікірінше, соғысқа байланысты тапшылықты көрсететін елорданың беделін түсірді. Соңында Адольф Гитлер, Липпертке деген ықыласы азайғаннан кейін, 1940 жылғы шілдеде оны қызметтен босатуға келісті. Альберт Шпеер өзінің естеліктерінде Липперттің бірнеше жыл бұрын Фюрердің Берлиннің жаңадан құрылысын жоспарлауына деген ынтасының жоқтығынан Гитлердің наразылығын қалай тудырғанын еске алды, Гитлер өзінің ренжігенін білдіріп: «Липперт – қабілетсіз, ақымақ, сәтсіз, нөл». Липперттің орнына оның орынбасары Людвиг Штег тағайындалды, ал оның жоғары лауазымынан кетуі оның өлім жазасына кесілгені туралы әңгімелерге әкелді. Бірақ ол Вермахтқа қосылып, 1941 жылдан 1943 жылға дейін Белградтағы «Оңтүстік-Шығыс үгіт бөлімінің» командирі болды. Содан кейін ол Бельгияға ауыстырылды, онда 1943 жылғы мамырдан 1944 жылғы тамызға дейін Арлон қаласының коменданты болды. Оның соңғы және түпкілікті міндеті Словакия мен Венгриядағы Фельдхеркорп полкінің командирі болып табылды.
On 19 April 1927, Lippert enrolled in the Nazi Party (membership number 59,957) and became prominent due to his rabid antisemitism. He became a protégé of Joseph Goebbels, the Gauleiter of Berlin and became the editor in chief of Goebbels' paper, Der Angriff from June 1927 to January 1933. He was elected to the Berlin City Council in November 1929, becoming the deputy leader (1929–1933) and then the leader (1930–1933) of the Nazi faction on the Council. In the 1932 Prussian state election, he failed in his bid to be elected to the Landtag of Prussia. However, shortly after the Nazi seizure of power, Lippert was appointed the Staatskommissar (State Commissioner) for Berlin on 14 March 1933. He purged the capital's government of opposition and was responsible for much of the early persecution of Jews in Berlin. In October 1933, he was made an inaugural member of Hans Frank's Academy for German Law. Also in October 1933, he entered the Nazi paramilitary organization, the SA, with the rank of SA Standartenführer. He commanded the SA–Gruppe Berlin Brandenburg from January 1934 and would eventually rise to the rank of SA Gruppenführer. On 16 October 1934, he was made the president of the Prussian Provincial Council for Berlin. In October 1935, Goebbels commissioned him to begin preparatory work for the Berlin Olympic games, and in February 1936 he joined the Olympic Organizational Committee. In December 1936, a new law combined Lippert's position, now titled Stadtspräsident (City President), with the office of Oberbürgermeister (Lord Mayor) of Berlin. Despite considerable doubts about Lippert's capabilities, Goebbels agreed to have him formally appointed to this post on 5 January 1937. He was also appointed to the Prussian State Council by Prussian Minister President Hermann Göring. Also in 1937, Lippert was named as a senator of the Kaiser Wilhelm Society. He was now at the height of his power. However, by 1938 Goebbels was becoming increasingly dissatisfied with Lippert and, in August of that year, even contemplated appointing a special commissioner over him. He did not seek to remove Lippert, but continued to express his displeasure over the following months and his criticism increased. Goebbels referred to Lippert as "a real numbskull with the stature of a Mecklenburg village mayor". In May 1940, Goebbels issued "severe reproaches" to Lippert on "Berlin's disorganization", particularly regarding long lines outside shops which, he felt, marred the capital city's image by demonstrating war related shortages. Finally Adolf Hitler, who had become increasingly hostile to Lippert, agreed to his removal in July 1940. Albert Speer recalled in his memoir how Lippert had incurred Hitler's displeasure years earlier by a lack of enthusiasm over the Führer's planned grandiose remodeling of Berlin, with Hitler expressing his frustrations by stating: “Lippert is an incompetent, an idiot, a failure, a zero.”
Lippert was succeeded by his deputy, Ludwig Steeg, and his departure from his prominent position led to rumors that he had been executed. However, he had actually joined the Wehrmacht, and from 1941 to 1943 was the commander of the "Southeast Propaganda Department" in Belgrade. He then was transferred to Belgium where he was the commandant of Arlon from May 1943 to August 1944. His next and last assignment was as the commander of a Feldjägerkorps regiment in Slovakia and Hungary.
Соғыстан кейінгі
Соғыстың аяқталған күндерінде Липперт 1945 жылдың сәуір айында тұтқындалып, британ әскерлерімен Гамбургте интернирленді. 1946 жылдың қаңтарында сотқа тартылу үшін Бельгияға экстрадицияланды. 1951 жылдың 29 маусымында соғыс қылмыстарына қатысқандығы үшін алты жылға қатаң еңбекке кесілді. 1952 жылдың басында жазасы сегіз жылға ұзартылса да, ол 1952 жылдың 15 сәуірінде өтеген мерзімі ескеріліп босатылды. Содан кейін, 1953 жылдың 1 қыркүйегінде Гессендегі денацификация трибуналы оны нацистік белсенді деп жариялады. Оған мемлекеттік қызметке орналасуға және зейнетақы алуға тыйым салынды. Ол 1956 жылдың 30 маусымында Бад-Швальбахта қайтыс болғанға дейін университеттерде дәріс берді.
In the closing days of the war, Lippert was captured in April 1945 and interned in Hamburg by British troops. He was extradited to Belgium in January 1946 for trial. He was sentenced to six years of hard labor on 29 June 1951, for involvement in war crimes. Although the sentence was increased to eight years in early 1952, he was released on 15 April 1952 on the basis of time served. Subsequently, on 1 September 1953, he was classified as a Nazi activist by a de Nazification tribunal in Hesse. He was prohibited from holding political office or receiving a public pension. He lectured at universities until his death on 30 June 1956, in Bad Schwalbach.