Жаңа Зеландия саяхатшысы Роджер Дуглас және "Рогерномика" саясаты

Кіріспе

Жаңа Зеландия саясаткері

Сэр Роджер Оуэн Дуглас (5 желтоқсан 1937 жылы туған) – зейнеткерлікке шыққан Жаңа Зеландия саясаткері, екі Лейборист үкіметінде министр болып қызмет еткен. Ол 1980-ші жылдарда Жаңа Зеландия экономикасының радикалды түрленуіне белсенді қатысқандығымен танымал болды, сол кезде Төртінші Лейборист үкіметінің экономикалық саясаты «Рогерномика» деп аталды. Дуглас 1969 жылдан 1990 жылға дейін Лейборист партиясынан Парламент депутаты болды. Қаржы министрі қызметін атқарган кезінде (1984-1988 жж.) үкімет Жаңа Зеландия долларын еркін айналымға шығарды, мемлекеттік қызметтерге корпоративтік тәжірибелерді енгізді, мемлекеттік мүлікті сатты, көптеген ережелер мен субсидияларды жойды. Лейборист партиясының жақтастары Дугластың экономикалық саясатын партияның солшыл бағытынан бас тарту деп қарады, бұл қадамдар халық арасында және партия мүшелерінің арасында кеңінен мақұлданбады. Оның қолдаушылары реформаларды экономиканы жаңарту үшін қажет деп қорғады, ол Ұлттық партияның Мулдунның (1975-1984 жж. қаржы министрі) кезінде қатаң түрде реттелген. Дугластың бірыңғай салық ұсынысынан кейін ол Премьер-министр Дэвид Лангемен келіспеушілікке түсті және ақыры Қаржы министрі лауазымынан кетті. 1989 жылы Дуглас қайтадан Кабинетке сайланғанда Ланге Премьер-министр лауазымынан кетіп, Лейборист үкіметінің құлауын білдірді. 1993 жылы Дуглас және Дерек Куигли өзінің саяси идеяларын ілгерілету мақсатымен Тұтынушылар мен салық төлеушілер қауымдастығын (ACT New Zealand партиясының алдағысы) құрды. Дуглас 2008 жылы ACT партиясынан Парламент депутаты ретінде қайта оралды және 2011 жылы зейнеткерлікке шықты.

Ерте өмірі және өмірбаяны

Дуглас 1937 жылғы 5 желтоқсанда дүниеге келген. Оның отбасы кәсіподақ қозғалысымен тығыз байланыста болды және саясатқа белсенді қатысты. Оның әкесі Уильям Теофилус "Билл" Андертон (1891–1966) – солшыл бағытты методист дін қызметкері және Англияның Бирмингем қаласындағы шағын кәсіп иесі болған. Ол 1921 жылы әйелімен Жаңа Зеландияға көшіп келген. Андертон 1935–1946 жылдары, содан кейін 1946–1960 жылдары Еден округінен парламент депутаты болды. 1957–1960 жылдары екінші Лейборист үкіметінде Ішкі істер министрі қызметін атқарды және Өнер кеңесін құрды. Роджер Дугластың әкесі, Норман Вейзи Дуглас (1910–1985), бұрынғы кәсіподақ хатшысы, 1960–1975 жылдары парламент депутаты, ал 1967–1972 жылдары еңбек, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыру мәселелері бойынша оппозиция өкілі болды. Роджердің ағасы Малкольм Дуглас 1978–1979 жылдары қысқа мерзімге Лейборист партиясынан парламент депутаты болды. Дуглас Оклендтегі Уэнсон даңғылындағы мемлекеттік тұрғын үйінде өсті. Ол Эльерсли бастауыш мектебінде оқыды, арифметика және спортта жақсы нәтижелер көрсетті. Дуглас 1950–1955 жылдары Окленд грамматикалық мектебінде білім алды, онда ол префект және крикет пен регби ойындарына құмар болатын. 1952 жылдың соңында ол Оклендтегі Mabee, Halstead and Kiddle есептік фирмасында жазғы жұмыс істеді және сонда жұмысқа орналасты. 1957 жылы Окленд университетінде есепші мамандығын бітірді. Содан кейін Оңтүстік Оклендтегі Bremworth Carpets компаниясына компания хатшысы болып жұмысқа қабылданды. Ол Гленис Джун Андерсонға үйленді. Дуглас 1969 жылы Манукау округінен Еңбек партиясының депутаты болып сайланғанда ұлттық саясаттағы мансабын бастады. Ол 1970 жылғы 7 сәуірде «Жауап хаты» тақырыбындағы пікірталас кезінде бірінші сөзін сөйледі. Ол сөзінің көп бөлігін отандық экономикаға шетелдік инвестицияларға қарсы аргументтерге арнады. Отандық экономиканы сыртқы ықпалдан қорғау және инвестицияларға мемлекеттік араласу туралы оның пікірлері сол кездегі Лейборист партиясына тән еді. Дуглас партияның өнеркәсіп және экономика салаларындағы саясатына қатысты. Ол 1969 жылдан 1978 жылға дейін Манукау, ал 1978 жылдан 1990 жылға дейін Манурева округінен парламент депутаты болды.

Douglas was born on 5 December 1937. His family had strong ties with the trade union movement, and actively engaged in politics. His grandfather, William Theophilus "Bill" Anderton, (1891–1966), was a left wing Methodist local preacher and small business owner in Birmingham, England, who migrated to New Zealand with his wife in 1921. Anderton served as MP for Eden from 1935–1946, then as MP for from 1946–1960. He was Minister of Internal Affairs in the 1957–1960 Second Labour Government, establishing the Arts Council. Roger Douglas's father, Norman Vazey Douglas, (1910–1985), a former trade union secretary, served as MP for from 1960–1975, and as opposition spokesman for labour, education, and social security from 1967–1972. Roger's brother Malcolm Douglas was briefly Labour MP for 1978–1979. Douglas grew up in a state house in Ewenson Avenue, One Tree Hill, Auckland. He attended Ellerslie Primary School, excelling in arithmetic and sports. Douglas attended Auckland Grammar School between 1950 and 1955, where he was a prefect and an avid cricket and rugby player. Douglas had a summer job at the Auckland accounting firm Mabee, Halstead and Kiddle, accepting a job there at the end of 1952. He gained a degree in accountancy from Auckland University College in 1957. Afterwards, he was hired by Bremworth Carpets in South Auckland as company secretary. He married Glenis June Anderson Douglas began his career in national politics in 1969 when he won election to parliament as the Labour Member of Parliament for Manukau. He gave his maiden speech in the Address in Reply debate on 7 April 1970. He devoted the greater part of his speech to the case against foreign investment in the domestic economy. His case for external protection of the domestic economy and government involvement in investment was characteristic of the Labour Party of the time. Douglas became involved in the party's policies on industry and economics. He served as the MP for Manukau from 1969 to 1978, and then for Manurewa from 1978 to 1990.

Қарсылық (1975-1984)

Дуглас 1972 және 1975 жылдар аралығында Лейбористік партия үкіметтегі жұмысын сынады. 1975 жылғы сайлаудағы Лейбористік партияның жеңілісі 1928 жылдан бергі ең ірі сайлаулық кері кету болды. 87 мүшеден тұратын парламентте Лейбористік партия 23 орынға ие болды, ал Ұлттық партия да сол санға ие болды. Үшінші Лейбористік үкімет экономикалық құлдырауды шетелден қарыз алу арқылы жұмсартуға тырысты, бірақ жұмыссыздықты мұра еткен деңгейде ұстап тұрғанмен, инфляция деңгейі жылдық 15 пайызға дейін үш есеге өсті, ал төлем балансындағы артықшылық 1973 жылғы мұнай дағдарысынан кейін тапшылыққа айналды. 1975 жылға қарай Лейбористік партия экономикалық менеджер ретінде беделін жоғалтты. Орын алған бірқатар дау-дамаylar, кейбір министрлердің тиімсіздігі және Роулингтің Мулдунның популизміне қарсы тұра алмауы жеңіліске ықпал етті. Жеңілістің сипаты Лейбористік партияның ескі және жас мүшелері арасындағы бұрыннан бар дауды одан әрі күшейтті. 1975 жылдан кейін оппозицияда болған Дуглас Лейбористік партияның тұрғын үй, арнайы жобалар, тұтынушылардың құқықтары және көлік мәселелері жөніндегі өкілі ретінде қатарынан тағайындалды. 1980 жылы ол «Альтернативті бюджет» деген атпен болашақ экономикалық даму бойынша бірқатар ұсыныстар жариялады. Бұл ұсыныстар Лейбористік партия саясатына жатпады және олардың жариялануын партия басшысы Роулинг өзінің билігіне сын ретінде қарады. Роулинг Дугласты парламенттік фракциядан шеттетуге мәжбүр болды және ол көлік мәселелерінен жауапкершілігінен айырылды. 1981 жылы ол сауда және өнеркәсіп жөніндегі өкіл болды. Дуглас Лейбористік партияның экономикалық саясатына қатысты көзқарасының фрагментті және шындыққа келмейтін уәделерге негізделгенін айтты. Ол сондай-ақ партия басшылығын жаңарту қажет деп санайды және 1980 жылы Дэвид Лангедің басшылыққа үміткерлігіне қолдау көрсетті. Лейбористік партия ішіндегі бейресми саясатта Дуглас Роулингтің басты қарсыластарының бірі болған «Балық және чипстер бригадасының» мүшесі болды. Ол Ричард Преббл, Майк Мур және Майкл Бассетті өзінің ең жақын әріптестері деп атады. Лангенің басшылыққа үміткерлігінің сәтсіз аяқталуы, Лейбористік партияның экономикалық саясатына қанағаттанбауы және партияның жетекші тұлғаларымен арадағы қиын қарым-қатынас Дугласты 1981 жылғы жалпы сайлауда Парламенттен кету ниетімен мәлімдеуге итермеледі. Ланге оны қайта қарастыруға көндірді. Ланге Дугласты жаңғыртушы деп санайды. Ол Дугласты кейде жалтақ және шектеулі деп есептеді, бірақ Ланге оның бастамашылдығы мен Лейбористік партияны ұзақ жылдар бойы оппозицияда ұстаған дәстүрлерден айырылу қабілеті бар екенін түсінді. 1983 жылдың наурыз айында Ланге Лейбористік партияның басшысы болғаннан кейін, ол Дугласты Лейбористік партияның қаржы жөніндегі өкілі етіп тағайындады. Тағайындалған кезде Дуглас радикалды көзқарастас ретінде танымал болды, бірақ оның экономикалық мәселелерге қатысты ойлауы Лейбористік партияның экономикалық басқаруға қатысты кейнсиандық тәсілінің шеңберінде қалып қойды. 1983 жылдың соңына қарай оның ой-пікірі экономикалық оң жаққа қарай өзгерді. 1983 жылдың соңында Лейбористік партияның экономикалық комитеті Дуглас «Экономикалық саясат пакеті» деп атаған құжатты қабылдады. Комитет тарапынан бірауыздан қолдау көрсетілмеді. Дугластың құжаты фракциядағы пікірлерді екіге бөледі. Фракцияның бірнеше мүшесі Лейбористік партияның Саяси кеңесіне экономикалық саясаттың баламалы жобасын ұсынды. Саясат кеңесі екіге бөлінді. Оның мүшелері партияның экономикалық платформасы туралы келісе алмады. Келіспеушіліктер көпшілікке белгілі болған кезде және 1984 жылғы жалпы сайлау жақындаған кезде партияның орынбасары Джеффри Палмер екі тараптың да пікірін біріктіретін келісім ұсынысын жасады. Ланге Палмердің құжаты екі тарапты да қанағаттандыратынына күмәнданды. Мулдун күтпеген жерден ерте сайлауды жариялағанда Палмердің құжаты Лейбористік партияның сайлау саясатының бір бөлігіне айналды. Дугластың экономикалық саясат пакетінің маңызды бөлігі, бірақ Лейбористік партияның саяси құжаты емес, Жаңа Зеландия долларының 20 пайыздан құнсыздануы болды. Бұл өте сезімтал мәселе еді. Егер жаңа үкімет долларды құнсыздататыны кеңінен белгілі болса, дилерлер долларды сайлау алдында жоғары бағаға сатуға және кейін төмен бағаға қайта сатып алуға тырысады, соның арқасында пайда табады. Валютаға шабуыл жасалса, бұл айырмашылық жүздеген миллион долларға жетеді, оны салық төлеушілер төлейді. Мулдун сайлауды жариялағаннан кейін көп ұзамай Дуглас сайлау округінде халықпен кездесу өткізді және өзінің экономикалық саясат пакетінің көшірмелерін таратып, 20 пайыздық құнсыздануды қолдайтынын айтты. Мулдун оның көшірмесін алып, Лейбористік партияны ұятқа салу мақсатымен жаңалықтарға таратып жіберді. Дуглас құнсыздану Лейбористік партия саясатының бөлігі емес екенін мойындады және қателікке жауапкершілікті өз мойнына алды. Ланге бұл қате Дугластың шешім қабылдау қабілетіне күмән тудырады деп сенді, бірақ ол Дугластың отставкасын қабылдамады, өйткені сайлауға жақын уақытта жаңа қаржы жөніндегі өкілді тағайындағысы келмеді.

Douglas was critical of Labour's performance in government between 1972 and 1975. Labour's defeat in the 1975 election was the greatest electoral reversal since 1928. A Labour majority of 23 seats in a parliament of 87 members became a National majority of the same number. The Third Labour Government attempted to cushion economic contraction by borrowing abroad, but while it held unemployment to the level it had inherited, the rate of inflation trebled to an annual rate of 15 per cent and a surplus in the balance of payments became a deficit, exacerbated by the 1973 oil crisis. Labour lost credibility as an economic manager by 1975. A series of scandals and misadventures, incompetence among some ministers, and Rowling's inability to counter Muldoon's populism contributed to the defeat. The nature of the defeat widened a division that already existed between the older and younger members of the Labour caucus. In opposition after 1975, Douglas became successively Labour's spokesperson on housing, special projects, consumer affairs and transport. In 1980, he published a series of proposals for future economic development under the title an "Alternative Budget". The proposals were not Labour policy and their publication was seen by the party leader Rowling as a challenge to his authority. Rowling demoted Douglas from the parliamentary front bench and he lost his responsibility for transport. In 1981, he became spokesperson for trade and industry. Douglas argued that the Labour Party's approach to economic policy was fragmented and based on unrealistic promises. He also believed that the party leadership should be revitalised, and supported David Lange's unsuccessful bid for the leadership in 1980. In informal Labour caucus politics, Douglas became a member of the so called "Fish and Chip Brigade", which included Rowling's leading caucus opponents. He identified his closest colleagues as Richard Prebble, Mike Moore, and Michael Bassett. The failure of Lange's leadership bid, continuing dissatisfaction with Labour's approach to economic policy, and his difficult relationship with leading figures in the party led Douglas to declare his intention to retire from Parliament at the 1981 general election. Lange was among those who persuaded him to reconsider. Lange believed that Douglas was a moderniser. He saw Douglas as sometimes obstinate and limited, but in Lange's view he had drive, and the ability to break from the traditions that had kept Labour so long in opposition. In March 1983, after Lange became leader of the Labour Party, he made Douglas the Labour spokesperson for finance. At the time of his appointment, Douglas had a reputation as a radical but his thinking on economic issues remained within the boundaries of Labour's Keynesian approach to economic management. By the end of 1983, his thinking had shifted markedly to the economic right. In late 1983, Labour's Caucus Economic Committee adopted a paper that Douglas named the economic policy package. The committee's support was not unanimous. The Douglas paper polarised opinion in the caucus. Several members of the caucus presented an alternative draft economic policy to the Labour Party's Policy Council. The Policy Council was divided. Its members could not agree on the party's economic platform. When disagreement became increasingly a matter of public knowledge, and the 1984 general election drew closer, the party's deputy leader Geoffrey Palmer drafted a compromise proposal that combined elements of both sides of the argument. Lange doubted that Palmer's paper satisfied either side. When Muldoon unexpectedly called an early election, the Palmer document became part of Labour's election policy platform. A critical element of Douglas's economic policy package, but not the Labour Party's policy document, was a 20 per cent devaluation of the New Zealand dollar. This was a sensitive subject. If it was widely known that an incoming government would devalue the dollar, dealers would seek profit by selling the dollar at its higher price before the election, and buying it back at its lower price afterwards. The difference, which might amount to hundreds of millions of dollars if there was a run on the currency, would be met by the taxpayer. Soon after Muldoon called the election, Douglas held a public meeting in his electorate and distributed copies of his economic policy package, which made the case for a 20 per cent devaluation. Muldoon obtained a copy and released it to the news media, intending to embarrass the Labour Party. Douglas acknowledged that devaluation was not part of Labour policy and accepted responsibility for the mistake. Although Lange believed that the error cast doubt on Douglas's judgement, he did not accept Douglas's resignation because he did not wish to appoint a new finance spokesperson so close to the election.

Қаржы министрі (1984-1988 жж.)

1984 жылғы сайлауда Лейбористер билікке оралып, Төртінші Лейбористтік үкімет құрды. Ланге премьер-министр, ал Дуглас – қаржы министрі болды. Дугластың өтініші бойынша Ланге екі аға министрді қаржы министрлерінің орынбасары етіп тағайындады: Дэвид Кейгилл, ол сонымен қатар Сауда және өнеркәсіп министрі болды, және Ричард Преббл, ол сонымен қатар Көлік министрі болды. Дуглас және оның орынбасарлары «Қаржылық Үштік» немесе «Үштік» деп аталды. Сайлаудан кейін көп ұзамай, келе жатқан үкімет Дугластың қолдаған девальвацияны жүзеге асырды. Қаржы және Ұлттық банк басшылары ерте сайлау жарияланғаннан кейін туған валюталық дағдарысты тоқтатудың жалғыз жолы – девальвация екенін мәлімдеді. Ерте сайлаудың тудырған саяси тұрақсыздық пен валюталық дағдарыс Дугласқа Кабинетте ықпалды орын берді. Ланге 1986 жылы 1984 жылғы экономикалық және саяси ахуал Дугласқа қарашада сайланған үкімет және 1985 жылдың маусымында алғашқы бюджетін ұсынған жағдайда болмас ықпал берді деп айтты. «1984 жылдың шілдесінде дағдарыс басталғанда, экономикалық мәселелерді ең алдымен ойлап тапқан – Роджер Дуглас еді. Сондықтан Кабинет экономикалық философияға сүйену қажет болғанда, ол оны ұсынды». Лейбористер сайлау науқаны барысында «кітаптарды ашуға» уәде берді, бұл негізінен Малдунның экономикалық басқаруға деген құпиялы және жағдайдай тәсілдеріне қарсылық болды. Дуглас келе жатқан үкіметке арналған Қаржылық басқарманың брифингін жариялауға келісіп, ол «Экономикалық басқару» деген атпен жарық көрді. Дуглас 1984 жылдың 11 қыркүйегінде басталған Экономикалық саммит конференциясына шектеулі қатысты, өйткені ол өзінің алғашқы бюджеті бойынша жұмыс істеп жатты. Ол саммит елді өзгеріске дайындау мақсатында деп есептеді, бірақ ол келісім мен қатысуты жалғастыру үмітін арттыратынын атап өтті. Кейін ол Қаржы министрлігіне экономиканы қайта құру жоспарымен келгенін айтты және 1984 жылдың қарашасында ұсынған бюджетін «бастапқыда көзделгендердің және брифингтік құжаттарда және әріптес министрлермен және Қаржылық қызметкерлермен талқылауда ұсынылған жаңа нұсқалардың қосындысы» деп сипаттады. Дугластың экономикалық саясаттың 1980 жылдан бері оның ойлап тапқан жоспарының нәтижесі екенін, ал дағдарысқа жауап емес екенін айтуы үкіметке жаман ниетпен әрекет еткені туралы айыптауларға себеп болды. 1984 жылғы бюджет Лейбористердің экономикалық басқаруға қатысты орныққан тәсілінен түбегейлі өзгеше болды. Дуглас үкіметтің ниеттері сайлаушыларға жеткізілмегеніне қатысты сынға жауап ретінде өзінің толық бағдарламасын Саясат кеңесіне баяндағанын, олар оның ниеттерін түсінгенін және мақұлдағанын айтты. Ол бұл мәліметтерді халыққа жарияламағанын, себебі олар оны қысқа мерзімде қабылдауға қабілетсіз екенін түсіндірді. Бюджет Лейбористердің сайлау манифестіне ешқандай қатысы жоқ еді. Оның мазмұны «Экономикалық басқаруда» баяндалған Қаржылық қызметтің көзқарасына жақын болды. Дугластың Қаржылық қызметпен сәйкестендіруі 1985 жылы аяқталды. 1984 жылғы сайлауға дейін жарияланбаған үкімет қабылдаған Қаржылық қызметтің бастамаларына тұтынуға салынатын кешенді салықты (ҚҚС) енгізу, доллардың бағасын еркін жүзуге жіберу (Дуглас 1984 жылға дейін оған қарсы болды) және 1985 жылдың соңында жарияланған үкіметтік сауда қызметін корпоративтендіру кірді. Қаржылық қызметтің экономикалық саясатқа қатысты көзқарасы неоклассикалық және монетаристтік болды және шешім қабылдау үшін коммерциялық критерийлерді негіз ретінде пайдаланды. Дуглас осы көзқарастарын қорғауы оны саяси спектрдің оң жағына орналастырғанын мойындамады. Ол үкіметтің әлеуметтік мақсаттары Бірінші Лейбористтік үкіметтің мақсаттарымен бірдей екенін және өзгерген жағдайлар Лейбористердің мақсаттарына жету үшін әртүрлі экономикалық құралдарды қолдануын талап ететінін айтты. Ол Қаржылық қызметке оның кеңестері Лейбористтік саясатқа қайшы келеді деген айыптан қорғанып, оның рөлі – ұлттың мүдделеріне негізделген кеңес беру екенін мәлімдеді. Оның пікірінше, Қаржылық қызметтің үкіметке оның манифестін жүзеге асыруға көмектесуге міндеті жоқ, өйткені оның міндеті – министрге партиялық саясаттан немесе идеологиядан азат түрде кеңес беру. «Роджерномика» термині кем дегенде 1985 жылдан бастап Төртінші Лейбористтік үкіметтің экономикалық реформа саясатын қысқаша атау ретінде қолданылды. Дугластың беделі көтеріліп, ол бизнес қауымдастығы арасында үкіметке кең қолдау тапты. Дуглас 1987 жылғы жалпы сайлауда Лейбористердің жеңісінен кейін Қаржы министрі қызметіне қайта тағайындалды және 1988 жылдың желтоқсанына дейін Қаржы министрі болып қалды. Оның екінші мерзімі премьер-министр Лангемен қақтығыстармен белгіленді.

Labour returned to power in the election of 1984 and formed the Fourth Labour Government. Lange became Prime Minister and Douglas became Minister of Finance. At Douglas's request, Lange appointed two senior ministers as associate finance ministers: David Caygill, who was also Minister of Trade and Industry, and Richard Prebble, who was also Minister of Transport. Douglas and his associate ministers became known as the "Treasury Troika" or the "Troika". Soon after the election, the outgoing government carried out the devaluation that Douglas supported. The heads of Treasury and the Reserve Bank advised that devaluation was the only way to stop the currency crisis that followed the announcement of an early election. The unsettled political climate around the early election and the currency crisis gave Douglas a powerful position in the Cabinet. Lange said in 1986 that the economic and political climate in 1984 gave Douglas influence he would not have had if the government had been elected in November 1984 and presented its first budget in June 1985. "When the crisis hit in July 1984, it was Roger Douglas who, above all, had thought through the economic issues – so when the Cabinet needed to fall back on an economic philosophy, it was Douglas who had one." Labour promised during the election campaign to "open the books", largely as a challenge to Muldoon's supposedly secretive and ad hoc approach to economic management. Douglas responded by agreeing to the publication of Treasury's briefing to the incoming government, which appeared under the title Economic Management. Douglas took a limited part in the Economic Summit Conference that began on 11 September 1984 because he was already at work on his first budget. He saw the summit as preparing the country to accept change, but noted the possibility that it might heighten expectations of continued consensus and involvement. He later stated that he had taken up the finance portfolio with a plan for economic restructuring already in mind, and described the budget he delivered in November 1984 as "an amalgam of what I had originally envisaged and fresh options presented in briefing papers and in debate with fellow ministers and Treasury officials." Douglas's insistence that economic policy was the product of a plan conceived by him as early as 1980 and not a response to crisis left the government open to charges of bad faith. The 1984 budget was a radical departure from Labour's established approach to economic management. Douglas answered criticism that the government's intentions had not been made clear to the electorate by saying that he had spelled out his whole programme to the Policy Council, which, he said, had understood and endorsed his intentions. He maintained that the detail was not made available to the public because it did not have the capacity to absorb it in the short time available. The budget owed almost nothing to Labour's manifesto. Its content closely matched the Treasury view set out in Economic Management. Douglas's identification with Treasury was complete by 1985. Treasury initiatives adopted by the government that were not signalled before the 1984 election included the introduction of a comprehensive tax on consumption (GST), the floating of the dollar (which Douglas opposed until 1984) and the corporatisation of the government's trading activities, announced at the end of 1985. Treasury's view of economic policy was neoclassical and monetarist, and used commercial criteria as the basis for decision making. Douglas did not concede that his advocacy of these views placed him on the right of the political spectrum. He maintained that the government's social goals were the same as those of the First Labour Government and that changed circumstances required Labour to use different economic means to achieve its ends. He defended Treasury from the charge that its advice was at odds with Labour policy by arguing that its role was to give advice based on the interests of the nation as a whole. In his view, Treasury had no duty to help a government implement its manifesto because its responsibility was to advise its minister in a way that was free of party politics or ideology. The coinage "Rogernomics" was used from at least 1985 onwards as shorthand for the Fourth Labour Government's economic reform policies. Douglas's public profile rose, and he built wide support for the government among the business community. Douglas was reappointed to the finance portfolio after Labour's victory in the 1987 general election and remained finance minister until December 1988. His second term in office was marked by conflict with the prime minister Lange.

Ланге және Дуглас (19841989)

Ланге мен Дугластың арасындағы қақтығыс үкіметтің негізіндегі тұрақсыздыққа айналды. 1984 жылғы жалпы сайлау науқанында Лангедің келісім мен кіріктіру туралы айтқандары Еңбек партиясының социал-демократиялық тарихымен үйлесті. Дуглас радикалды өзгерістерді бейнеледі. Ланге 1984 жылғы бюджетті ынталы түрде қолдады және оны партия мен жұртшылыққа ұсынды. Дуглас пен Ланге кабинетте де, қоғамда да тиімді саяси одақ құрды, онда Лангедің юморі мен шешендігі Дугластың экономикалық реструктуризацияға берілгендігімен толықты. Ланге үкіметтің алғашқы мерзімінде Дугластың табандылығын бағалады, «жылдамдық қажет болды және батылдыққа жоғары баға берілді», бірақ ол өзінің мүдделеріне сәйкес келмейтін мүдделерді қабылдауға немесе түсінуге қабілетсіздігімен шектелгенін сезінді. 1986 жылы екеуі әлеуметтік саясат жөніндегі корольдік комиссия құру туралы кабинеттегі пікірталас кезінде қарама-қарсы пікірде болды, Ланге бұл комиссияны Қаржы министрлігіне зияткерлік тепе-теңдік ретінде қарастырды. 1987 жылдың басында Дуглас пен Ланге кеңселері арасындағы қарым-қатынас шиеленісті болды, себебі Дуглас пен оның серігі Ричард Преббл кабинетті Маори істері министрі Коро Ветеренің Маори қарыздары ісінен кейін отставкасын қабылдау туралы Лангедің тілегін қабылдамауға көндірді. 1987 жылдың сәуір айында Дуглас Лангеге 1987 жылғы бюджетке қатысты өзінің басты нұсқасы ҚҚС-ті 10%-дан 15%-ға дейін көтеруді, денсаулық сақтау мен білім берудегі төлемдерді кеңейтуді, мемлекеттік активтердің көп бөлігін сатуды және ақырында табыс салығының бірыңғай мөлшерлемесін 15%-ға дейін жеткізуді қамтитынын айтып, оны таң қалдырды. Ланге «қаржы министрінің ақылдан адасуы кеңсе жүктемесіне беймәлім қосымша болды» деп жазды. Ланге мен аға әріптестерімен кеңескеннен кейін Дуглас өзінің ұсыныстарын іске асырмады. 1987 жылғы сайлау науқанында Дуглас радикалды реформаны жалғастыру қажеттігін атап өтті, ал Ланге радикалды экономикалық реформаның көп бөлігі аяқталғанын айтты. Дугластың коммерциялық мүдделерге деген қызығушылығы бизнес қауымдастығынан науқанға жинаған үлкен ақша сомасында (оның ішінде Окленд бизнесмені Алан Хокинс берген 250 000 доллар) көрінді. Ол жинаған ақшаны Еңбек партиясы ұйымына бермеді, бірақ оны өзі басқаруды таңдады, теледидар жарнамасы сияқты мақсаттарға қаржы бөлді. Лангедің науқаны сәлсіз болды, ал Дуглас 1987 жылы Еңбек партиясының жеңісіне көбірек үлес қосқан сияқты көрінді. Сол кездегі кабинет мүшесі Майк Мур 1984 жылғы сайлауда Ланге жеңіске жеткенін, ал 1987 жылы Дуглас жеңгенін айтты. Еңбек партиясы парламенттегі көпшілігін арттырды. Дауыстар Ұлттық партияның ең қауіпсіз округтерінде Еңбек партиясына, ал дәстүрлі түрде Еңбек партиясына дауыс берген округтерде Ұлттық партияға бұрылды. Сайлаудан кейін Ланге Дугласпен кеңеспей-ақ кабинетті қайта құрастырды. Кейіннен ол Дугласқа енді сенбейтінін және портфельдерді қайта бөлу арқылы оны шектеуге тырысатынын жазды. Дуглас 1987 жылдың басында айтқан радикалды ұсыныстарын іске асыруды жалғастырды. 1987 жылдың қазан айында әлемдік акция нарығының құлдырауы оның жұмысына одан да шұғылдық берді. 1987 жылдың желтоқсанында кабинет Ланге қарсылығына қарамастан, табыс салығының бірыңғай мөлшерлемесін және Гарантияланған ең төменгі отбасылық табыс (GMFI) деп аталатын табыс көмегінің жаңа түрін қолдаған қағидаттық мәлімдемеге келісті. GMFI Дугластың бастамасы болды және шұғылдық себептермен ол Қаржы министрлігінің кеңесін ұсыныстар фискалдық тәуекел екендігі туралы хабардар етпеді. 1987 жылдың 17 желтоқсанында үкіметтің GMFI және табыс салығының бірыңғай мөлшерлемесін енгізу ниеті туралы хабарлауы «Рожерномиканың» биік деңгейін көрсетті, бірақ Дуглас пен Ланге арасындағы шиеленісті азайтуға ештеңе жасамады. Дуглас Лангедің ұсыныстары жүзеге аспайтынына қарсы болды. 1988 жылдың қаңтар айында Дуглас Еуропада болған кезде Ланге баспасөз конференциясында ресмилер бірыңғай салық/GMFI ұсыныстарының практикалық қиындықтарын шеше алмағанын және үкімет оларды қайта қарауы керек екенін айтты. Дуглас кабинеттің көпшілігінің қолдауына ие деп сеніп, дереу Еуропадан оралды, ал премьер-министр мен қаржы министрі арасындағы қақтығыс көпшілікке мәлім болды. Кабинет GMFI-ден бас тартып, салық мөлшерлемелері туралы келісімге келсе де, үкіметтің беделі Дуглас пен Ланге арасындағы даудан қалпына келмеді, ол жыл бойы нашарлап, ашыққа шықты. Ланге Дэвид Кейгиллдің қаржы министрі ретінде Дугластың жалғыз лайықты ізбасары екеніне сенді, бірақ Кейгилл Ланге Дугласты қызметтен босатса ғана қызмет ететінін айтты. 1988 жылдың желтоқсанында Дуглас Лангеге ол Еңбек партиясының фракциясына өзі оған басшылық ететін үкіметте одан әрі қызмет ете алмайтынын айтатынын хабарлаған хат жазды. Ланге бұл хатты отставкаға берілгендік деп түсінді және Дугласты Кейгиллмен ауыстырды. 1988 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Еңбек партиясының бірнеше мүшелері «Баққайнақ» клубын құрды, бұл партия ішінде Дугластың қаржылық реформаларын қолдаған радикалды топ. Дуглас өзі Лангеге қарсы үнсіздік тудыратын мәлімдемелер арқылы, кабинет құжаттарын рұқсатсыз жариялау арқылы және 1988 жылдың 21 желтоқсанында Еңбек партиясының фракциясында Ланге басшылығына сәтсіз шабуыл жасау арқылы науқанын жалғастырды. 1989 жылдың маусымында оның фракциядағы жақтастары Лангеге сенімсіздік білдіретін ұсыныс жасады, ол Ланге шамалы көп дауыспен жеңіске жетті. 1989 жылдың 3 тамызында Еңбек партиясының фракциясы Дугласты кабинетке қайтаруға дауыс берді. Ланге бұл дауыс өзі мен Дуглас арасындағы таңдау екенін сезінді және дереу қызметінен кетті. Ланге саяси айырмашылықтар Дугласпен келіспеушілігінің себебі екенін мәлімдеді, отставкасынан кейін баспасөз конференциясында «Енді принцип жеке тұлғаны алмастыруының уақыты келді» деді. Ол Дугластың мінез-құлқына сын айтты: «Бірақ Роджердің шешімділігі мен оның өзінің маңызды деп санаған мақсатына қатал ұмтылысы барлық адалдық және соңында достық белгілерін жоңғылтты». Дуглас ешқандай философиялық айырмашылықтар болмағанын мойындамады және Лангеге басқа себептерді жатқызды: «Менің ойымша, ол бұл бөлінуді жасады, менің ойымша, ол мүлде болған емес. Бізде бөлек рөлдер болды. Мен өзімнің рөлімді түсіндім. Мен оның рөлін де түсінуі керек деп ойладым». Лангеден кейін келген Джеффри Палмер Дугласты қаржы портфеліне қайта қоймады, оны Дэвид Кейгилл басқарды, бірақ оны Полиция министрі және Иммиграция министрі етіп тағайындады. Дуглас 1990 жылғы парламент сайлауында қатыспады, оны Еңбек партиясы ұтылды. Алайда, оның саясаты Жаңа Зеландияның жаңа Төртінші Ұлттық үкіметіндегі Қаржы министрі Рут Ричардсонның басшылығымен жалғасты (бұл «Рутания» деп белгілі болды).

The conflict between Lange and Douglas mirrored the inconsistency at the heart of the government. Lange's talk of consensus and inclusiveness during the 1984 general election campaign echoed Labour's social democratic history. Douglas personified radical change. Lange strongly supported the 1984 budget, and promoted it to party and public. Douglas and Lange were a formidable political combination, both in Cabinet and in public, where Lange's humour and rhetoric complemented the determination and single mindedness embodied in Douglas's commitment to economic restructuring. Lange valued Douglas's doggedness in the government's first term of office, when "urgency was needed and boldness was at a premium", but believed he was limited by an inability to accept or understand interests that were not in tune with his. In 1986, the two took opposing sides in Cabinet debates about the establishment of a royal commission on social policy, which Lange saw as an intellectual counterweight to Treasury. At the beginning of 1987, relations between the Douglas and Lange offices were strained when Douglas and his ally Richard Prebble persuaded Cabinet to reject Lange's wish to accept the resignation of the Minister of Māori Affairs, Koro Wētere, following the Māori loan affair. Douglas shocked Lange in April 1987 by telling him that his preferred option for the 1987 budget included a rise in GST from a rate of 10% to 15%, the extension of user charges in public health and education and the sale of most government assets, and the eventual achievement of a flat rate of income tax at 15 per cent. Lange wrote that "it was an unaccustomed addition to the burdens of office to have the finance minister take leave of his senses". After discussions with Lange and senior colleagues, Douglas did not pursue his proposals. In the 1987 election campaign, Douglas underlined the need for continuing radical reform, while Lange said that radical economic reform was largely complete. Douglas's appeal to commercial interests was reflected in the large amounts of money (including $250,000 given by Auckland businessman Alan Hawkins) he collected for the campaign from the business community. He did not convey the money he raised to the Labour Party organisation, but chose to manage it himself, allocating funds for purposes like television advertising. Lange's campaign was lacklustre, and Douglas appeared to have contributed more to Labour's victory in 1987. Mike Moore, then a senior member of Cabinet, said that Lange had won the 1984 election, but Douglas won in 1987. Labour increased its parliamentary majority. Votes swung to Labour in National's safest seats and swung to National in seats that traditionally voted Labour. Immediately after the election, Lange reshuffled the Cabinet without consulting Douglas. He wrote later that he no longer trusted Douglas and wished to use the reallocation of portfolios to put some restraints on him. Douglas continued to work on the radical proposals he signaled earlier in 1987. A worldwide fall in share markets in October 1987 gave his work greater urgency. In December 1987, the Cabinet agreed, in spite of Lange's reservations, to a statement of principle that supported a flat rate of income tax and a new form of income assistance called guaranteed minimum family income (GMFI). GMFI was a Douglas initiative and for reasons of urgency he did not inform colleagues of Treasury advice that the proposals were a fiscal risk. The announcement on 17 December 1987 of the government's intention to introduce GMFI and a flat rate of income tax marked the high tide of Rogernomics but did nothing to settle growing tension between Douglas and Lange. Douglas refused to accept Lange's contention that his proposals were unworkable. Douglas was in Europe in January 1988 when Lange told a press conference that officials had been unable to resolve the practical difficulties of the flat tax/GMFI proposals and that the government would have to reconsider them. Douglas, believing that he had the support of a majority of Cabinet, immediately returned from Europe, and the rift between prime minister and finance minister became a matter of public knowledge. Although Cabinet abandoned GMFI and reached a compromise about tax scales, the government's standing did not recover from the division between Douglas and Lange, which worsened and became more open as the year went on. Lange believed that David Caygill was Douglas's only tenable successor as finance minister, but Caygill refused to serve if Lange sacked Douglas. In December 1988, Douglas wrote to Lange to tell him that he intended to tell the Labour caucus he could no longer serve in a government led by him. Lange construed this letter as a resignation and replaced Douglas with Caygill. In August and September 1988, some Labour Party members founded the Backbone club, a ginger group within the party that support Douglas in his financial reforms. Douglas himself continued his campaign against Lange through public statements, the unauthorised release of cabinet papers and on 21 December 1988 an unsuccessful challenge against Lange's leadership in the Labour caucus. In June 1989 his supporters in caucus moved a motion of no confidence in Lange, which Lange only narrowly won. On 3 August 1989, the Labour caucus voted to return Douglas to Cabinet. Lange, who saw the vote as a choice between him and Douglas, resigned his office almost immediately afterwards. Lange insisted that policy differences were behind his disagreement with Douglas, telling a press conference following his resignation that "Now is the time for the principle to replace the personality". He was critical of Douglas's conduct: "But with Roger his resolution, and his particular absolutely relentless pursuit of what he conceived to be an agenda worth pursuing, overrode all considerations of loyalty and in the end all manifestations of friendship." Douglas did not accept that there were any philosophical differences at issue, and attributed other motives to Lange: "In my mind he created the division that in my mind was never there. We had separate roles. I understood what my role was. I felt he should have understood what his role was." Lange's successor Geoffrey Palmer did not restore Douglas to the finance portfolio, then held by David Caygill, but appointed him Minister of Police and Minister of Immigration. Douglas did not stand for Parliament at the 1990 election, which Labour lost. His policies, however, continued under the aegis of Ruth Richardson, the Minister of Finance in the new Fourth National Government of New Zealand (in a style that became known as "Ruthanasia").

ACT Жаңа Зеландия

1993 жылы Дуглас Дерек Куиглимен бірлесіп Тұтынушылар мен салық төлеушілер қауымдастығын құрды. Дуглас пен Куигли қауымдастықтың Дугластың экономикалық саясатын қолдауға бағытталған қысым тобы ретінде жұмыс істеуін көздеді. Көп ұзамай, 1996 жылы ел MMP сайлау жүйесіне көшті. MMP кіші партияларға Парламентке өтуге жақсы мүмкіндік берді және қауымдастықты ACT Жаңа Зеландия партиясын құруға итермеледі. Жаңадан құрылған партияның манифесі Дугластың «Аяқталмаған іс» атты кітабына негізделген. Дуглас ACT-нің алғашқы басшысы болды, бірақ көп ұзамай Ричард Пребблге (оның Еңбек партиясындағы кезіндегі серігі) орын берді. Дуглас ACT-ні ықпалдастыра берді, бірақ партияның таза экономикалық саясатқа жеткілікті назар аудармағанына көңілі толмады. Атап айтқанда, Дуглас партия ішіндегі популизм деп санайтын жағдайды сынады, оның кейбір депутаттары саясатты жасаудан гөрі сенсациялық жаңалықтарды қуып жеңуге көбірек ұмтылған сияқты көрінді. 2004 жылдың сәуірінде Преббл зейнетке шығу туралы шешімін жариялағанда, Дуглас Стивен Фрэнкс пен Кен Ширлиді ықтимал ізбасарлар ретінде қолдады. Лидерлік бәсекесіндегі басты қарсыласы Родни Хайд Дугластың айыптаған стилін жақтағандығы үшін танымал болды. Хид жетекшілікке ие болды және 2011 жылдың сәуіріне дейін ACT-ні басқарды. 2004 жылдың 2 желтоқсанында Дуглас пен Куигли ACT-нің басқарушы кеңесінен кету туралы мәлімдеді. Олар партиямен ашық түрде келіспеуге көбірек еркіндік алғысы келетінін түсіндірді. 2008 жылдың 21 ақпанында Дуглас ACT-мен байланысын жаңартты, 2008 жылғы ACT конференциясына қолдаушыларын шақыратын хатқа қол қойды және 2008 жылғы жалпы сайлауда ACT-ні қолдайтынын телеарна мен газеттерде жариялады. 2008 жылы Оклендте өткен ACT жылдық конференциясында Дуглас ACT үміткері ретінде Парламентке қайта сайлануға ниеттенгенін мәлімдеді. Ол 2008 жылдың 8 маусымында жаңадан құрылған сайлау округінен сайлануға қатысатынын хабарлады. ACT Дугласқа партиялық тізімде үшінші нөмір берді. Дуглас Хунуа округінде дауыстардың 9,6 пайызын алып, үшінші орынға ие болды. Алайда, ACT басшысы Родни Хайд Эпсом округінен қайта сайланды, бұл ACT-нің MMP жүйесі арқылы Парламентке өтуіне мүмкіндік берді. 5 пайыздық шектің төмендегі партиялар кем дегенде бір сайлау округінен жеңіске жетсе, MMP жүйесі бойынша Парламентке өте алады. ACT партиясының 3,65 пайыз дауысы оған бес мандат алды, бұл Дугластың парламенттік тізім бойынша қайтадан Парламентке өтуіне мүмкіндік берді. ACT Ұлттық партияға сенім білдіріп, үкімет құруға көмектесті. Премьер-министр болып сайланған Джон Кей бұрын Дугласқа министрлік лауазым бермейтінін айтқан еді, бірақ Дуглас осы шешімді қайта қарауды сұрады. Үкіметтік қатардағы депутат ретінде Дуглас 2010 жылы лотерея арқылы үш заң жобасын қарауға алды. Біріншісі, 16 және 17 жастағы жастар үшін жеке ең төменгі жалақыны қайта енгізуді көздеген «Ең төменгі жалақы (жастардың жұмыссыздығын азайту)» туралы түзету заң жобасы ақпан айында қаралып, бірінші оқылымда 117–5 дауыспен жеңіліске ұшырады. Екіншісі, Жаңа Зеландияға импортталатын тауарларға барлық тарифтерді жоюды көздеген «Тарифтік заң 1988» күшін жою туралы заң жобасы сәуір айында қаралып, бірінші оқылымда 116–5 дауыспен жеңіліске ұшырады. Үшіншісі, мемлекеттік және мемлекеттік-жекеменшікті мектептердегі мұғалімдердің жалақысын Білім министрлігі емес, мектеп басқармаларының жауапкершілігіне беруді көздеген «Білім (басқарма мүшелерінің тәуелсіздігі)» туралы түзету заң жобасы маусым айында қаралып, бірінші оқылымда 111–10 дауыспен жеңіліске ұшырады. 2011 жылдың 18 ақпанында Дуглас 49-шы Жаңа Зеландия Парламенті аяқталғаннан кейін зейнеткерлікке шығатынын мәлімдеді. 29 қыркүйекте ол Парламентте қоштасу сөзін сөйледі.

In 1993, Douglas co founded the Association of Consumers and Taxpayers with Derek Quigley. Douglas and Quigley intended the Association to serve as a pressure group promoting the Douglas economic policies. Shortly afterwards, in 1996, the country switched to using the MMP electoral system. MMP gave smaller parties a much better chance of entering Parliament, and encouraged the Association to establish the ACT New Zealand Party. The nascent party's manifesto was based upon a book written by Douglas entitled Unfinished Business. Douglas served as ACT's first leader, but soon stood aside for Richard Prebble (his old ally from their days in the Labour caucus). Douglas remained a strong supporter of ACT, although he became somewhat unhappy with the party's alleged lack of focus on pure economic policy. In particular, Douglas criticised what he saw as populism within the party, claiming that some of its MPs seemed more committed to grabbing headlines than to developing policy. When in April 2004 Prebble announced his decision to retire, Douglas spoke out in favour of Stephen Franks and Ken Shirley as possible successors – the other main contender in the leadership race, Rodney Hide, had a reputation for advocating the style that Douglas condemned. Hide won the leadership and headed ACT until his resignation in April 2011. On 2 December 2004, both Douglas and Quigley announced that they would step down as patrons of ACT. They stated as the reason that they wished to have more freedom to disagree with the party publicly. On 21 February 2008, Douglas renewed his involvement with ACT by signing a letter inviting supporters to the 2008 ACT conference, and appearing in television and newspaper interviews endorsing ACT for the 2008 general election. At ACT's 2008 annual conference in Auckland, Douglas announced his intention to stand for Parliament again, as an ACT candidate. The announcement that he would run in the newly created electorate of came on 8 June 2008. ACT assigned Douglas the number three slot on its party list. Douglas finished a distant third in Hunua, taking only 9.6 percent of the vote. However, ACT leader Rodney Hide was reelected as the member for Epsom, allowing ACT to enter Parliament under MMP. A party that falls below the five percent threshold can still qualify for MMP if it wins at least one electorate seat. ACT's 3.65 percent of the party vote entitled it to five seats, allowing Douglas to re enter Parliament as a list MP. ACT gave confidence and supply to National. Prime Minister elect John Key had previously said that he would not give Douglas a Cabinet position, but Douglas indicated a wish for a review of this stance. As a government backbencher, Douglas had three member's bills drawn from the ballot in 2010. The first, the Minimum Wage (Mitigation of Youth Unemployment) Amendment Bill, which would reintroduce a separate minimum wage for 16 and 17 year olds was drawn from the member's ballot in February, and was defeated at its first reading 117–5. The second, the Tariff Act 1988 Repeal Bill, which would repeal all tariffs on goods imported into New Zealand, was drawn in April, and was also defeated at its first reading 116–5 The third, the Education (Board of Trustee Freedom) Amendment Bill, which would make school teachers' pay in all state and state integrated schools the responsibility of Boards of Trustees rather than the Ministry of Education was drawn in June, and was defeated on its first reading 111–10. On 18 February 2011, Douglas announced that he would retire at the end of the 49th New Zealand Parliament. On 29 September, he delivered his valedictory speech in Parliament.

Саясаттың сыртындағы мансап

1992 жылдың басында Дуглас командалық экономикадан еркін нарықтық капитализмге өтіп жатқан Ресейде экономикалық тақырыпта сөздер айту кестесін ұсынды. Бұл Дүниежүзілік банк ұйымдастырған жекешелендіру жөніндегі консультативтік комитет аясында болды. 1992 жылдың соңында Дуглас Окленд регби лигасы тарапынан Окленд Уорриорз клубының алғашқы басқарма мүшесі болып тағайындалды. Кейін ол 1996 жылы қызметтен алынғанға дейін төраға болып жұмыс істеді. Ұлттық саясаттан тыс уақытында Дуглас Рон Бриерлидің BIL сияқты бірнеше танымал компанияларда жоғары лауазымдарды атқарды, ол жерде ол қысқа мерзімге атқарушы төраға болды. Сонымен қатар, ол халықаралық консалтингтік фирма «Роджер Дуглас Ассошиэйтс»-тің бас директоры болып қызмет етті.

Құрметтер мен марапаттар

1977 жылы Дуглас Елизавета II күміс мерейтойлық медалімен марапатталды, ал 1990 жылы Жаңа Зеландияның 1990 жылға арналған естелік медалін алды. 1991 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету шарасында ол қоғамға қызмет еткені үшін рыцарь дәрежесіне өкіл етілді.

Мұра

1997 жылы "Жаңа Зеландиядағы ең нашар трансұлттық корпорация" үшін жыл сайын берілетін сыйлықты "тұрғылықты төрт немесе бес сарапшы – ғалымдар, қоғамдық қайраткерлер, суретшілер, тіпті спортшылар" таңдау бойынша сыйлықтың негізін қалаушылар оны Дуглас атымен "Роджер сыйлығы" деп атады. Дуглас және оның саясаты әрқашан даулы және қарама-қарсы пікір тудырды. Оның қолдаушылары ол Жаңа Зеландия экономикасын қайта жаңғыртуға жауапты екенін алға тартады, ал қарсыластары Рожерномиканың байлар мен кедейлер арасындағы айырмашылықты күрт арттырғанын, сондай-ақ басқа да көптеген мәселелерге себеп болғанын айтады. Кейіннен премьер-министр болған Хелен Кларк Рожерномиканы "қараңғы кезең" деп бағалап, Лейбористер партиясын оның салдарынан бас тартып, қайтадан билікке әкелді. Дегенмен, саяси талдаушылар ол Рожерномика қалыптастырған жүйені едәуір өзгерте алмағанын мәлімдейді. Көбінесе 1980 жылдардан берігі үкіметтер Дугластың 1984-1987 жылдар аралығында жүргізген саясатын сақтап келеді немесе нығайтады, оның ішінде импортты қорғаудың төмен деңгейі, "сенімді" монетарлық және фискалдық саясат, қаржы нарықтарының либерализациясы, субсидиялар мен экономикаға араласудың шектелуі.