Кіріспе
Оңтүстік Үндістандағы ежелгі әулет – Калабхра әулеті, сондай-ақ Калабрар, Калаппирар, Каллупура немесе Калвар деп аталды. Олар біздің эраның 3-6 ғасырлары аралығында Тамил аймағының барлық немесе бір бөлігін биледі, ерте Чола, ерте Пандья және Чера әулеттерінен кейін. Калабхралардың шығу тегі мен билік етуі туралы мәліметтер нақты емес және аз. Тарихшылар Калабхралар Веллалар қауымының әскерлеріне жатқан, бұрын Чола және Паллавалардың қарауында болған топқа жатқандығын айтады. Олардың тамырлары туралы әртүрлі болжамдар бар: қазіргі Карнатаканың оңтүстік-шығыс аймағынан, Веллалар қауымының Калапаларларынан, немесе Калавар басшыларынан. Бұл дәуірді әдетте "Тамил әдебиетінің алтын ғасыры" деп атайды, бұл атау 1922 жылы М.С. Рамасвами Айянгар мен Б. Сешагири Рао жазған "Оңтүстік Үндістандағы джайнизмді зерттеулер" атты кітапта қолданылды. Калабхра дәуірі кейде тамил тарихының "қараңғы кезеңі" деп еске алынады, оның туралы ақпарат көбінесе олардың билігі аяқталғаннан кейін көп ғасырлар өткен әдебиеттер мен жазулардағы сілтемелер арқылы білуге болады. Тарихшы Упиндр Сингхтің сөзіне сүйенсек, 4-ші ғасырда Шиваскандаварманның билікке келуі, жазуларда көрсетілгендей, Калабхралардың сол кезде Пеннер және Веллар өзендері маңында (Кавериге жақын) билікте болмағанын көрсетеді. Калабхра әулетінің билігі 6-шы ғасырдың соңында Паллава Симавишну Кавери өзеніне дейін билігін бекіткен кезде аяқталды, ал оның оңтүстігінде Кадугон бастаған Пандьялар өз билігін нығайтты. Чолалар Паллавалардың бағынысына түсті және олар Раяласема аймағындағы Телугу аймағын биледі.
The Kalabhra dynasty, also called Kaḷabrar, Kaḷappirar, Kallupura or Kalvar, were rulers of all or parts of Tamil region sometime between the 3rd century and 6th century CE, after the ancient dynasties of the early Cholas, the early Pandyas and Chera. Information about the origin and reign of the Kalabhras is uncertain and scarce. It is believed by historians that the Kalabhras belonged to the Vellalar community of warriors who were possibly once the feudatories of the Cholas and the Pallavas. Their proposed roots vary from southeast region of modern Karnataka, Kalappalars of Vellalar community, to Kalavar chieftains. This age is generally called "The Augustan age of Tamil Literature", in a 1922 book by the name "Studies in South Indian Jainism" written by M. S. Ramaswami Ayyangar and B. Seshagiri Rao. The Kalabhra era is sometimes referred to as the "dark period" of Tamil history, and information about it is generally inferred from any mentions in the literature and inscriptions that are dated many centuries after their era ended. Historian Upinder Singh states that Shivaskandavarman rise in the 4th century, as evidenced by inscriptions, show Kalabhras were not in power at that time near rivers Penner and Vellar (close to Kaveri). The Kalabhras dynasty had ended for certain by the last quarter of 6th century when Pallava Simhavishnu consolidated his rule up to the Kaveri river, south of which the Pandyas led by Kadungon consolidated their power. Cholas became subordinates of Pallavas and they were already ruling Telugu region of Rayalaseema.
Пуланкуричи жазуы
Қолда бар ең ерте Калабхра жазуы – 270 жылға дейін сақталған Пулланкуричи (Тамил Наду) эпиграфы, Чендан Курран (Кутран) патшасының жазуы. Бұл сонымен қатар тамил тіліндегі ең ерте жазулардың бірі және 15 метрден аса ұзын. Онда патшалықтың әкімшілік бөлімдері, сондай-ақ Ведалық құрбандықтары мен храмдар туралы мәліметтер келтірілген. Ғалым Камил Звелебил бұл жазудың тілі классикалық тамил тіліне, Толкаппиям және Сангам мәтіндерінде қолданылған тілге өте ұқсас екенін көрсетеді.
Династияның соңы
Калабхрас билігінің қалай аяқталғаны белгісіз. Дегенмен, көптеген дәлелдер Симхавишну – Паллава патшасы және Пандия Кадунгонның Тамил аймақтарын біріктіргенін, Калабхрастарды және басқаларын күштен шығарғанын көрсетеді. Симхавишну шамамен 575 жылға қарай Кришна өзенінің оңтүстігінен Кавери өзеніне дейін өзінің мемлекетін бекітті. Каверидің оңтүстігінде Пандиялар билікке ие болды. Чолалар Паллаваларға бағынышты болды және олар Раяласема аймағындағы Телугу елдерін биледі. Бірнеше ғасыр бойы Тамил елінің саяси аренасында үстемдік құрған Калабхра билігі Шалукиялар, Пандиялар және Паллавалар тарапынан жеңіліске ұшырап, аяқталды. Сюаньцзян 100 монастырьда 10 мың монахтың Махаяна буддизмін оқыған бейбіт, көпұлтты аймақты сипаттайды, ал Канчипурам жүздеген еретик Дева (хинду) храмдарында білімді пікірталастар өткізді, бірақ буддалық мекемелер болған жоқ. Сюаньцзян Калабхралар туралы ешқандай мәлімет бермейді.