Жаңа Зеландия саяхатшысы: Гилберт Колин Майлс өмірі мен саяси жолы
Gilbert Myles
Жаңа Зеландия саяхатшысы Гилберт Майлс: National Party-ден бөлініп, тәуелсіз, Liberal Party, Alliance және New Zealand First партияларын өкілдік етті. Саяси мансабы, сайлаулар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия саясаткері
New Zealand politician
Гилберт Колин Майлз (18 қазан 1945 жылы туған) – бұрынғы Жаңа Зеландия саясаткері. 1990 жылы Ұлттық партиядан Парламентке өтті, кейін 1991 жылы партиядан бөлініп, тәуелсіз депутат болып отырды, содан кейін Либералдық партия, Альянс және Жаңа Зеландия Бірінші партиясын өкілдік етті.
Gilbert Colin Myles (born 18 October 1945) is a former New Zealand politician who entered Parliament for the National Party in 1990, then split from the party in 1991 and sat as an independent, before representing the Liberal Party, the Alliance and the New Zealand First party.
Жас шағы мен отбасы
Шотландияда 1945 жылдың 18 қазанында Дэвид Майлз бен Джанет Дункан отбасында дүниеге келген Майлз, сәби кезінде отбасымен бірге Жаңа Зеландияға көшіп келді. Ол Папануи орта мектебінде оқыды. 1971 жылы Майлз Колин Киркерге үйленді және олардың екі баласы болды.
Born in Scotland on 18 October 1945 to David Myles and Janet Duncan, Myles came to New Zealand with his family as an infant. He was educated at Papanui High School. In 1971 Myles married Colleen Kirker, and the couple had two children.
Парламент мүшесі
1990 жылы Роскилл сайлау округінен Жаңа Зеландия Ұлттық партиясынан Парламентке сайланды. Бұл округ бұрынғы биліктегі Еңбек партиясының берік ордасы саналған еді. Ол негізінен 1980-ші жылдары Жаңа Зеландияда жүргізілген "Рожерномика" атты экономикалық реформаларға қарсылық таныту арқасында сайланды. Ол Ұлттық партияның интервенционистік көзқарастағы "Мулдундықтар" фракциясымен байланысын жасырмады, бірде: "Мен сэр Роберт Малдунға қарыздармын, соның арқасында Ұлттық партияға қосылдым" деді. Оның сайлау науқанының ұраны "Роскилді құтқарайық" болды. Бірақ Майлс Ұлттық партия басшылығымен (сонымен бірге үкіметке айналған) тез арада келіспей кетті, себебі партия жекешелендіруді қолдады және Қаржы министрі Рут Ричардсонның ынтамен әлеуметтік саясатқа жұмсалатын мемлекеттік қаражатты қысқарды (Ruthanasia деректеріне қараңыз). Премьер-министр Джим Болгердің осы реформаларды жалғастыруына наразы болған Майлс, Майкл Лоус және Уинстон Питерс сияқты Ұлттық партиядағы наразылармен бірікті, олар партияның ірі фракциясындағы үстем неолибералдармен күрес жүргізді.
He was elected to Parliament for the seat of Roskill in the 1990 election as part of the New Zealand National Party, a previously safe seat of the previously ruling Labour Party, largely on a platform of opposition to the "Rogernomics" economic reforms that had occurred during the 1980s in New Zealand. He openly identified with the pro interventionist 'Muldoonist' faction of the National Party, once saying "I joined the National Party because of Sir Robert Muldoon". His campaign slogan was "Let's rescue Roskill". Myles, however, quickly fell out with the leadership of the National Party (that had simultaneously become the Government) due to the party's own swing toward privatisation and the slashing of the Government's expenditure on social policy enthusiastically implemented by Finance Minister Ruth Richardson (see Ruthanasia). His disgust with the continuation of these reforms by Prime Minister Jim Bolger led to his identification with the rebels within the National Party, like Michael Laws and Winston Peters, who together had major confrontations with the dominant neo liberals within the party's relatively gargantuan caucus.
Либералды партия
Ақырында, Майлз бен үкіметтің көпшілігі арасындағы қарым-қатынастың толық күйреуі оның және тағы бір наразы Хамиш Макинтайрдың 1991 жылдың соңында тәуелсіз саяхатшыларға айналуына әкелді, содан кейін 1991 жылы Либералдық партияны құрды. Партия халықтан елеулі қолдау ала алмады, себебі партияның екі депутатының да маңызды саяси тәжірибесі болмады, сонымен қатар солшыл Альянс партиясының пайда болуы және Уинстон Питерстің Ұлттық партияны іштен сынай беруі де себеп болды. 1992 жылдың маусым айында Либералдық партия Альянсқа қосылды және Майлз Альянс депутаты болды. 1992 жылдың қарашасында Альянстың алғашқы партиялық конференциясында Майлз Альянстың орынбасар басшыларының бірі лауазымына өзін ұсынды, бірақ делегаттардың дауыс беруімен Сандра Ли мен Жаннет Фитцсимонс жеңіске жетті. Майлз 1992 жылдың қыркүйегінде бұрынғы Лейбористтік партия депутаты Фред Гербикті министрлік қызметте парақорлық жасады деп айыптап, саяси дау туғызды. Парламенттік иммунитетін пайдалана отырып, Майлз Гербич иммиграцияның серіктес министрі ретінде тұруға рұқсат беру үшін қаржылық сыйлықтар алғанын мәлімдеді және оны қолдау үшін екі Окленд Лейбористтік партия мүшесі арасындағы әңгіменің жазбасын ұсынды. Гербич бұл айыптауларды жоққа шығарып, өзінің кінәсіздігін тұрақты түрде растады. Бұл талаптарды Джон Макграт QC тергеп, Гербичтің қандай да бір заңбұзушылық жасағанына дәлел таппады және Майлздің талаптарын қабылдамады.
Eventually, the total breakdown of relations between Myles and the majority of the Government led to him and another dissident, Hamish MacIntyre, breaking away to become independents in late 1991 and then proceeding to form the Liberal Party in 1991. The party failed to gain significant popular support, with the problem being that neither of the two MPs of the party had any significant political experience but also the emergence of the left wing Alliance party and Winston Peters continuing to criticise National from within. In June 1992 the Liberal Party joined the Alliance and Myles became an Alliance MP. At the Alliance's inaugural party conference in November 1992 Myles put himself forward for a position of one of the Alliance's deputy leaders but was beaten by Sandra Lee and Jeanette Fitzsimons in a delegate ballot. Myles instigated a political scandal when in September 1992 he accused former Labour MP Fred Gerbic of operating a graft while he was a minister. Myles, under Parliamentary privilege, alleged that Gerbic took financial donations in exchange for residency approvals in his capacity as associate Minister of Immigration and in support tabled a transcript of an alleged tape recorded conversation between two Auckland Labour Party members. In response Gerbic denied the allegations and maintained his innocence throughout. The claims were investigated by John McGrath QC who found no evidence of impropriety by Gerbic and dismissed Myles' claims.
Жаңа Зеландия бірінші
1993 жылы Либералдық партия, әлдеқайда үлкен және солшыл бағытты Альянс партиясымен бірікті. Майлс шілде айында бірнеше ай ішінде, әсіресе Альянстың өте либералды әлеуметтік саясатына қайшы келетін, өзінің біршама консервативті әлеуметтік құндылықтарына байланысты топтан шықты. Ол дереу қазіргі тәуелсіз Уинстон Петерс құрған популистік «Жаңа Зеландия бірінші» партиясына қосылды. Бірақ ол 1993 жылғы сайлауда өкілдік орнын жоғалтты. Майлс 1999 жылы «Жаңа Зеландия бірінші» – Ұлттық коалициялық үкіметінің толық күйреуінен және бұрынғы «Жаңа Зеландия бірінші» партиясының депутаты, ал кейін Ұлттық үкіметінде тәуелсіз министр болған Дебора Морристің 1999 жылғы бюджетте әлеуметтік шығындарға қарағанда әскери шығындарға басымдық бергеніне наразылық білдіріп, қысқа мерзімге парламентке қайта оралды. Моррис өзі мен Майлс арасындағы телефон әңгімесінің жазбасын жариялағаннан кейін дау туды. Онда Майлс парламентке келген соң дереу «Жаңа Зеландия бірінші» партиясынан кететінін және Джени Шипли басқаратын Ұлттық үкіметті қолдайтынын мойындады (Бірақ Питерс пен «Жаңа Зеландия бірінші» партиясының басқа мүшелерінің тәртіптік шаралар қолдану қаупінен бұл орын алмады).
During 1993, the Liberal Party merged with the much larger and far more left wing Alliance Party. Myles proceeded to quit the grouping within months in July, particularly over his somewhat conservative social values conflicting with the highly socially liberal policies of the Alliance. He immediately joined the populist New Zealand First party, founded by the now Independent Winston Peters. However he lost his seat during the 1993 election. Myles re entered parliament for a brief period during 1999, following the total breakdown of the New Zealand First – National coalition government and the resignation of former NZ First MP turned Independent minister in the National government Deborah Morris over the prioritisation of military expenditure over social expenditure in the 1999 budget. Some controversy emerged as Morris issued a tape recorded telephone conversation between her and Myles where he admitted that he would immediately quit NZ First upon arrival in Parliament and would support the struggling Jenny Shipley led National Government (This did not end up occurring, following threats of discipline by Peters and other NZ First party members).
Саясаттың кейінгі өмірі
Майлс сол жылы өткен сайлауда қайта сайланбады және белсенді саясаттан шеттеді. 2011 жылы ол алаяқтық бойынша тергеу кезінде түбіртек кітапшасын жалғандағандығы үшін әділеттіліктің жолына кедергі келтіргені үшін кінәлі деп танылды. Алаяқтық айыпталуы бойынша ол кінәсіз деп танылды. Әділеттіліктің жолына кедергі келтіргені үшін ол үй қамауына және қоғамдық жұмыстарға жіберілді. Майлс содан бері Әділет төрешісі лауазымынан қанағаттанды.
Myles was not re elected in the election later that year and retired from active politics. In 2011 he was found guilty on a charge of obstructing the course of justice for faking a receipt book while under investigation for fraud. He was found not guilty on the fraud charges. For the obstruction of justice charge, he was sentenced to community detention and community work. Myles has since resigned as a Justice of the Peace.